Reizen

Ik had vorige week vakantie. En we wilden al lang eens naar Ceci n’est pas un Corps – Expo Hyperrealisme in de Boverie in Luik. We maakten er meteen een midweek Ardennen met nog een aantal dagen in Eupen. Dit is een hele andere hoek van het land die we niet echt kenden. Ver genoeg om het reisgevoel beet te hebben, dicht genoeg dat je er ook weer geen dagen voor moet reizen.

Maar dus, Luik. Hyperrealisme is een stijlstroming in de visuele kunsten waarbij de kunstenaar probeert om op basis een schilderij, beeldhouwwerk of installatie te maken dat ze nauw mogelijk aanleunt bij de realiteit. Het resultaat zijn menselijke beelden waarbij elke sproet en elk haar minutieus werd aangebracht. Ze lijken zo echt dat ze op elk moment zouden kunnen opstaan. Een kunstwerk kan ook een interpretatie zijn die elementen uit het hyperrealisme verwerkt: een torso, een gezicht, een arm,… We liepen er toch dik anderhalf uur gefascineerd tussen de beelden.

Daarnaast bezochten we ook het Guillemins, het station ontworpen door Calatrava. Heel bijzonder om te zien wat er zoal met beton mogelijk is. De betonnen bogen lijken op een schelp die over de perons ligt, terwijl de ondergrondse doorgang nogal wat weg heeft van een onderzeese grot die bij laagwater droog is komen te staan. Ik vind het een architecturaal hoogstandje.

We bleven maar een middag en avond in Luik. Veel van de stad hebben we niet gezien. Hoe zou ik Luik omschrijven? Een grootstad, maar dan wel eentje die duidelijk te lijden heeft gehad onder de economische impasse van de laatste decennia. Een potpourri van statige parken en classicistische gebouwen afgewisseld door lelijke appartementsblokken en buildings.

Eupen was niet zo gek veel verder rijden. We huurden er een appartmentje in de benedenstad, vlakbij de rivier de Vesder. En een fantasisch ijssalon met een ietwat norse uitbater. Onze eerste uitstap was naar de dam en het meer van Gileppe. Een typische schoolreisbestemming. Ik was er 25 jaar geleden al eens geweest. Het is gek hoe een beeld in je herinnering iets anders wordt dan in het echt.

Onze tweede uitstap ging richting Monschau. Ik wilde graag eens de Vennbahn zien. Al was het maar omdat het een unieke grenssituatie gaat. Met dank aan het Verdrag van Versailles. Tegenwoordig is het een mooie fietsroute. Met de elektrische fiets eens een stukje rijden vonden we een fijn idee voor de toekomst.

Onze laatste uitstap was een wandeling in de Hoge Venen. Vanaf de Baraque Michel stapten we naar het Kruis van de Verloofden. We wilden graag even de benen strekken over de typische houten planken bruggetjes. Helaas, tegenwoordig is die route verhard met tonnen dolomiet steentjes. Het oude hout zie je nog steken tussen de stenen, maar op de route die we hadden uitgestippeld waren er geen intacte bruggetjes tussen het veen. Neemt niet weg dat het genieten was van de natuur op een warme, zonovergoten zomernammiddag.

Op vrijdag ging het terug huiswaarts. We keren zeker en vast nog terug. Met dank aan het fijne vakantiegevoel dat we mee namen.

Dus. Vorig jaar trokken we redelijk impulsief richting Noord-Frankrijk. Dit jaar doen we zo’n gezinstrip nog eens over. Ik had al een week verlof vastgelegd in de Paasvakantie. En dus besloten we vanmiddag op een drafje vijf dagen Bretagne te boeken.

We verblijven op goed 15 kilometer van Saint-Malo. Jawel. We hebben geen echt concreet plan van wat nu precies willen zien, maar de Mont Saint-Michel staat toch al met stip op ons verlanglijstje.

Het spreekt voor zich dat we dat hier ten huize keihard zien zitten. Nu de vingers kruisen dat ook het weer een beetje mee wil.

Sinds jaar en dag heb ik muziek in de oren wanneer ik onderweg ben. Aangezien reizen een aanzienlijk deel van mijn bestaan uitmaakt, is goed audiomateriaal een minimale vereiste.

Ik heb veel plezier gehad van de Sennheiser CX200. Goeie geluidskwaliteit en de dopjes zitten aangenaam in het oor. Alleen, er zat geen doosje bij om de rubberen oortjes op te bergen. En dus rol ik die nogal al eens snel rond mijn GSM (Spotify!). Aangezien de rubberen oortjes los zitten, ben ik er al enkele onderweg kwijt geraakt. Niks zo frustrerend als merken dat je zo’n dopje kwijt bent. Gelukkig komt de verpakking met een aantal reserve, maar na enkele keren mag je nieuwe kopen.

Niet ideaal.

En dus ben ik op zoek gegaan naar een alternatief. Oortjes zijn heel klein en makkelijker weg te bergen dan een zware koptelefoon, maar de laatste jaren is er in dat departement ook wel heel wat veranderd. Er is een nieuwe markt ontstaan waarbij de lichtgewicht DJ hoofdtelefoons een nieuwe lijn neefjes kreeg: reis- en straat hoofdtelefoons.  Sony, AKG,… hebben zo wat reeksen uitgebracht, maar wie een beetje rondkijkt ziet vooral veel designerphones zoals WESC, Dr Dre Beats, SkullCandy in het straatbeeld.

Zelf wilde ik dus wel de overstap wagen naar een makkelijk opbergbare hoofdtelefoon met goede geluidskwaliteit. In de FNAC kon ik er verschillende paren paar uitproberen. Ik dacht eerst even aan WESC Piston maar zonder goeie on line reviews wilde ik er mij niet aan wagen. Uiteindelijk ben ik gevallen voor het scandinavische minimalisme van de UrbanEars Plattan. Ze klonken veruit superieur tegenover de rest van het gamma dat uitgestald lag.

Ik heb ze ondertussen al even uitgeprobeerd. Op zich zitten ze heel gemakkelijk, het geluid is super en kwalitatief voelt alles heel duurzaam aan (Metaal! Canvas bekleding!) Alleen beginnen ze wel na een uurtje constant luisteren pijn te doen aan de oren. Ik vermoed/hoop dat dat met het dragen wel zal beteren als de hoofdband zich wat kan zetten. Ik ben in ieder geval heel tevreden met de aanschaf!

Via Facebook kreeg ik overigens nog de tip om eens te kijken naar de Capital van AiAiAi mocht de Plattan mij niet bevallen.

Ik kom juist tot de conclusie dat het begrip terug thuis voor mij een nogal vrij relatieve betekenis begint te krijgen. Sommige dagen en weken zit ik zo’n beetje overal in Vlaanderen dat ik het zelf even niet meer weet. Dan voel ik mij zo’n beetje als een moderne nomade. Een iBedoeïen* als het ware. Volg even mijn gangen van deze week mee.

• Maandag: Brugge – Antwerpen
• Donderdag: Antwerpen – Brugge
• Vrijdag: Brugge – Antwerpen – Leuven – Antwerpen
• Zaterdag: Antwerpen – Leuven
• Zondag: Leuven – Brugge
• Maandag: Brugge – Antwerpen

Of zoals mijn vader het verwoordde:

de NMBS heeft tegenwoordig een goede klant aan u!

Geen wonder dat vrienden, familie en kennissen mij per mail, blog, ‘foon,… eerst vragen waar ik uithang vooraleer over te gaan tot de orde van de dag. Niettegenstaande het rondreizen bijzonder slopend kan zijn, vind ik dat eigenljik helemaal niet erg. Ik ben ondertussen aan dit leventje zo gewend geraakt dat ik er zelfs moeite mee heb om heel lang op één plaats te blijven.

(Maar nog net geen digitale nomade)

Jeuj. Ik loop al een tijdje met het plan er eens een paar daagjes tussenuit te knijpen. Dat het een reisje richting Italië zou worden lag al vast. Vanmorgen bij de reisagent binnengesprongen achter een reisbrochure met citytrips van Jetair. Rome heb ik al gezien, de volgende bestemming zal meer dan waarschijnlijk Venetië worden, al staat Firenze ook wel hoog op het verlanglijstje. Collega S., hevig fan van alles dingen Italiaans, heeft mij al een stuk of wat reisgidsen van Venetië in de handen geduwd. Ik hoop ergens in de loop van november in die richting af te reizen.

Maar eerst proberen om mijn vakantiedagen in orde te krijgen. De administratie is zo’n beetje in de soep gelopen dus ik heb geen idee hoeveel verlof ik voor 2007 nog op overschot heb. O ja, ik heb ook een teveel aan vakantiegeld uitbetaald gekregen. Ik weet dat ik een deel zal moeten teruggeven, maar hoeveel blijft nog een verrassing. Mja, niet echt handig als je met wilde plannen rondloopt.

Naar het schijnt ligt half Europa onder de sneeuw. En niet zo’n klein beetje. Hier in Antwerpen is het nougatbollen. Ja, er viel eergisteren iets ondefinieerbaars uit de lucht wat er wel iets van weg heeft.

Sinds 1999 ben ik zo’n beetje en reizende mens geworden. Flexibiliteit en al. Maar op de één of andere manier slaag ik er altijd in sneeuw te ontlopen. Als ik in Brugge ben, sneeuwt het met bakken in Antwerpen en vice versa. Gaah! Van een mooi winters tapijtje genieten, da’s ook al een hele tijd geleden.

Ach, met de skireis in het vooruitzicht hoef ik mij geen zorgen te maken. Er zal ruim aan mijn behoeften worden voldaan. Fancy a snowfight? Anyone?