Fotograaf

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Dipfico’s reactie liegt er dan ook niet om. Als fotograaf ben je evenzeer deelnemer. Enerzijds omwille van wat je anderen laat zien. Op Flickr kan je heelder sets zien van oorlogs- en andere fotografen. Van de meetingrooms waar presidenten en generaals elkaar ontmoeten, tot op het slagveld zelf. Betrokken word je sowieso.

We mogen dan allemaal collectief en heel diplomatiek het hoofd schudden, de oorlog zal daarom niet stoppen. Laat het alsjeblieft geen tweede Joegoslavië worden. Want die brok gruwel zijn we nu nog volop aan het verteren.

Gisteren mocht ik de finale van het provinciale rockrally concours Westtalent bijwonen. Meer zelfs. Ik had een all-access pasje weten te scoren als fotograaf. En dat zorgde voor een fantastische avond.

Ik heb heel wat veelbelovende dingen gezien waaronder Jack and Jane met een aantal supermooie covers van o.a. Queens of the Stone Age en Regina Spektor, Steven H. met een kruising tussen West-Vlaamse hiphop en SOS Piet (I kid you not, een kok op het podium!), Low Vertical, Henri Prosper, Kasbar, The Future Dead en natuurlijk de ultrajonge winnaars Steak no 8. Backstage zag je dat de zenuwen gierden, maar op het podium brachten ze de meest psychedelische rock in een vlekkeloze set. En die kon het publiek fel smaken.

Afsluiter van de avond waren de jongens van QuiOui met hun intimistische elektropop. De vorige keer dat ik hen zag, speelden ze in de kleine zaal van Het Entrepot. Nu stonden ze in de grote zaal. Vraag was of hun sound hier tot hun recht zou komen. Ze waren wat gespannen maar brachten het er zeker niet slecht vanaf. Ook nu weer wisten ze het publiek mee te voeren op een fantasierijke stroom van klank. De tweede plaats hebben ze hier meer dan verdiend.