Wijn

We wilden eens goed tafelen. En het mocht al eens wat kosten. Dus zijn we gisteren wild gaan eten in Brasserie Erasmus in de Wollestraat. Het is er nu eenmaal het seizoen voor. Het restaurant kiezen was eigenlijk nog niet eens zo heel erg eenvoudig. Brugge stikt blijkbaar van de betere eetgelegenheden. Maar beland je in één van de local tourist traps. Via een restaurantgids en de menu’s die op de websites van de restaurants stonden, lieten we de keuze dus vallen op Erasmus.

Het restaurant promoot zichzelf als een ettablissement met dik 200 bieren waarvan 16 van het vat. Mooi. Maar daar waren we nu net niet op uit. Gelukkig was de zaalmanager een wijnliefhebber en had die een fijn assortiment uitgelezen wijnen weten te introduceren. Ik koos voor de Spaanse huiswijn. Als voorgerecht kozen we een consommé van bosduif en gerookte paling en een toast van wildpaté. Gevolgd door het hoofdgerecht: fazant met witlof. We hadden nog nooit fazant gegeten, maar het smaakte wel naar meer. Tenslotte namen we als dessert ee meringue met fruit en een gratin van rode vruchten. Afsluiten deden we met thee.  Het verdict? Heerlijk eten! We hebben er van genoten!

Overigens viel de setting was zeer verzorgd. Zeker niet ouwbollig met kapotgezeten tafeltjes en ongemakkelijke stoelen.  Het was eigenlijk een bijzonder rustige avond maar ik had ook niet de indruk dat je als klanten op mekaars schoot werd gezet. De achtergrondmuziek beperkte zich tot de klassiekers onder de klassieke muziek: Ravel, Bizet,… En de bediening verliep zeer vlot en vriendelijk.

Eentje om te onthouden.

Ze zijn weer twee dagen verder. Morgenmiddag vertrek ik terug dus dit is het laatste berichtje uit La Serenissima. Ik ben gisteren in de kunst gevlogen met een bezoek aan l’Accademia. Die huisvest werken van een groot aantal Venetiaanse meesters zoals Canaletto, Tintoretto, Bellini,… Hun oeuvre bestaat duidelijk uit grootse barokke werken die tot doel hadden het publiek te imponeren en de macht van de Venetiaanse Republiek tentoon te spreiden. Desondanks vond ik nu niet meteen dat hier het mooiste werk hing. Tussen de Italianen hing dan weer een Vlaamse meester: Hans Memling. En hoe! Dat ene portret van een jongeman leek wel te leven; net alsof het elk moment tot leven kon komen. Ofwel is de naam “Vlaamse Primitieven” een contradictio in terminis, ofwel werd ze met de nodige zin voor ironie gekozen.

Vandaag ging het op de ingeslagen weg verder met een bezoek aan het Museo Correr met een uitgebreide kunstcollectie. Nu ja, qua taferelen zijn de Italianen ook hier weer niet echt inspirerend. Of nog: hoe vaak kan je de tenhemelopneming van Maria opnieuw schilderen. Na de middag werd het wat rondwandelen in de stad en genieten van het zonnetje op de kade langs San Marco. Heerlijk terrasjesweer trouwens. Van het shoppen is er dan weer niet veel gekomen: of beter, het beperkte zich vooral tot etalages kijken want qua luxekledij mag er hier wel wat gezien worden. Italianen gaan inderdaad bijzonder goed gekleed.

Zo, vanavond afsluiten met een goed restaurant en een stevig glas wijn.

Zorg het mooie weer er bij jullie ook voor een zekere relaxedheid? Ik weet niet wat het is, maar veel stress had ik vandaag niet. Integendeel. Het feit dat ik vandaag voornamelijk buitenshuis – productdemonstratie in Gent – was zal er ook voor iets tussen gezeten hebben. In ieder geval, ik was vandaag eens lekker op mijn gemak.

Tegen 16u arriveerde ik op het werk om het laatste uurtje te vullen. Alle technische problemen die men mij afvuurde ten spijt: ik geraakte niet uit balans. Tegen een uur of 6 was ik thuis. Het was al een hele tijd geleden maar ik besloot mijn boodschappen te doen in de Delhaize. Dat bracht mij ertoe om genoeg eten te slaan om de rest van de week terug zelf te kunnen koken. Ook al weer een hele tijd geleden! Vandaag was het iets eenvoudigs: kip met rijst en zoetzure saus, maar morgen wordt het wok!

Nu vind ik niets rustgevender dan koken. Niet dat ik zo’n grote chef ben, maar ik vind koken nu eens de meest ongecompliceerde bezigheid die er bestaat. ‘Tuurlijk, er kan en – soms – gaat er vanalles fout, maar tot mijn eigen verbazing komt er altijd iets heerlijks uit de pan of pot. En zeggen dat ik nooit een groot eter ben geweest, laat staan dat ik een grote voorliefde voor koken met de papfles heb binnen gekregen.

Ook niet van mijn gewoonte: ik heb mij zelfs gelijk een fles wijn in de Delhaize gekocht en gedeeltelijk gedegusteerd bij het eten. En daarjuist had ik zelfs Het Vakantiegevoel! Van een verschil bij gisteren gesproken…

Gisteren zijn we beland in de Ciro’s. Jef Geeraerts, Vincke en Verstuyft achterna. Gelokt door wat naar het schijnt het beste vlees van Antwerpen te zijn.

Eerste verrassing: het restaurant blijkt vlak achter de hoek te liggen om nog geen 200 meter van mijn deur. Als dat nu eens geen luxe is!

Tweede verrassing: het interieur, zoals aangekondigd, dateert ruim uit de vorige eeuw. De chic uit de jaren 60, 70 zowaar. Net zoals het publiek overigens. Wij waren als twenty-somethings nog maar net uit de doeken vergeleken bij de andere restaurantgangers. Nu, de sfeer was van die aard dat ik mij inderdaad goed kan voorstellen waarom Geeraerts zijn hoofdkarakters zo graag regelmatig hier op restaurant laat gaan.

We begonnen met een aperitiefje. Tweemaal martini met een schijfje citroen en een kers in. Very classy! Eerste puntje van kritiek: ofwel dronk ik te traag om ervan te genieten, ofwel was de hoofdschotel te vlug klaar. Maar tussen mij en mijn martini komen is zo’n beetje not done.

Gelukkig maakte de hoofdschotel veel goed. Een saignant steak Ciro’s saignant met béarnaisesaus en een rood huiswijntje. De geruchten waren inderdaad niet gelogen. Het vlees was mals als boter, perfect gebakken en overheerlijk. De béarnaisesaus was zonder overdrijven één van de fijnste zoniet de beste die ik mocht proeven. Ook de huiswijn mocht er zijn. De diepvriesfrietjes waren wel een minpunt, maar voor jonge junkfoodsnaken zoals wij is dat eerder haarkloverij. Kortom, lekkerbekkerij die hetzelfde niveau haalt als pakweg de Siphon in Brugge.

Al dat lekkers komt natuurlijk wel tegen een prijs. Met dit restaurant gingen we even ons boekje te buiten. De gemiddelde jongere zal er niet zomaar even biefstuk friet gaan eten. maar voor één keer op het jaar of bij gelegenhied is dit zeker de moeite waard om eens te doen.

Even aan lijfbloggen doen:

• Spaghetti met kaassaus is lekker maar wel zwaar.
• Vincent, uw wijn (Vin de pays de l’Hérault 2004) was zwaar de moeite)
• Vincent, ge zijt niet, ik herhaal niet, alwetend. Gelijk wat ze u mogen beweren.
• Ik veronderstel dat ik er niet meer onderuit ga geraken: ik zal eens op zaterdag naar den Antwerp moeten worden meegesleurd om te gaan kijken. Noblesse oblige en al.

Bon. Nu lachen met de mensen en kijken naar Schoondochter gezocht.

Bon, voor de betere, hete gerechten moet je in Brugge in de Hoogstraat zijn. Meer bepaald in bistro Pili Pili. Gisteren zijn we er eens naartoe getrokken. Met Manu Chao op de achtergrond bestelden we elk een spaghetti (ik bolo, zij maison) en een karafje witte wijn. Het eten smaakte naar meer: een lekker, goed gevuld bord voor een goede 8 euro is heel schappelijk. Wat ik van de maison geproefd heb is dat ie inderdaad iets pikant had. Je krijgt er bovendien nog een pili pili peper bovenop die je naar eigen goeddunken nog onder de saus kon mengen om het geheel op smaak te brengen. Lekker! Het geheel werd mooi en afgewerkt geserveerd.

Het lekkerste spaghettihuis dat ik ken is de Kastaar in Gent. Vooral dan omwille van hun saus Kastaar naar geheim recept. Maar die valt buiten beschouwing als je enkel Brugge neemt: dan is dit the place to be. Mjam!