Reizen en Recreatie

Hoewel de nieuwe dienstregeling sinds zondag reeds in voege is, mocht ik er vandaag voor het eerst van smaken. De nieuwe uurtabellen beloven ons meer treinen naar onze bestemming, betere spreiding en kortere reistijden. Alles in het teken van efficiëntie dus.

Momenteel betekent dat dat mijn trein Antwerpen-Centraal een twintigtal minuutjes vroeger verlaat. Dat houdt dus een spurtje trekken naar het station in. De NMBS scoort alvast een punt omdat ze zo aan mijn conditie denkt. Bon, om 17u15 nog geen trein, om 17u20 ook niet, om 17u22 – het vertrekuur – absolute stilte op het spoor, om 17u27 bolden de acht rijtuigen van de IC trein rustig langs een perron volgestouwd met wachtende pendelaars. Tien minuten later, 17u37, vertrok de trein dan toch richting Oostende. Hoera! Toch drie minuten vroeger vertrokken in vergelijking met de oude dienstregeling!

Met een slakkegangetje ging het richting Sint-Niklaas om zo rond Antwerpen-Zuid stil te vallen. Tiens, ging die halte niet worden afgeschaft? Blijkbaar dus wel want al snel kregen we via de krakende intercom te horen: “Tengevolge van rode seinen kan de trein niet doorrijden en loopt hierdoor vertraging op. Wij danken u voor uw begrip.” (heerlijk toch, die formele NMBS lingo) Hm. Na nog eens vijftien minuten (18u05 ondertussen) bolden we langzaam de tunnel onder de Schelde in. Eenmaal die gepasseerd: weer oponthoud. “Tengevolge een defect rijtuig op ons spoor zal onze trein vertraging oplopen. Wij danken u voor uw begrip.” Grr. Nog eens goed tien minuten later, 18u15, zetten we éindelijk aan richting Sint-Niklaas. Vanaf dan liep het vrij vlotjes.

Met goed 50 minuten vertraging arriveerde ik in Brugge, dodelijk verveeld (hoe snel kan je de sudoku in de Metro invullen?) en met vreselijke honger, rond 19u30. In de oude dienstregeling was dat 19u07, in de nieuwe zou dat 18u40 moeten zijn! Van deur tot deur, Antwerpen – Brugge, was ik vandaag dus een dikke drie uur onderweg.

Morgen stuur ik een mailtje naar de ombudsman. Ik mag dan tegenwoordig al niet vaak meer gebruik maken van de trein (twee tot drie dagen per week) maar dat men vlak voor Brugge bij het melden van de vertraging nog durfde ‘te danken voor het begrip’ is er voor mij eigenlijk wat over.

Nu ja, gelukkig denkt de NMBS ook aan mijn nachtrust want ik mag morgen 15 minuten langer in bed blijven liggen! Hoezee!

Vandaag ben ik drie keer langs de kaaien gefietst. Van het Eilandje tot aan het Kiel. Zo in het onstuimige weer fietsen is een uitdaging. Ik was al blij dat het niet regende. Boven de schelde probeerden meeuwen tegen de wind op te vliegen terwijl ik ondertussen andere, dik ingepakte moedigen kruiste en diepe plassen trachtte te ontwijken. Ondertussen denderde het verkeer langs ons heen. De iPod had ik niet in de oren, maar ik moest spontaan denken aan Spinvis’ Bagagedrager…

Ik had geen handschoenen aan…

Eerst en vooral: als er hier een letter verkeerd getikt is, dan ligt dat aan het qwerty toetsenbord.

Ik heb ondertussen een dag venetie achter de kiezen waarin ik gezien heb: het paleis van de doge, de campanille, de rialtobrug, een heleboel water,… Eerlijk is eerlijk: venetie is commercieel. Als Bruggeling hoef ik van de venetianen alvast geen lessen in hoe-buit-ik-mijn-erfgoed-uit. Anderzijds vind ik het geen teleurstelling om hier te komen want ik hou het niet op die paar platgetreden toeristische paden. Ik heb ondertussen Canareggio leren kennen als een rustige wijk waar de was inderdaad nog buiten hangt en je helemaal alleen in de wirwar van calles en ramos kan slenteren. En ook hier vind ik heel wat pittoreske zichten, kerken en kunst die niet onder moet doen voor toeristisch Venetie.

Morgen hoop ik Dorsoduro en de Accademia te kunnen bezoeken. In de namiddag heb ik een vaart over de Canal Grande geboekt (thank you Thomas Cook) en wil ik mijn slag slaan tijdens het shoppen (ja, mag het?) Ik ben benieuwd.

O ja, het weer is hier stralend en lekker warm. Vanmiddag op het terras van Cafe Florian gezeten en op een bankje op een rustige Campo mensjes gekeken. Tenslotte dit nog: Venetie is hondsduur maar je moet weten waar zoeken: ik heb juist voor vijftien euro een stevige maaltijd met een kwart liter opperbeste rode wijn en koffie geserveerd gekregen. Heel schappelijk vind ik.

Zo, en nu ga ik de stad in om Venice by Night even te bewonderen…

• Mijn trouwe D50 @ Nikkor 18-200 DX VR met 5Gb aan SD kaartjes.
• Mijn moleskine notaboekje en zwarte balpen.
• Een stevige reisgids van Venetië.
• Secretum van Monaldi en Sorti om de dode uren op te vullen.
• Mijn shiny new iPod boordevol gevuld met muziekjes.
• Natuurlijk ook kleren, scheermachine, tandenborstel,… the works.

Ik schrok wakker uit het limbo tussen slapen en waken toen de trein met een schok tot stilstand kwam in Gent Dampoort. Zoals elke maandagmorgen stommelden mensen de trein op. De ene iets terughoudend, de andere gehaast op zoek naar een schaarse zitplaats.

Ik sloot mijn ogen in een poging om mijn geest nog even wat rust te gunnen toen een jonge blonde wervelwind de zitplaats naast mij innam. Ze nam een pak kranten uit haar rugzak en begon rusteloos te bladeren door de stapel. Ze bleef nauwelijks hangen bij de inhoud artikels en kon hooguit de koppen gelezen hebben. Misschien had ze de kranten al vijf keer doorgenomen terwijl ze op het koude perron stond te wachten, en hoopte ze zo de minuten tot ons arriveren in Antwerpen wat sneller te laten wegtikken.

Zo tussen Lokeren en Sint-Niklaas werd ik even wakker en zag dat ze was gestopt bij een artikel in De Standaard: Sloop van Gents postgebouw is hit op internet. Het deed me aan het berichtje op Gent Blogt denken. Misschien was ze er gisteren zelf ook wel bij en was dit het stukje waar ze naar op zoek was.

Naarmate we Antwerpen naderden nam de bedrijvigheid toe. Mensen maakten zich haastig klaar om af te stappen. De wervelwind zocht nog snel een paar slokken water uit een flesje in haar rugzak. Ik bracht mezelf er langzaam toe om te focussen op de arbeid en het eerste kopje thee van de dag.

Voorbij de grote hal van Antwerpen-Centraal kozen we elk haastig een andere weg de grijze maandagochtend in.

Om even verder te reminisceren op de titel van Tom’s laatste literaire feit… Aangezien ik vanmorgen toch in ’t stadje was heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ticket richting Venetië op te pikken bij de reisagent. Terwijl een assistent mij wat extra uitleg aan het geven was stommelden er twee marginale types de zaak binnen. Vader (ongetwijfeld trucker of zo) en zijn 16 jarige zoontje (ongetwijfeld into jumpen).

Het begon met de vraag of ze een foldertje van Disneyland Parijs mochten meenemen. Geen probleem. Maar daar bleef het niet bij. In plaats van de beurt af te wachten begonnen beiden vragen af te schieten op de arme reisagent. En hoe gaan we daar naartoe? (Met de trein. ’t Staat in de folder) En is dat ver van ’t station naar Disneyland? (Neen! ’t Station is in Disneyland. Lees de folder!) En kan je daar blijven slapen? (Nooit naar de Efteling geweest zeker? Open de friggin’ folder!) De boertige stijl van de vader weerspiegelde zich ook in de onbehouwen manier van vragen bij het zoontje.

Afijn, gelukkig wist de reisagent de tegenwoordigheid van geest te bewaren om de twee er meteen op te wijzen dat hij eigenlijk in-the-middle-of-something was waarna hij zich terug tot mij wendde. Het eindigde ermee dat beiden afdropen om later op de dag nog eens terug te keren.

Om maar meteen met Tom te quoten:

Tleven is wijs en al, maar al die andere mensen zijn er wat teveel aan.

“… I got a giant growth on my pecker!” Zo’n beetje de tagline van vanavond. Eerst gaan kaarten met de Brugse vrinden. Vrouwe fortuna was mij overigens welgezind want ik kwam, zag en overwon! Daarna ging het richting jeugdhuis. Met een tussenhalte, weliswaar, wegens lekke fietsband. Niet handig zo rond 12u.

Het mooie aan het jeugdhuis is dat er zelfs een kleine cinema is ingericht! Dat wist ik zelfs geeneens! Er zijn een twintigtal cinemazetels geïnstalleerd, een stevige audioinstallatie, een beamer en een doek. Meer moet dat niet zijn om naar een B horror te kunnen kijken. De bezetting was overigens maar droevig: nu ja, vier man was voldoende om het gezellig te maken!

De filmkeuze ging uit naar Bubba Hotep (meteen ook de enige uit de selectie gehuurde films die wilde werken op het DVD toestel). Het verhaal is volledig van de pot gerukt: een Egyptische mummie komt terecht ergens in Texas en spookt in het rusthuis waar Elvis Presley zijn laatste dagen slijt, lijdt aan syfilis en terugdenkt aan zijn gloriedagen. Uiteraard maakt Elvis nog één keer een comeback om de bewoners van Shady Rest te redden. Veel meer moet dat niet zijn. Laat ons zeggen dat we goed gelachen hebben. Engelse ondertitels voor de ‘hearing impaired’ zijn trouwens ronduit hilarisch als je naar een slechte horror zit te kijken.

Mocht u het zich nog afvragen: de quote in de titel komt uit de film.

Yep. Gisteren gaf ik present op de Flickr Meeting te Leuven. Goed 25 fotografen versus gewaarschuwde 1 stadgids. Dat kon niet mislopen. Het werd een heel aangename middag waarbij we heel wat fantastisch mooie – verborgen – hoekjes van Leuven te zien krijgen. Uiteraard hebben we uitgebreid de tijd genomen om alles van onder tot boven te fotograferen. Je vindt een uitgelezen selectie van het eindresultaat in de group pool van Flickr.

Na een fantastische rondleiding waarbij we heel wat opstaken van het historische Leuven trokken we richting cafeetje om op te warmen want het is toch vrij fris zo op het einde van oktober. De Quo Vadis als ik mij niet vergis. Of het ettablissement daar achter. Ik had geen zin om de 2 uur durende trip richting Brugge direct aan te vatten dus besloot ik in Leuven samen met de groep te eten. Carolien en Dries hadden restaurant Notre Dame gekozen. Vlakbij het stadhuis van Leuven. Ik kan u vertellen dat ik daar voor heel weinig geld een super vol-au-vent gegeten heb. Met dank aan I. aka. G. voor deze en de vele andere cullinaire tips! Tegen 9 uur ging het met de trein – vrij onvoorzien – richting Antwerpen want vandaag was het weer vrij vroeg morgen op het werk. Dat ik nu in Brugge toef heeft te maken met het feit dat de logistiek voor de komende week nog hinterwaarts moet trekken. Dit geheel terzijde.

O ja, ik heb natuurlijk ook wat aan blogspotting gedaan: een dank je voor de fijne namiddag aan onder andere verloren zoon Herman, Karel, Goya, Carolien en Dries, Dikkie en – heerlijk erudiet gezelschap – Guelep!

De foto’s vind je in een eigen setje en in de gemeenschappelijke group pool!

Een mistige maandagmorgen in oktober. Dit is zo’n een tijd van het jaar die ik graag heb. Zeker als het weer wat rustiger is en de natuur zich in de late herfstzon voorbereid op de winter. Of wat daar voor moge doorgaan tegenwoordig.

Ikzelf vind het heerlijk om ’s ochtends door de mist of in de vroege ochtendzon op weg te zijn naar het werk. De wereld komt traag op gang en de spits of het drukke verkeer in de stad lijken in de mist opeens ver weg.

Vanmorgen was het zalig wakker worden en verder doezelen in de trein en te genieten van een in nevel gehuld voorbijdenderend Vlaanderen met de Dandy Warhols in mijn oren. Ik had zelfs de indruk dat het een stuk minder druk was dan de voorbije weken.

Jaja, het ochtendgloren in oktober…

Neen, neen. Het gaat eens niet over het werk. Of toch bijna niet. Maandag zijn we op dienstreis geweest naar Holland. Breda en omstreken meer bepaald. We hebben er een oude 17de eeuwse papiermolen bezocht. De enige in gans Holland die nog operationeel was. Een godswonder heet het want voor de werking staan een groep vrijwilligers in. En het zaakje is in de 19de eeuw een keer of wat afgebrand geweest waardoor er nauwelijks nog iets origineels van recht staat. Enfin, het was leuk om dit proto-industrieel relict te mogen bezoeken. En uiteraard dé gelegenheid om foto’s te schieten…