Familie

Thor, Odin, Loki! Yggdrasil! Freya en Sif! Baldur en Heimdall! De Aesir en de Vanir! Als classicus ben ik vertrouwd met het klassieke pantheon. Met het Noorse? Not so much. Nochtans is die Noorse mythologie bijzonder rijk en niet minder fascinerend.

Neil Gaiman goot de verhalen enkele jaren geleden in een eigen versie en plakte er de titel Norse Mythology op. 300 bladzijden lang is Gaiman je gids doorheen verhalen waarvan we de oorsprong in de tijd is verloren gegaan. Als geboren verteller is Gaiman de geknipte persoon om met dit materiaal aan de slag te gaan. Je merkt dat hij zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke inhoud probeert te blijven zonder dat zijn adaptie een starre, droge koek wordt. Gaiman’s stijl brengt de goden helemaal tot leven.

Hoewel de verhalen op zichzelf staan, loont het om het boek in een keer te lezen om de rode draad door heen de familiale vetes en bondgenootschappen te kunnen volgen. Het loont ook de moeite om even na te denken over de verhalen. In tegenstelling tot de klassieken heeft de Noorse cultuur nooit echt onze Gallo-Romaanse roots kruis bestuifd.

Zo verhaalt Gaiman hoe Thor het land van de Reuzen bezocht, daar allerlei krachtmetingen aangaat… en ze allemaal verliest. Zo vecht en verliest hij tegen een oude vrouw, Eli. Of hij faalt in het leegdrinken van een gigantische hoorn. Hij slaagt er zelfs helemaal niet in om een kat op te tillen. Natuurlijk, de kat en de oude vrouw en de hoorn zijn metaforen die in het verhaal worden toegelicht.

Zo bevat de Noorse Mythologie een eigen kijk op een mensenleven en de wereld rondom ons, vervat met evenveel nuance en fijngevoeligheid als in die andere, veel beter gekende verhalencycli. En Neil Gaiman? Die brengt het geheel samen in een magistraal tableau vivant.

Ik lees doorgaans angelsaksische auteurs zoals Terry Pratchett, David Mitchell en consoorten. Werk uit ons eigen taalgebied laat ik eerder links liggen. Het werk van de eigen Gevestigde Waarden spreekt mij ook niet zo aan. Da’s vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Enkele weken geleden liet ik mij verleiden om Wij & Ik van Saskia De Coster mee naar huis te brengen. Ik heb die beslissing niet betreurd. Wij en Ik volgt het wel en wee van de oer-Vlaamse familie Vandersanden die woont in een villa verkaveling tegen de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. We volgen vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah doorheen woelige tijden. Niettegenstaande ze het verre van slecht hebben, zijn het drie tragische personages die zoekend door het leven waren, met elkaar en hun omgeving botsen, vinden en weer loslaten. Het is een familie die door de bagage uit haar – onuitgesproken – verleden uit elkaar lijkt te drijven, maar door nieuwe uitdagingen steeds terug lijkt samen te klitten.

Saskia De Coster’s vlotte, vertellende stijl in combinatie met een stevige snuif ironie en relativering zuigt je mee in het verhaal. Omdat elk hoofdstuk vanuit het standpunt van een ander personage wordt gebracht, gaat het nooit vervelen. (G.R.R. Martin bedient zich trouwens van dezelfde aanpak om Game of Thrones te verhalen) Doorheen het boek wordt de spanning opgebouwd door elk personage te laten evolueren met de rem op. Zal de hoogopgeleide huismoeder Mieke haar neurotische zelve van zich af kunnen schudden? Kruipt de onzekere Stefaan verder in zijn schulp of weet hij het tij te keren voor zichzelf en zijn gezin? De Coster plaatst het geheel tegen de bijzonder herkenbare achtergrond van de jaren ’80 en ’90 waarin mijn generatie is opgegroeid.

Een roman over het uit de Vlaamse klei getrokken familieleven is zeker geen vernieuwend uitgangspunt. Dat pad is reeds platgetreden door zovele anderen. Maar De Coster weet haar verhaal wel zeer leesbaar te brengen zonder dat het al te zware kost wordt.

Een aanrader voor wie nog ontspannende zomerlectuur zoekt.

Ik ben ontslagen.

Gisteren kreeg ik te horen dat Wunderkraut mij, samen met drie andere collega’s, niet langer in dienst kan houden omwille van dwingende economische redenen. En dus moet ik opstappen.

In de laatste week is het allemaal heel snel gegaan. Vorige zaterdag was er nog een familiedag in de Zoo waarbij quasi iedereen aanwezig was om 5 jaar Krimson/Wunderkraut te vieren. Toen liet men vallen dat er een aantal uitdagingen op onze weg lagen. Helaas is het deze week opeens ongelofelijk snel gegaan. Woensdag kwam het nieuws dat er vrijdag een bijzondere vergadering zou zijn om een aantal maatregelen aan te kondigen. Gisteren voormiddag werd ik dan na de andere collega’s apart genomen en kreeg ik het slechte nieuws te horen. In de namiddag werd de volledige Krew ingelicht: naast de ontslagen volgen nog een aantal maatregelen. Het is allemaal bijzonder hard aangekomen en niemand had dit gewenst of verwacht.

Persoonlijk is dit een zware teleurstelling. 24 uur later is het nog steeds voor een stuk surrealistisch. Er zal wat tijd over moeten gaan om dit te verwerken. Niet dat ik rechtstreeks een belang had, maar ik heb toch wel een stevige emotionele band met het bedrijf. Ik ben immers met 3 jaar dienst één van de oudgedienden. Met een kleine, hechte groep hebben we immers iets heel moois weten uit te bouwen.

Hoe pijnlijk en unfair ook, ik heb respect voor Jo en Roel dat ze deze beslissing durfden nemen zonder te verbloemen of ze uit te stellen.  Onze sector is bijzonder conjunctuurgevoelig.  Ook voor hen is het een bijzonder zware week geweest. Ik ben ervan overtuigd dat ze alles hebben gedaan wat menselijk mogelijk is om iedereen aan boord te houden en het bedrijf te beschermen.  Wunderkraut is een fantastisch bedrijf om deel van uit te mogen maken.

Wat betekent dit concreet voor mij?

Vanaf 1 januari begint de opzegperiode te lopen. Mijn laatste werkdag is 31 maart 2013.

Ik heb twee weken kerstvakantie. De komende weken ga ik mijn CV & portfolio opstellen, mijn netwerken aanspreken en kenbaar maken dat deze Senior Drupal developer/informatiearchitect open staat voor voorstellen.

• NASA Emails ALL Employees to PREPARE! — NASA is the only federal agency responsible for its people’s safety and well-being here on Earth and in space and has a longtime commitment to safety and emergency preparedness. Over the past year, Administrator Bolden has emphasized the importance of Family/Personal Preparedness for the entire NASA family. Family and personal preparedness plans are key to protecting our families and communities during potential emergencies such as fires, floods, earthquakes, hurricanes, tornadoes, terrorist attacks and other unforeseen catastrophes.
• YouTube – ?Captain America: The First Avenger?‏ — Behold the birth of the first Avenger
• Valhalla Rising (2009) – IMDb — 1000 AD, for years, One Eye, a mute warrior of supernatural strength, has been held prisoner by the Norse chieftain Barde. Aided by Are, a boy slave, One Eye slays his captor and together he and Are escape, beginning a journey into the heart of darkness.
• YouTube – ?Giant Steps by John Coltrane?‏ — This is what John Coltrane’s landmark tune and solo look like when they come to life on paper.
• Bacon Ipsum | A Meatier Lorem Ipsum Generator — Short ribs ribeye ground round, beef ribs pancetta ham shank. Sausage tri-tip rump spare ribs pancetta, pig flank ham jowl chicken pork belly t-bone tenderloin. Flank spare ribs pork chop bresaola tongue, biltong beef ribs.
• Barbie, het is uit — Barbie heeft een venijnig kantje: ze vernielt regenwoud in Indonesie en bedreigt zo de laatste tijgers, orang-oetans en olifanten. Alleen maar om zichzelf in een mooie verpakking te steken.

Yup.

Sinds gisteren maak ik deel uit van de Converse familie met een paar zwarte classics. Gekocht in de Footlocker in Brugge. Ik wilde al langer een paar en het plan was om een paar in de States te kopen. Niet dat dat er toen van gekomen is maar uitstel is geen afstel.

Nu nog een passend donker paar voor het kostuum dat ik op de trouw van Vincent en Joke ga dragen.

Ik koos ervoor om de drukte van het weekend te vermijden en het shoppen tot het laatste moment te houden. Niet dat er nu ook weer zoveel te shoppen viel: cadeautjes voor mijn ouders, grootouders en peter. Kerstmis vieren we doorgaans in bijzonder kleine kring aangezien ik eigenlijk nauwelijks echt directe familie heb. Geen nonkels, tantes en zeker geen eindeloze reeksen neven of nichten. Kerstavond zelf houden we het dan weer op fondue met een toetje.

Afin, ergens lijken deze vijf tips van Lifehacker mij nog iets om deze dagen wat door te komen. Ik zou hier wat orde in de chaos van mijn papierberg willen brengen. En er is nog BarcampGent waarvoor ik een aantal ideeën tot een degelijke presentatie zou willen verwerken. En ik zou eigenlijk ook mijn harde schijven eens wat moeten uitkuisen en heroganiseren. Much to do, much to do!

Nu ja, oudejaarsavond vier ik dan wel weer in breed gezelschap. No sweat, dus!

Bij deze wens ik iedereen een zalige kerststronk! En als extraatje: The Corrs met O Holy Night!

Ik heb de paola gekte een beetje aan mij voorbij laten gaan. De laatste tijd heb ik nogal wat besognes aan mijn hoofd. Nu. Gisteren kreeg ik opeens een mailtje van Paola in mijn box. Even kreeg ik zo’n beetje het hermangevoel. Maar toen bleek dat het gewoon een uitnodiging was voor de persconferentie van vanavond. Jeuj! Ik ga dus straks ook naar Het Paleis om even uit te checken what the fuzz is all about.

Overigens was ik wat sceptisch over het ganse gedoe. Maar ik heb nu even vlug wat rondgeneusd op haar website. Het leukste vind ik uiteraard haar ganse familie. Wordt nog maar eens bewezen: bloggers zijn uiterst creatieve wezens. In eerste instantie om met een persiflage van het origineel aan te komen en om vervolgens de lijn door te zetten en zelf ook onderdeel te worden van het ganse virtuele theaterstuk. En dat is heel erg fijn.

Ik ben benieuwd. Maar eerst: eten!

Vanavond hebben we nog eens Lach je rijk van stal gehaald. Ooit hadden mijn ouders dit spelletje aangeschaft en om de één of andere duistere reden heeft het een pak succes bij familie en vrienden. Op zich heeft het spelletje niet zoveel om het lijf. Het heeft veel weg van een ganzenspel en monopoly. En daar houdt zowat elke vergelijking mee op want verder dan dobbelstenen laten rollen en hopen dat het geluk aan je zijde is, gaat het eigenlijk niet. Persoonlijk kon het spelletje mij boeien – en nu klink ik als een ouwe sok – toen ik jonger was maar tegenwoordig vind ik het geritsel met papiergeld eerder vermoeiend en verre van diepgaand. Geef mij maar een spelletje Carcassonne of Kolonisten van Catan!