Vrt

Vanavond heb ik een stuk van Emma, de nieuwe sitcom van de VRT gezien. Ik moet zeggen, het concept zit goed, maar daarmee is dan ook meteen alles gezegd. Na tien minuten had ik eigenlijk meer dan genoeg van al dat gezwets. Nu probeer ik altijd wel enigszins mijn best te doen om een genuanceerde opinie erop na te houden. Niet dat mij dat altijd goed lukt, maar over dit vehikel heb ik hoe dan ook weinig goeds te zeggen. De ganse uitwerking is flinterdun. De dialogen wringen aan alle kanten en daar kunnen zelfs ‘topacteurs’ zoals Andrea Croonenbergs niets aan veranderen.

Case in point:

Emma: ‘Hé, J.P [uitgesproken Giee Piee] heeft die afspraak uit zijn agenda gewist’

Ignace: ‘Hé, da’s raar. Je zou zweren dat er hier rare dingen gebeuren!’

Ik dacht dat die repliek dus sarcastisch bedoeld was. Niét dus.

Emma: ‘Ja, dat zou misschien betekenen dat het ongeluk van mijn vader toch geen ongeluk was!’

Rinse, repeat ad nauseam. Niveau Familie en gelijkwaardig.

Ja, ik weet dat er overheidsgeld mee gemoeid gaat en dat het kadert in de campagne van M/V gelijke kansen en zo. Maar om eerlijk te zijn ging die boodschap totaal aan mij voorbij doordat ik mij in het geheel ergerde aan de uitwerking. Ach, er zal wel een publiek voor zijn zeker?

Collega D. is er mee weg. Gisteren was zijn laatste werkdag hier op het archief en dinsdag begint hij bij de VRT. Vandaag kijk ik naar de lege plaats tegenover mijn bureau. Niet écht prettig want na zes maanden nauw samenwerken waren we op elkaar ingespeeld. Enfin, D., om het met de woorden van John Cleese te zeggen:

‘E’s not pinin’! ‘E’s passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! ‘E’s expired and gone to meet ‘is maker! ‘E’s a stiff! Bereft of life, ‘e rests in peace! If you hadn’t nailed ‘im to the perch ‘e’d be pushing up the daisies! ‘Is metabolic processes are now istory! ‘E’s off the twig! ‘E’s kicked the bucket, ‘e’s shuffled off ‘is mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin’ choir invisibile!! THIS IS AN EX-PARROT!!

D., u zal worden gemist!

Elke morgen trek ik zo rond halfnegen de deur achter mij toe om naar het werk te gaan. Elke dag neem ik zo ongeveer dezelfde route. Na een tijdje zie je zo dezelfde gezichten die ook elke dag ook volgens een vast patroon richting bestemming stappen of fietsen.

Vanmorgen zag ik in de verte opeens een bekende, warrige haardos opdoemen. Daaronder een karakteristieke zwarte bril met zwaar montuur. Is dat niet? Nááh, want de man in kwestie vocht om een kinderbuggy op het trottoir te houden. Of toch? Hij moest dezelfde straat door als ik. Ja hoor! Marcel Van Thilt die zijn kleine naar ’t school bracht!! Diezelfde van ’t Eurosongfestival! Diezelfde die al die andere Grote VRT Shows zoals De Thuisploeg presenteert! Kijk-eens-aan.

Wéér een BV die bij ons in de buurt blijkt te wonen. Want nu hebben we reeds gespot: Andrea Croonenberghs, Jan Verheyen, Sammy Van Het Eiland (hoe die mens in’t echt noemt ontglipt mij even), Jan Decleir en nu Marcel! Ha! Het zou mij zelfs nauwelijks verwonderen moest blijken dat Gène Bervoets zijn brood kopen bij mijn bakker!

Vandaag hadden collega Dries en ik een werkbezoek aan de VRT op de agenda. Dus toogden we deze middag richting Reyerslaan. Het was de eerste keer dat ik het Huis er bezocht en ik moet zeggen: zéér indrukwekkend. Om te beginnen is er de dominante ufo-toren. Nog groter dan dat ik ze mij had ingebeeld. Het gebouw zelf kan je het beste omschrijven als stile communiste, jaren 60 dus, dixit Dries.

De ingewanden zijn des te indrukwekkender. Overal redactielokalen, regiekamertjes, werkateliers, etc. volgepropt met fancy elektronica. Wij waren er voor een bezoekje aan het geluidsarchief. Geheel toevallig kregen we ook de kans om een zeer zeldzame blik te werpen op het beeldarchief en te lopen tussen rekken volgestouwd met opnames van de BRT(N). Een privilege! Doorheen de doolhof ging het van het ene lokaal naar het andere. Ook hier heb ik het werk van onze Pietel gespot. De beruchte propagandaposter voor Drieduizend.be. Kijk eens aan!

Daarna ging het richting Amerikaans Theater en het documentatiearchief. Ook hier een hartelijke ontvangst. Het archief zelf is op zich zeer interessant. Dé aandachtstrekker was de fancy schmanzy koffiemachine. Je kon niet alleen kiezen welke koffie je wilde (max havelaar, capuccino, etc.) maar ook nog hoeveel melk, hoeveel suiker, hoeveel koffie, etc. Hyper-modern! De imperculator zorgt op zijn best voor een zwart drabje op elke bekerbodem. Nu ja, zo’n groot koffiedrinker ben ik nu ook niet. ’s Ochtends een kop, en als het mij wordt aangeboden. Soit, ik mag zeggen dat ik onder de indruk ben van de VRT. Een heel hartelijke ontvangst en een massa informatie meegekregen. Fan-tastisch! Enfin, u hoort er nog wel van.

Uiteindelijk tegen achten op de thuisbasis geland. De boemel tussen Brussel en Antwerpen had vertraging “wegens een gebroken ruit”. Hmz.