Regen

Ik veegde de ijskoude druppels uit mijn ogen toen ik vanmorgen op mijn fiets door de Lange Lozanastraat richting Desguinlei reed. Voor mij ploegde er een dik ingeduffelde dame door de bladeren op het fietspad. Ik kroop nog wat dieper in mijn kraag en verwenste mezelf dat ik geen handschoenen had aangedaan. Ik was maar wat blij dat ik op de de dienst Stadsontwikkeling arriveerde en er me aan een kopje warme koffie kon verwarmen vooraleer aan de slag te gaan.

Ik bedenk dat ik in Italië best wel een paar mooie winterstukken kan aanschaffen: een paar hemden, een sjaal en misschien kan ik zelfs een winterjas scoren. Italianen zijn immers een modieus volk. Niet dat Vlamingen dat niet zijn, maar ik heb het gevoel dat ik in Venetië veel minder vlug geconfronteerd zal worden met foute kleurencombinaties en verkeerde slobbertruien. Mijn Italiaanse collega’s spoorden mij gisteren tijdens de lunch alleen maar aan om genoeg tijd te nemen om ook even wat te shoppen.

Nadat ik de receptioniste had uitgezwaaid, ging het fietsend terug richting Leien en vandaar naar het Felixarchief. Opnieuw verwenste ik mezelf dat ik geen sjaal aan had gedaan terwijl mijn jeans langzaam doorweekt werd in de aanhoudende motregen. Op kantoor maakte het stuk broodpudding dat ik onderweg als middageten had gekocht en een stevige kop thee heel wat goed. Terwijl ik de laatste administratie van de dag afwerkte was het ondertussen al weer aan het donkeren. Vandaag was zo’n dag dat het constant schemerde. Alsof het nooit echt licht wilde worden.

Een typische herfstdag.

Zoals jullie konden deduceren was ik vanmiddag in Brussel. Meer bepaald op de Reyerslaan in het Huis. Toen ik daar rond vijven terug buitenkwam plensde de regen er met bakken uit. Ik had al een keer in mijn leven een straat in een kolkende rivier zien veranderen maar wat ik vanmiddag zag was wel heel spectaculair: de volledige avondspits in hartje Brussel die knarsend tot stilstand kwam in een zondvloed van regen. Putjes die het water niet meer konden slikken en voetpaden die tot kolkende waterlopen verwerden. Tot aan de bushalte aan Meiser geraken had dan ook héél veel weg van canyoning.

En ik nog vanmorgen twijfelen of ik mijn jas en paraplu niet best gewoon thuis zou laten. Ik kwam hoe dan ook doorweekt terug thuis in Antwerpen. Nu. het positieve is dan weer dat pollen uit de lucht gewassen zijn: tijd om de ramen hier vol open te gooien en de zuurstof terug bezit te laten nemen van mijn leefruimte! Hoera!

Een weekendje aan zee is altijd wel leuk. Dus trokken we gisteren in de vooravond richting Oostende om er de zondag door te brengen. Maar dat was dan buiten het weer gerekend. Zaterdagavond waren we zo rond zevenen nog aan het zwemmen (het water had een gezellige 22 graden schijnt het) maar zondag was het andere koek: regen, grijs weer en véél wind. Niet aangenaam want we hadden er ons totaal niet op voorbereid. Occasioneel een bui en veel opklaringen: dat wel, maar geen aanhoudende miezelregen en rukwinden.

Nu ja, dan maar wat foto’s maken tijdens een korte, kletsnatte strandwandeling, TV kijken, shoppen in de namiddag en de avond afsluiten met een – overigens afgrijselijk harde – pizza in een pizzeria ergens in Oostende.