Cocktailsaus

Dezer dagen zit ik terug in Brussel bij Een Klant. Het voorbije jaar was dat wel meermaals zo. Over de middag eet ik mee in het restaurant. Goedkope groot keuken die al bij al geen slechte, zij het een beperkt gamma aan, schotels serveert.

Dezer dagen moeten we de dames en heren in het wit missen. De kantine is namelijk gesloten wegens verbouwingswerken. Drats. En dus is het uitwijken naar andere opties. In de administratieve wijk rond Brussel Noord is dat niet zo evident als het snel moet gaan. Vandaag ging ik met twee tijdelijke collega’s richting Subway.

Ah, de Subway, die verguisde keten waarvan de laatste jaren de vestingen als onkruid paddestoelen uit de grond schieten. Ik had ze leren kennen toen ik met kameraad T. door de States en Canada cruisde. Vettige broodjes zoals ze enkel aan de overkant van de plas weten te smeren.

Hier is het niet anders.

Ik nam zo’n Italian BMT ding. Een bruin broodje – boordevol verzadigde vetten en calorieën op zich zelf – vol met vettige schijfjes salami. Groentjes? ‘Tuurlijk! Paprika, komkommer, tomaat, sla en daar tussen nog eens een paar plakken vettige cheddar. O ja, laten we de lek vettige cocktailsaus niet vergeten. En dat voor zes (!) euro. Afin, ’t mag duidelijk zijn dat het niet echt mijn ding is.

Nu. Ben ik tegen Subway? Goh. ’t Is van dezelfde orde als McDonalds. Je weet wat je er koopt. Mocht ik kinderen hebben, ik zal ze er zeker niet op trakteren.

Ik zou natuurlijk ook zelf gezonde boterhammetjes kunnen meenemen. Alleen, dat ligt op dit moment een beetje moeilijk met het pendelen tussen Antwerpen, Brugge en alles daartussen. Nu, dat zou binnenkort gedaan moeten zijn. Dan neem ik gewoon sandwichen deluxe mee naar het werk.

Smakelijk!

Kijk. Ik kan daar niets aan doen. Maar als ik bij nacht en ontij op stap ben, dan krijg ik vaak op een ontiegelijk vroeg uur – of eerder laat op de avond zo u wil – goesting in vettigheden. Dan ben ik eigenlijk niet te houden en moét ik mijn kwelduivels het zwijgen opleggen door naar de dichtstbijzijnde frituur of gelijkwaardige zaak te stappen.

Wat ik ontdekt heb aan Brugge is dat naast mijn favoriete toog, er ook nog wel flink wat pitabars open zijn. Zo had ik gisteren tussen 12 en 1u zin in pitta kebab. Dus trokken we met richting binnenstad om bij Eli, de plaatselijke pittaboer in de Langestraat, een stevig broodje Turks met cocktailsaus te prikken. Nachtelijke pitta smaakt altijd nog zoveel beter. Zeker als ze van Eli komt omdat hij volgens mij toch wel de betere pitta van de stad serveert.

Hoewel ik groot fan ben van looksaus vind ik dat dan weer een nono op dat uur van de nacht. Het vooruitzicht een paar uur later in bed te liggen met een looksausmondje spreekt mij niet erg aan. En het ontwaken in de morgen… afin, dat laat ik aan uw verbeelding of zelfs eigen ervaringen over. Cocktailsaus dus. Maar dat drukt de pret absoluut niet.

Natuurlijk wordt die dan achteraf verder doorgespoeld eenmaal terug aanbeland in het jeugdhuis.

Eniehoe, voor mij is een midnight snack veelal dus een onontbeerlijk gegeven voor een avondje stappen.