Auto

Ondertussen ben ik een week in vakantie, met nog drie weken te goed. Deze zomervakantie doen we een staycation. We hebben wat kosten gehad aan onze auto, en vanaf oktober hebben we een kotstudent in huis. Spijtig vinden we dat niet. We hebben een mooi gevulde agenda.

Gisteren zijn we naar zomerbar The Night 2.0 geweest. Een hele avond lekker loungen met cocktails en heerlijke bites van Cropains.

Vandaag leverde Ikea een extra matras. Dat zit zo. Bij dat extra matras kochten we ook een extra, enkel bed. Ons dubbele bed is een boxspring van Ikea, en enkele jaren oud. Blijkt dat we elkaar meer dan eens wakker maken in onze slaap. De oplossing? Onze slaapkamer herbouwen en een extra bed bijpoten.

Ik weet niet wat ik moet denken van het weer. Warmig, koudig, winderig, laf. Soms zomerig, soms ook niet. Alsof het weer zelf niet weet wat het nu eigenlijk zou willen zijn.

Ondertussen is het zo’n kleine zes maanden geleden sinds ik mijn voorlopig rijbewijs oppikte bij de bevoegde stadsdiensten. Hoe gaat het nu eigenlijk?

Wel, ik bezit zelf geen auto, maar ik leer rijden met de wagen van de madame. En dat is een Volvo V70. Wie het model niet kent en nog niet naar Google is gevlucht: u mag driemaal raden waarom we aan de bijnaam “De Boot” zijn gekomen. Het gaat om een voertuig waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren achter het stuur waren spannend. Ik was de compacte Opel van de rijschool gewend. Bovendien krijg ik af en toe wel eens een rare blik wanneer mensen de L op de achterruit en de Maxi Cosi van ’t Jong op de achterbank zien.

Ondertussen ben ik het allemaal wel gewoon. Alles went immers.

Ik mag alleen de baan op met mijn voorlopig rijbewijs. De allereerste keer alleen achter het stuur was de 6 kilometer van huis tot aan de klimzaal. Het is een rechte weg met wat variatie in: een paar lichten, een kort stukje op de ring rond Brugge, een rondpunt en een zone 30. Niks bijzonders. Maar het was toch met klamme handjes, veel koud zweet en doodsangsten.

Ik moet mezelf wel aanporren om te oefenen. Ik kan vlot met de auto overweg, maar het zelfvertrouwen is niet altijd even groot. Soms moet ik wat moeite doen om alle rampscenario’s die mijn brein me voorschotelt, even weg zappen. De stoten die andere wegge/misbruikers soms uithalen (rechts voorbijsteken, volle witte lijnen en arceringen negeren, toeteren, bumperkleven, maximumsnelheid negeren,…) geven me niet meteen die extra boost.

Maar het neemt niet weg dat ik aan het doorbijten ben.

In de vriendenkring is vriendin J. ook volop aan haar stage rijden. Vandaag spraken we met onze respectieve partners af voor een middag intensief oefenen. De eerste januari is dé ideale dag om te oefenen: het was vrij rustig op de weg. Geen al te grote drukte en dus waren de straten van Groot Brugge even een speeltuin voor de beginnende automobilist. We hebben talloze malen geoefend op onze manoeuvres, we hebben van auto gewisseld (De V70 voor een BMW i316 – Van diesel naar benzine) en we hebben onze examenroutes verkend. Er waren kleine frustraties, maar ook overwinningen zoals toen ik keer op keer vlot na mekaar de V70 achteruit geparkeerd kreeg.

De komende dagen en weken ga ik nog veel, heel veel, achter het stuur door brengen. Het idee is om dat autorijexamen in het voorjaar nog af te leggen zodat ik nog tijd heb voor een herkansing mocht dat nodig zijn.

Op dit moment ben ik mild optimistisch over mijn kunnen. Met nog extra oefening moet het heus wel lukken. Want laat ons eerlijk zijn: het is al even geleden dat ik nog de fiets nam richting Brugge. En ik moet zeggen dat ik de koude en nattigheid écht niet mis.

Gisteren liep ik ergens vlak voor elven tussen 2018 en 2000. Halverwege heb je de Leien en wat rode lichten. Toen het groen werd en ik wilde oversteken, probeerde een automobiliste mijn aandacht te trekken. Ik negeerde het groen licht maar. Zij deed het haar raampje van haar kleine stadswagen naar beneden.

Meneer, waar is de straat met meisjes?

Hm… Straat met meisjes… Hm… ’t Schipperskwartier misschien? Ja, dat was het dus! ’t Is dat mijn werk er vlakbij is dat ik zo goed kon uitleggen dat ze eigenlijk volledig naar de andere kant van de stad moest rijden.

Toen pas viel het mij op dat ze niet alleen in de auto zat. Naast haar zat er nog een dame en de achterbank was rijkelijk gevuld met half gedrogeerde mannen. Oké, drie kon ik er tellen. Onderuitgezakt en compleet van de kaart. Mja, ik hield mijn uitleg zo kort mogelijk en stak toen zo snel mogelijk – rood licht negerend – over.

Ik vraag mij ergens wel af in welke hoedanigheid ze vanmorgen zijn wakker geworden. Tjah.

Met mijn vader als begeleider kon ik mij – uiteindelijk – inschrijven in deze autorijschool. Jawel, Matthias zal de komende weken de wegen in het Brugse onveilig maken. Gisteren had ik mijn eerste echte [tag]autorijles[/tag]. Twee uur in de middaghitte. Mijn begeleider was, uit zijn tongval op te maken, een joviale Kortrijkzaan. Het eerste uur werden de ins en outs van een auto overlopen. Hoe hou je je stuur vast, spiegeltjes, remmen, hoe werkt een schakeling, de dode hoek, verwarming en airco,… Kortom, alles. Het tweede uur volgde de praktijk. In eerste instantie bediende mijn begeleider de pedalen en had ik alleen maar te draaien aan het stuur. Lekker makkelijk eigenlijk. Ik vind dat het daarbij mag ophouden: ik neem de mens permanent in dienst om de pedalen te bedienen. In tweede instantie mocht ik het volledig zelf doen. Rustig bollen in eerste, tweede en zelfs derde versnelling. Het leek vanzelf te gaan. Af en toe prutsen met schakelen (van tweede naar vierde is géén goed idee) en de hand-voet coördinatie moet ook nog wat worden geoefend. Tot nu toe ging het goed. Volgende week les twee…