Mode

O ja, ik ben ondertussen ook zo’n beetje verhuisd. Hoe ik het nu stel in het verre Antwerpen? Wel, het is weer wat wennen, maar ik moet zeggen dat ik mijn nieuwe woonst dik ok vind.

Ik kook trouwens tegenwoordig op een gasvuurtje. Vroeger moest ik daar niet echt van weten. Gevaarlijk, vuur, enzovoorts. Maar onbekend is onbemind en na één keer koken op een gasvuurtje zie je mij toch niet snel meer terugkeren naar vitrokeramiek of inductie. Hoe goed dat ook moge werken. Het heeft ook wel iets om zo boven een sissend gasvuur te staan kokerellen.

Verder neem ik tegenwoordig de tram naar het werk. Die zet mij quasi voor de deur van de dagtaak af. Ideaal. Lijn 8 maakt trouwens ook nog eens een sightseeing tour door het centrum. Van de Groenplaats over de Leien via de Lange Leemstraat naar Berchem.  Omdat ik flexibele uren heb, zoals dat heet, verandert het publiek danig als ik een half uurtje vroeger of later vertrek. Van scholieren tot bejaarden. Ik zie het allemaal. En de trip duurt net niet lang genoeg om vervelend te worden.

Tenslotte woon ik nu in een rustig zijstraatje van de Nationale. Dus afgelopen met het drukke autoverkeer. En op een paar passen van where-it’s-happening. Midden in het modehart van Antwerpen. Al was het maar dat ik aan mezelf verplicht ben om eens binnen te lopen in het MoMu.

Afin, ik ben in ieder geval heel erg tevreden terug te zijn.

Hm. Shoppen en tussentijdse solden in de JBC… Het zat er al lang aan te komen en eronderuit ging ik toch niet komen. Wel, dan maar van een nood een deugd gemaakt. Het is algemeen geweten dat ik een modefasho ben maar persoonlijk ben ik de laatste jaren ervan overtuigd geraakt – zij het te vuur en te zwaard – dat ietwat stijlvolle kledij toch ook alleen maar kan zorgen voor een positieve uitstraling… Met shoppen zal ik dan ook altijd wel een haat-liefdeverhouding hebben…

De score zover: een broek, een pull en twee t-shirts. Jeuj!

Ik was gisteren on the job in het MoMu of ModeMuseum van Antwerpen. Of beter: vergadering in de bibliotheek van het MoMu. Ik moet zeggen, dit is toch zeker één museum dat ik graag nog zou willen doen. Mode is niet zo erg mijn ding, maar ’t is in de Nationale straat tussen de winkels van iconen zoals Dries van Noten. Tjah… De architectuur van het gebouw vond ik al fantastisch. En mode is niet meteen mijn ding. Maar het zag er toch allemaal zeer uitnodigend uit. Neem nu dit stukje van de inkomhal…

Niet meteen mijn beste foto. Maar mijn volgende doortocht zal mijn D50 mij wel vergezellen…

Het moet zijn dat de modefasho diep in mij het er mee eens was: ik heb gisteren ten lange leste sandalen aangeschaft. De zomer mag dan al ver gevorderd zijn, beter laat dan nooit. Eigenlijk draag ik niet graag sandalen, maar het paar dat ik nu heb aangeschaft is wel een schot in de roos: geen lastige bandjes, een zachte – niet al te grote – zool en een degelijk design.

Har!

Het is elk jaar weer iets om naar uit te kijken: welke nieuwe, exuberante modetrends zullen er tijdens de zomer hun opwachting maken? Het zat er al een tijdje aan te komen maar naar mijn gevoel is het dit jaar echt wel raak: de zonnebril. Hoe modieuzer, hoe liever. Enfin, modieuzer: aan sommige populaire modellen wil ik mij wel eens ergeren.

Neem nu wat ik – bij grebrek aan een correcte benaming – noem ‘de berlin wall’ bril. Het gaat om het model waarachter het gezicht van de eigenaar grotendeels schuilgaat. Dat de wenkbrauwen quasi-volledig achter het UV werende glas schuilgaan is duidelijk de regel. Vaak is de bril uit één stuk gefabriceerd.

Het is vooral een ding dat jonge, doorgaans fashion-minded vrouwen op de neus zetten tegenwoordig. Deze zonnebril trekt werkelijk de volledige aandacht omwille van haar grootte. Anderzijds kan je absoluut niet raden in welke richting de draagster nu precies kijkt. Handig. Onder andere Paris Hilton heeft dit model, oorspronkelijk ontworpen door grote modehuizen zoals Versace en Dior, gelanceerd.

Afbeelding

Tegenwoordig zie je ze overal in het straatbeeld opduiken. Meer zelfs, de vintage Ray ban is tegenwoordig ook aan een opmars bezig. Ik vermoed dat de grote lenzen ook hier duidelijk een rol van betekenis spelen.

Persoonlijk vind ik ze vrij grotesk en maken ze het contact met de drager zelfs onpersoonlijk. Dat het model door verwende beroemdheden werd gelanceerd is bovendien géén goede zaak voor mijn associërend brein.

Enfin. Na botten met naaldhaken is dit dus mijn fashionergernis voor 2006: de veel-te-grote zonnebril.

Eindelijk. Verlof! Tijd om wat te relaxen van het afgelopen half jaar. De tweede helft van de komende week trek ik naar Werchter maar nu zit ik bij mijn sjoe die zo goed als geslaagd is. Gisteren zijn we naar de braderie getrokken (hemdje gekocht) en morgen zijn de batjes in Roeselare aan de beurt. Ik moet toegeven dat ik niet bepaald een verwoede shopper (eigenlijk is het tegendeel waar), maar als ik dan achteraf zie dat mijn kleerkast up-to-date is met leuke, trendy pulltjes en t-shirts ben ik eigenlijk wel dankbaar dat Charlotte zo modebewust is. Als vrijgezel zou ik vrijwel zeker nog altijd in een afgedragen XXL t-shirt/pull en jeans rondlopen. Gelukkig is het tegendeel waar.