Eén van de meer interessante mensen die ik volg op Twitter is Beep ofte
Ethan Marcotte. In een blogpostje quote hij Dan Cederholm:
Like anyone who used to blog with frequency pre-2005, I’d like to post here
more often — not just to fill up bits and bytes, but to write again. Remember
when blogs were more casual and conversational? Before a post’s purpose was to
grab search engine clicks or to promise “99 Answers to Your Problem That We’re
Telling You You’re Having”. Yeah. I’d like to get back to that here.
Dan verwoordt een sentiment dat mij niet helemaal onbekend is.
Wel, wil je geloven dat ook ik een dergelijk gemis heb? In the days of yore
vormden blogs gedurende een tijdje de structuur waarop zich het hele on line
sociale weefsel zich entte. We schreven blogposts en voerden vanop onze eigen
stek discussie over onderwerpen. We refereerden elkaar, of we reageerden op
elkaars blogs in de commentaren. In ieder geval: je had je eigen blog en via je
blogrol (of je favorieten) surfte je rechtstreeks naar anderen om te kijken of
ze niets nieuws hadden geschreven. Bezoekers op je site waren een goede
gelegenheid om je eigen site in een leuk kleedje te steken. In die experimentele
dagen was het de gewoonte om je site regelmatig om te katten. Rond sommige
blogs hing er een echte microcommunity van regelmatige lezers. En bloggers zijn
uiteraard ook aan mekaar beginnen hangen.
Dat werkte een tijdje goed tot er zoveel interessante blogs waren dat het nog
moeilijk volgen werd. Veel noise, weinig signaal dus. Toen kwam RSS op de
proppen. Je moest niet meer naar een blog surfen, de tekst werd naar jou
gepushed. Zo kon je toch nog alles en iedereen volgen. In bredere zin werd men
er zich toen ook wel van bewust dat data en informatie eigenlijk zeer portabel
kan zijn. Aggregatie bewijst dat on line data los kan staan van een design en
een domeinnaam. De plaats van publicatie is niet noodzakelijk de plaats waar
informatie ook wordt geconsumeerd.
Mijn feedreader is Google Reader. Die vertelt me dat ik momenteel 158 feeds
volg. Anderen volgen er ongetwijfeld een pak meer, maar voor mij is dat al heel
erg veel. Ik lees niet dagelijks wat er binnenkomt en dat zorgt voor een
backlog. Op dit moment wachten er nog goed 200 ongelezen items op mij. Daar
zitten een paar interessante dingen tussen, maar ook veel cruft: del.icio.us
links, ’99 things you really need to know’, pogingen om dingen te
hypen, etc. Jammer maar opnieuw een signal-to-noise ratio om u tegen te zeggen.
Het kost dus wat kostbare tijd om daar door te geraken. Tijd waaraan wordt
geknibbeld omdat ook Facebook en Twitter een ware modderstroom aan informatie
produceren die het grootste deel van de tijd nauwelijks interessant is.
Daarnaast is ook het sociale gebeuren volledig geëvolueerd. Starten met bloggen
is nogal hoogdrempelig. Sociale netwerken zoals Twitter en Facebook zijn in het
gat gesprongen. En met succes. Tegenwoordig heeft iedereen zijn eigen on line
profiel – vergelijkbaar met een microblog – waar hij/zij
ongelimiteerd op kan schrijven, linken, publiceren,…wars van enige
technische kennis.
De vorm is zelf ook geëvolueerd. Microbloggen is nu eenmaal zo populair omdat
alles gepresenteerd wordt in piepkleine hapklare brokken die quasi real-time
worden gepresenteerd. Waarom zou ik nog op mijn eigen blog iets publiceren als
ik het ook in 140 karakters gezegd kan krijgen en het meteen in de timeline van
mijn connecties op Twitter verschijnt? Was de atomaire eenheid op het web een
jaar of vier geleden nog de blogpost, dan is dat nu de tweet of de
facebookstatus.
Een YouTube filmpje delen is dan ook nog nooit zo makkelijk geweest. Maar echt
betrokken bij die informatie zijn mensen niet echt. Share and forget. Onderweg
zijn wel degelijk de mogelijkheid om diepgang en context te geven aan informatie
kwijtgeraakt en staan we nauwelijks nog stil bij wat we allemaal retweeten en
delen met mekaar.
In tegenstelling tot vroeger is het internet vandaag meer dan ooit een diffuse
stroom van veelal oninteressante noise. De pleiade aan sociale diensten en
dienstjes heeft ervoor gezorgd dat we niet meer op één plaats dingen delen, maar
dat op verschillende plaatsen doen: facebook, twitter, posterous, delicous,
youtube,… Het is onmogelijk om op al die sites een account te hebben en
pakweg de 30 zelfde mensen te volgen zonder iets te missen. Overhead dus.
Een andere reden waarom sociale netwerken minder interessant zijn is dat
informatie er vrij letterlijk grijs is. Het design van een site is een extra
laag die het web haar verscheidenheid geeft. Niet alleen vanuit esthetisch
oogpunt, ook puur communicatief is design belangrijk. Een goed design vertelt
immers iets over de identiteit van de blogger. Veel blogs op het net worden
juist nog een stuk interessanter omwille van het design dat mij vertelt wie die
persoon is. Neem nu Dustin Curtis. Elk artikel is een visueel
meesterwerkje. Als je naar zijn blog surft, dan is dat niet alleen om een
intelligent stukje proza te lezen, maar ook om te genieten van het design. Ik
kan zijn schrijfsels wel lezen in mijn Google Reader, maar dan moet ik dat
visuele element, die een extra geeft aan de tekst, wel missen.
Sinds we RSS lezers gebruiken is dat aspect verloren gegaan. In Google Reader is
iedereen immers gelijk. En opeens werd het web een stuk minder interessant. Met
sociale netwerken is die trend verder gezet. Ieders facebook- of netlogprofiel
ziet er tegenwoordig gewoon hetzelfde uit. Zonder meer. Het is niet half zo
interessant om een facebookprofiel te bekijken als een goed uitgebouwde blog te
doorsnuisteren.
Moest het daarbij blijven, geen enkel probleem. Maar het succes van sociale
netwerken en de aandacht die ze eisen is ondertussen wel van die aard dat ze in
het centrum zitten. Eigenlijk is een sociale netwerksite zoals facebook
desondanks nog altijd een gesloten ecosysteem. Je kan gerust stellen dat als het
niet op twitter of facebook staat, dat niemand het ook echt zal lezen. Voor
velen is het internet zelfs al gereduceerd tot die paar sociale netwerken en een
handvol nieuwssites waar informatie tot hen komt en ze zelfs niet meer kritisch
nadenken over wat ze zelf terug delen met anderen. Laten we eerlijk, een echt
goede evolutie kan je dat niet noemen.
Nu heb ik bij mezelf iets gelijkaardigs vastgesteld. Dat mijn blogje niet zo
regelmatig van updates wordt voorzien, ligt voornamelijk aan het feit dat ik
zelf ook een stuk actiever ben binnen die sociale netwerken. Dan ga ik dus al
wat minder publiceren. Maar de laatste tijd valt me dat wat meer en meer tegen.
Ik ben die grijze informatieblob een een beetje moe.
Net als Dan wil ik terug meer paragrafen lezen. Een stuk kritischer staan
tegenover inhoud en het niet zomaar gratuit delen met anderen. Terug naar de
bron gaan en het niet meer moeten lezen nadat het alle vijf keer geretweet is
geweest of zo.
… en natuurlijk zelf ook weer wat meer tijd maken om – hopelijk
– interessante stukjes te schrijven en mijn eigen blog eens een stevige,
ouderwetse omkatbeurt te geven!