Leven

Het moet ergens in 2006 geweest zijn dat we elkaar tegen het lijf liepen. Op een BlogCom of een Blog Awards. Ik weet het mij niet zo goed meer. Ik herinner me wel de fijne jongedame die ik er toen ontmoette. 

Sindsdien volgden we elkaar virtueel en kruisten ook in het echte leven onze paden wel eens.

Ik herinner me hoe je mee deed met onze eerste bescheiden poging om een Brugse stadsblog te starten. En de korte periode dat we even pendelvriendjes waren.

Verder leefden we elk ons leven en bekeken we elkaar vanuit de verte via de sociale media. En we zagen van mekaar dat het goed was.

En dan viel de bom in oktober vorig jaar. Kanker. Kind toch. Ik was daar niet goed van. Oneerlijk is het juiste woord. Toch niet die fijne jongedame die nog een heel leven voor zich zou moeten hebben.

In de laatste maanden kwam er geen of geen positief nieuws. Drie weken geleden stuurde ik je nog een berichtje via Facebook. Even inchecken. Je zei het toen niet zo met zoveel woorden, maar je antwoord voelde aan als afscheid. Ik kon toen niet vermoeden dat het zo snel zou gaan.

Waar je ook bent, Evelien, rust zacht! 

En toen had ik een life list. Het concept is eenvoudig: maak een lijst van dingen die je wil doen in je leven. Anything goes. Het mag uitzinnige of juist vreselijk banale dingen bevatten. Dingen die je er zo van schrapt en zaken die jaren duren om te bereiken. Het maakt niet uit. Zolang het maar een lijst is van dingen die jij zou willen doen.

Het is ook niet de bedoeling om methodisch puntje na puntje af te werken. Het zijn stuk voor stuk zaken waar je naar toe kan of misschien zelfs wil streven, maar waar dat nu niet per se moét. Het is een oefening om even je verbeelding de vrije loop te laten.

Overigens denk ik dat iedereen de Last Lecture van Randy Pausch hoort te zien. Hij is – of beter: was – een universiteitsprof bij Carnegie Mellon en werd gediagnosticeerd met terminale kanker. Een paar maand voor zijn dood gaf hij een allerlaatste lezing met als titel Achieving your Childhood Dreams. Hij geeft er een paar heel wijze levenslessen mee.

Ik had de laatste weken altijd mijn Moleskine bij. En de lijst groeide zo op de dode momenten rustig aan. Het zijn er op dit moment 35. Ik denk dat er nog wel een paar bij zullen komen. Zo’n life list is immers nooit compleet.

Vandaag gehoord:

Je leven is als een huis met verschillende kamers. Het is nooit goed om te veel aandacht aan enkele kamers te besteden en andere nooit te verkennen.

Ik heb de laatste jaren mij wat te hard beperkt tot enkele kamers van mijn leven. Dat zie ik sinds enkele maanden in. Geen nood, ik neem sinds kort de tijd om het hele huis te verkennen. Dat levert soms verrassende conclusies op, maar het doet vooral deugd om dat eindelijk te doen.

Vanmorgen las ik op Twitter dat Sarah eergisterennacht is verongelukt. Ik volgde haar in de verte via Twitter en haar blog. Ze was een getalenteerd en ongelofelijk creatief designer. En verder iemand die duidelijk van het leven hield.

Een paar maanden geleden maakte ze dit filmpje voor een schoolopdracht.

Het ga je goed!

De laatste weken is het hier wat stiller geweest. Met reden. Het werd zelfs een ongemeen spannende maand april waarin er werd getwijfeld, gepland, onderhandeld, pro’s en con’s afgewogen,… Uiteindelijk heb ik de existentiële knoop doorgehakt: ik verlaat mijn vertrouwde stek in Antwerpen na een kleine 4 jaar voor een nieuwe uitdaging. Ik mag immers vanaf half juni aan de slag bij de lieve mensen van Statik in Leuven. Ik ga er mee helpen websites ontwikkelen, mezelve verdiepen in allerhande CMS’en, PHP code schrijven dat het niet meer schoon is, prullen met interfaces en nog zoveel meer interessante dingen. Kortom, mij volledig smijten in dingen die mij razend interesseren. Ja, ik voel mij dus wat als een kind in een snoepwinkeltje want dit is wat ik zo keihard wil doen: een bijdrage leveren aan een beter web.

Zo. Dat is het Grote Nieuws. Op het werk zijn de nodige mensen reeds ingelicht. Vanaf nu is het lopende dossiers verder opvolgen, losse eindjes dicht knopen en documenteren voor mijn opvolger tot 15 juni.

Een nieuwe toekomst betekent een nieuw leven en een hele reorganisatie. Voorlopig blijf ik nog wat in Antwerpen plakken maar een verhuis naar Leuven is helemaal niet uitgesloten. De ervaring leerde mij ondertussen dat het pendelen hooguit een tijdelijke situatie kan zijn. Overigens was er gisteren nog een vakbondsactie in Luik waardoor ik met moeizame overstappen in Aarschot en Lier na anderhalfuur vanuit Leuven pas terug thuis was. Soit, het zette geen domper op de feestvreugde.

Ik ben keihard benieuwd wat het Leven voor mij in petto zal hebben.

Een beetje ad hoc hebben we het initiatief genomen om Brugge Blogt op te starten. En dat willen we toch wel wat serieus aanpakken. Maar hoe combineer ik dat met mijn werk? Een beetje uitleg hoe ik het zie lijkt me op zijn plaats.

Peter, ik ben projectmedewerker met een tijdelijk contract van 3 jaar. Ik heb momenteel reeds 2 jaar achter de rug en met nog net minder dan een jaar te gaan kan het alle kanten uit. Na 1 september 2007 heb ik immers geen garanties over werkzekerheid.

Bovendien woont mijn schat nog altijd in Brugge en is ze op en top Brugse. Een heel goede reden om er niet zonder meer weg te trekken. Ik zie ze enkel in het weekend en meer dan ooit zijn wij op zoek naar zinnige weekendvullende activiteiten die de stad ons kan bieden.

Blauridder, ik heb een jaar lang elke dag gespoord tussen Brugge en Antwerpen. In mijn perceptie was dat eerder een last dan een zegen. ’s Morgens vroeg vertrekken, ’s avonds laat thuis, weinig slaap en veel stress. Voor een werkdag van 8 uur was ik 4 uur op de baan. Om nog maar te zwijgen van de gevolgen. Ik associeer mezelf trouwens meer met een kotstudent dan dat ik écht een inwoner van de stad ben.

Sinds ik deeltijds in Antwerpen woon, is mijn visie op mijn eigen stad ook sterk veranderd. Het bruisende stadsleven van Antwerpen waar altijd iets te doen of te zien is, mis ik eigenlijk wel in Brugge. Ik hoop dat met Brugge Blogt te kunnen vinden en misschien zelfs anderen aan te zetten om initiatieven te nemen die Brugge doen leven en net zo interessant maken als die andere ‘grote’ steden.

Toch moet ik toegeven dat het praktisch niet makkelijk te combineren is. Maar dankzij het Grote Internet kan ik nog altijd een bijdrage leveren: website uitbouwen, nieuws en nieuwtjes over Brugge volgen, on line interviews afnemen,… Het kan allemaal. Mits goede afspraken en coördinatie moet dat wel te doen zijn.