Inspiratie

Gisteren was het weer eens van Feest in ’t Park in Brugge. Mondiale muziek, standjes, vertegenwoordiging van alles ter linkerzijde, wereldkeuken en wat-nog-niet-meer maar bovenal: gezelligheid troef. Tussen dat alles stond standje van het IVO, het instituut voor volwassenenonderwijs. In een grote tenten werden er kookworkshops ingericht. Vrienden H. en A. gaan al sinds jaar en dag elke vrijdagavond naar de kookles en wisten mij te overtuigen om één van die workhops bij te wonen. Ziet u, ik ben tuk op lekker eten en ik zou graag wat dingen beter onder de knie krijgen. En dus overweeg ik in het najaar gedurende een trimester kookles te volgen.

Het werd een workshop rond zomerse hapjes. Zo konden die nadien voor de geïnteresseerde passanten worden opgediend. We maakten met ons groepje achtereenvolgens: een Verrine met broccoli en surimi, gazpacho en worteldip. Ik kan u zeggen: ronduit heerlijk. Weer iets bijgeleerd. En overtuigd dat de kooklessen naast het plezierige ook een nuttige kant hebben.

Overigens was ik van plan om vandaag penne met aubergine en tomaat te maken. Maar door omstandigheden wordt dat iets voor een later moment. Jawel, ook ik heb de weg ontdekt naar de heerlijke keuken van Mme Zsazsa. Lekkere dingen daar. En leuk gebracht. Aanrader voor wie op zoek is naar inspiratie. Voor zover u haar nog niet kende.

Ik heb nog willen merken dat mijn kookboek wat begint uit te puilen van de blaadjes vol afgedrukte recepten. Natuurlijk is de dikke van de KVLV ook in mijn bezit. Maar behalve als naslagwerk maak ik daar nauwelijks iets uit klaar. Liever haal ik mijn inspiratie on line of via via. Ik speelde deze week met de gedachte om eigen kookschrift aan te leggen. Lekkere recepten plakken of opschrijven. Eentje voor de ideeënlijst.

Een beetje van stream of consciousness doen…

• Graag dank ik alle lieve mensen die mij  de afgelopen dagen onder de (concrete) tips hebben gedolven. Dinsdag bezoek ik appartement nummer 1. Benieuwd wat het gaat worden.
• Sinds jaar en dag wilf ik op verloren momenten doorheen Vimeo. Screw television! Als je een avondje kwijt wil aan pareltjes van menselijke creativiteit: it’s the place to be. Het gevolg? Idea overload!
• Vorige week de website van Villa Bota op het interwebs gesmeten. Hoera!
• Er schiet een nieuw Project uit de startblokken bij ons. Vorige week van functionele analyse gedaan. Samen met de klant gezeten. Discussie gehouden, doorheen het materiaal gegaan en geschift. Planning gemaakt en wireframes klaar gestoomd. The usual drill. Grondige voorbereiding is en blijft de moeder van de porseleinkast.
• Basics. Waar sta je als web specialist zonder? Ik bedacht mij deze week hoe belangrijk het wel niet is om die juist te hebben. Niet alleen als het over ideeën of over inspiratie gaat. Maar ook over kennis en basisvaardigheden. Je kan pas echt creatieve én elegante oplossingen bedenken als je bent gedrild in de basics.
• Dingen die onder meer mijn verlanglijstje vullen: een (of meer) paar Converse sneakers, een gewoon paar klassieke schoenen, Threadless tees,  een deftige hoofdtelefoon en een videocamera (had ik al gezegd dat ik fan ben van Vimeo?).
• Dat laatste zal wel iets zijn voor het jaareinde. Als het spaarvarken tegen dan nog eens een laatste keer kan worden gereanimeerd.
• Ik moet terug meer fotograferen.
• En mijn fotoarchief op orde brengen.
• Maak daar maar meteen maar alles van externe schijven en zo van. De afgelopen jaren is het een kluwen van rommel, dubbele files en what not geworden.
• HTML 5 for web designers van Jeremy Keith moet ik drrringend zien aan te schaffen.
• Incidentally, ik heb Colada vorige week in een nieuw kleedje gestoken. Het ziet er wat spartaans uit. Dus daar ga ik nog iets aan moeten doen. Ik baal er trouwens van dat ik geen grafisch genie ben. Op papier of digitaal canvas komt altijd een foute versie van wat in mijn hoofd zit. Vrij frustrerend want ik weet wat ik wil. Los daarvan zou ik eigenlijk moeten proberen om het oerwoud aan best practices – van grid design tot usability stuff – te schiften en de beste elementen meenemen.
• Aan uw moeder gedacht vandaag? Ha! Ik wel!

Ja, fotografie is een hobby van mij. Niet veel meer dan een leuk tijdsverdrijf. Iets wat ik echt puur voor de fun doe. Het is iets waar ik in de loop van de jaren langzaam in gegroeid ben. Ik probeer wat te letten op onderwerp, timing, cadrage, licht,… Die factoren die fotografen van mekaar doet onderscheiden. Moderne digitale technologie doet de rest.

Daarnaast laat ik mij ook wel leiden door wat anderen doen. Niet dat ik de stijl van anderen klakkeloos ga overnemen. Maar ik weet wel wanneer ik een foto mooi vind of niet. Fotoblogs op het internet vind ik in deze dan ook bijzonder verfrissend. Uit foto’s van anderen probeer ik ideeën en inspiratie te halen. Niet zozeer qua instellingen van het toestel (laten we wel wezen, op dat vlak doe ik maar wat. Zolang ze maar niet over- of onderbelicht zijn), wel hoe een beeld is opgebouwd. Hoe je een beeld een verhaal kan laten vertellen.

Wat dit betreft zijn dit zo’n beetje de fotohelden in mijn feedreader…

• http://aphotoeditor.com/
• http://www.bart.la/blog
• http://www.boudist.com/
• http://x-pose.be/blog/
• http://arturian.wordpress.com/
• http://photoblog.hermanhorsten.be/
• http://jimmykets.wordpress.com/
• http://www.monuments.nu/
• http://www.pieterbaert.be/blog/
• http://stillmotionblog.com/
• http://wannabes.be/

Zeker geen exhaustief lijstje want er zijn er nog talloze andere out there. Flickr is de fotohemel want het valt me op dat de kwaliteit er toch een zeker niveau haalt. Als ik eens verloren door de Flickr pools snuister, dan kom ik nooit van een kale reis terug thuis. Er zit altijd wel beelden tussen die werkelijk pareltjes van visuele pracht zijn. Wat nog maar eens een bewijs is dat dankzij het internet heel wat getalenteerde mensen toch een forum krijgen en er uit user generated content wel degelijk mooie dingen kunnen komen.

Sigur Rós publiceerde vorige week de full featured film Heima op YouTube. Laat u onderdompelen in 97 minuten IJsland.

‘heima’ is sigur rós’s first ever film, filmed over two weeks during the summer of 2006 when the band undertook a series of free, unannounced concerts in iceland. they hauled 40-plus people round 15 locations to the furthest flung corners of their homeland for their debut venture into live film, to create something, well, inspirational.

Dit is er dus eentje voor Kathleen.

Volgens collega MJM schijn ik een heel grappige schrijfstijl er op na te houden. ’t Is fijn om te weten maar nu ga ik even heel hard mijn billen moeten dichtknijpen om geen groot gedacht van mezelve te krijgen.

Volgende vraag is natuurlijk: hoe doe ik dat toch? Wel, het ligt maar aan waar een mens de inspiratie vandaan kan halen. Pietel blogde onlangs nog dat een weblog bij houden een goede vijftien minuten per dag in beslag neemt. Observeren en de wereld opnemen is inderdaad dé basis. Zoals jullie ongetwijfeld wel zullen gemerkt hebben kan oeverloos oerwouden verzetten over het Belgische Spoor. En nu ik toch on the subject ben: laat ik er maar meteen nog maar een boomje aan toe voegen.

Ongetwijfeld werden jullie ook geconfronteerd met het leve de trein evenement dit weekend. Een mooi initiatief want onbekend is onbemind en het is altijd leuk om eens achter de schermen kijken van wat onze natie voortbeweegt. Ik had het programmaboekje kort even ter hand genomen en het viel mij op dat het spoor werd geprofileerd als een trendy moderne maatschappij. Niettegenstaande daar een bodem van waarheid in zal zitten werden we vanmorgen met de keiharde waarheid geconfronteerd: een rode boemel uit de jaren stillekens tufte toen Brugge binnen. Moesten we daarmee richting Antwerpen? Ja! Dat was dus de IC trein. Om 7 uur ’s morgens was het stel zelfs onverwarmd na een nachtje op een koud rangeerterrein. Ik moet er geen tekening bij maken dat het met veel schokken, stampen en lawaai richting Antwerpen ging. Dikke pret!

De ervaring bevestigt dat het Spoor er graag een dubbel gezicht op nahoudt: trendy en modern voor de gemiddelde toerist en dagjesmens, maar weinig toegeeflijk en zeer sober als het forenzen betreft.

Ben ik dus content dat ik de straffen die de NMBS uitdeelt omdat ik buiten de provincie werk, slechts twee keer per week moet ondergaan, dan vind ik het haast jammer dat ik dergelijke ervaring moet missen om toch over iets te kunnen schrijven.

Stef. Ik denk dat ik mijn rendier Stef ga noemen. Toen ik het hem voorstelde bromde hij een goedkeurend “MoOose!”. Twanne gaf mij de inspiratie: een mac-moose. Waarom dan geen Stef naar Steve Jobs? Het beestje is immers al net zo eigenzinnig als zijn berucht naamgenootje. Het wordt dus Stef. “Welkom Stef!”, gooide ik hem dan maar toe terwijl ik met mijn swiffer over de planken vloer van mijn studio zeilde.