Cocktailsaus

Dezer dagen zit ik terug in Brussel bij Een Klant. Het voorbije jaar was dat wel meermaals zo. Over de middag eet ik mee in het restaurant. Goedkope groot keuken die al bij al geen slechte, zij het een beperkt gamma aan, schotels serveert.

Dezer dagen moeten we de dames en heren in het wit missen. De kantine is namelijk gesloten wegens verbouwingswerken. Drats. En dus is het uitwijken naar andere opties. In de administratieve wijk rond Brussel Noord is dat niet zo evident als het snel moet gaan. Vandaag ging ik met twee tijdelijke collega’s richting Subway.

Kijk. Ik kan daar niets aan doen. Maar als ik bij nacht en ontij op stap ben, dan krijg ik vaak op een ontiegelijk vroeg uur – of eerder laat op de avond zo u wil – goesting in vettigheden. Dan ben ik eigenlijk niet te houden en moét ik mijn kwelduivels het zwijgen opleggen door naar de dichtstbijzijnde frituur of gelijkwaardige zaak te stappen.

Wat ik ontdekt heb aan Brugge is dat naast mijn favoriete toog, er ook nog wel flink wat pitabars open zijn. Zo had ik gisteren tussen 12 en 1u zin in pitta kebab. Dus trokken we met richting binnenstad om bij Eli, de plaatselijke pittaboer in de Langestraat, een stevig broodje Turks met cocktailsaus te prikken. Nachtelijke pitta smaakt altijd nog zoveel beter. Zeker als ze van Eli komt omdat hij volgens mij toch wel de betere pitta van de stad serveert.