Kunst

Ik had vorige week vakantie. En we wilden al lang eens naar Ceci n’est pas un Corps – Expo Hyperrealisme in de Boverie in Luik. We maakten er meteen een midweek Ardennen met nog een aantal dagen in Eupen. Dit is een hele andere hoek van het land die we niet echt kenden. Ver genoeg om het reisgevoel beet te hebben, dicht genoeg dat je er ook weer geen dagen voor moet reizen.

Maar dus, Luik. Hyperrealisme is een stijlstroming in de visuele kunsten waarbij de kunstenaar probeert om op basis een schilderij, beeldhouwwerk of installatie te maken dat ze nauw mogelijk aanleunt bij de realiteit. Het resultaat zijn menselijke beelden waarbij elke sproet en elk haar minutieus werd aangebracht. Ze lijken zo echt dat ze op elk moment zouden kunnen opstaan. Een kunstwerk kan ook een interpretatie zijn die elementen uit het hyperrealisme verwerkt: een torso, een gezicht, een arm,… We liepen er toch dik anderhalf uur gefascineerd tussen de beelden.

Daarnaast bezochten we ook het Guillemins, het station ontworpen door Calatrava. Heel bijzonder om te zien wat er zoal met beton mogelijk is. De betonnen bogen lijken op een schelp die over de perons ligt, terwijl de ondergrondse doorgang nogal wat weg heeft van een onderzeese grot die bij laagwater droog is komen te staan. Ik vind het een architecturaal hoogstandje.

We bleven maar een middag en avond in Luik. Veel van de stad hebben we niet gezien. Hoe zou ik Luik omschrijven? Een grootstad, maar dan wel eentje die duidelijk te lijden heeft gehad onder de economische impasse van de laatste decennia. Een potpourri van statige parken en classicistische gebouwen afgewisseld door lelijke appartementsblokken en buildings.

Eupen was niet zo gek veel verder rijden. We huurden er een appartmentje in de benedenstad, vlakbij de rivier de Vesder. En een fantasisch ijssalon met een ietwat norse uitbater. Onze eerste uitstap was naar de dam en het meer van Gileppe. Een typische schoolreisbestemming. Ik was er 25 jaar geleden al eens geweest. Het is gek hoe een beeld in je herinnering iets anders wordt dan in het echt.

Onze tweede uitstap ging richting Monschau. Ik wilde graag eens de Vennbahn zien. Al was het maar omdat het een unieke grenssituatie gaat. Met dank aan het Verdrag van Versailles. Tegenwoordig is het een mooie fietsroute. Met de elektrische fiets eens een stukje rijden vonden we een fijn idee voor de toekomst.

Onze laatste uitstap was een wandeling in de Hoge Venen. Vanaf de Baraque Michel stapten we naar het Kruis van de Verloofden. We wilden graag even de benen strekken over de typische houten planken bruggetjes. Helaas, tegenwoordig is die route verhard met tonnen dolomiet steentjes. Het oude hout zie je nog steken tussen de stenen, maar op de route die we hadden uitgestippeld waren er geen intacte bruggetjes tussen het veen. Neemt niet weg dat het genieten was van de natuur op een warme, zonovergoten zomernammiddag.

Op vrijdag ging het terug huiswaarts. We keren zeker en vast nog terug. Met dank aan het fijne vakantiegevoel dat we mee namen.

Ze zijn weer twee dagen verder. Morgenmiddag vertrek ik terug dus dit is het laatste berichtje uit La Serenissima. Ik ben gisteren in de kunst gevlogen met een bezoek aan l’Accademia. Die huisvest werken van een groot aantal Venetiaanse meesters zoals Canaletto, Tintoretto, Bellini,… Hun oeuvre bestaat duidelijk uit grootse barokke werken die tot doel hadden het publiek te imponeren en de macht van de Venetiaanse Republiek tentoon te spreiden. Desondanks vond ik nu niet meteen dat hier het mooiste werk hing. Tussen de Italianen hing dan weer een Vlaamse meester: Hans Memling. En hoe! Dat ene portret van een jongeman leek wel te leven; net alsof het elk moment tot leven kon komen. Ofwel is de naam “Vlaamse Primitieven” een contradictio in terminis, ofwel werd ze met de nodige zin voor ironie gekozen.

Vandaag ging het op de ingeslagen weg verder met een bezoek aan het Museo Correr met een uitgebreide kunstcollectie. Nu ja, qua taferelen zijn de Italianen ook hier weer niet echt inspirerend. Of nog: hoe vaak kan je de tenhemelopneming van Maria opnieuw schilderen. Na de middag werd het wat rondwandelen in de stad en genieten van het zonnetje op de kade langs San Marco. Heerlijk terrasjesweer trouwens. Van het shoppen is er dan weer niet veel gekomen: of beter, het beperkte zich vooral tot etalages kijken want qua luxekledij mag er hier wel wat gezien worden. Italianen gaan inderdaad bijzonder goed gekleed.

Zo, vanavond afsluiten met een goed restaurant en een stevig glas wijn.

Choco Laté is terug in Brugge. En daar konden we écht niet aan weerstaan, dus hebben we ons vandaag maar eens te goed gedaan aan kilo’s gratis chocolade. Wat hebben we gezien? Tonnen proevertjes, kunstwerkjes, demonstraties allerhande, de meest exotische soorten en presentaties en natuurlijk beeldhouwwerken van een paar ton fondant puur (Filiiiiip!).

Ik heb gelijk ook even de camera functie van mijn nieuwe GSM getest. 1,3 megapixel. De foto’s zijn uiteraard niet D50 kwaliteit, maar in de juiste omstandigheden (genoeg licht!) valt er wel iet of wat uit te persen…

Neem nu dit beeld van de Azteekse god Quetzalcoatl: een beeldhouwwerk uit 4 ton pure fondant waar twee beeldhouwers in de Beurshalle mee in de weer zijn.

Nog tot en met 10 april! Een aanrader…

Wel. Ik ben terug uit Wien. Fantastisch [tag]tripje[/tag]. Eerst drie dagen keihard gewerkt en vergaderd op de Universiteit van [tag]Wenen[/tag] en de österreichse Rundfunk. Zaterdag was my day off: Wenen verkennen en musea bezoeken. Ik heb onder andere het Kunsthistorisch Museum en de Schatkamer van de Habsburgers bezocht. Ik heb er onder andere een pak Vlaamse meesters gezien (Van Eyck, Breughel, Memling,…). De hoeveelheid schatten die er ligt is te groot om het op één dag te zien.

Enfin, te véél om op te noemen. Fotografisch verslag en zo volgen nog.

Vanmiddag bezocht: /soul. Een expositie rond actuele kunst in het kader van Corpus05. We lezen het volgende op de website.

Hoewel de menselijke figuur de hoofdrol speelt in de tentoonstelling, zal het lichaam eerder vaak impliciet aanwezig zijn. Het is niet de bedoeling het lichaam als medium te benaderen, zoals bijv. in de body art van de jaren 1960. Er wordt nagegaan hoe kunstenaars met traditionele en nieuwe middelen of aan de hand van beide, omgaan met begrippen zoals zintuiglijkheid en transcendentie.

Ik had het eigenlijk niet voor de hypergesublimeerde abstracties die in het Brugse Grootseminarie staan opgesteld. Maar het zet een mens wel aan tot nadenken. Enkel voor de liefhebbers dus.