Netsensei

Talentenshows op TV overstijgen niet vaak de oppervlakkigheid. Poppy deuntjes, dartele jongens en meisjes die nog maar eens een variatie op eenzelfde thema brengen of, erger, mensen die dénken dat ze talent hebben en zich royaal belachelijk weten te maken.

Soms, heel soms, passeert er dan toch iemand die weet te verrassen en die boven de rest weet uit te stijgen. Zelfs als ze de schijn tegen zich hebben. Maar hoe Paul Potts het er onlangs vanaf wist te brengen in Brittain’s Got Talent slaat toch wel alles. Paul is een ietwat gezette GSM verkoper uit Cardiff met een groot gebrek aan zelfzekerheid. In alles een grijze middenmaat zo leek het. Toch had hij zich ingeschreven voor de talentenjacht. Toen hij op het podium ook nog eens verkondigde dat hij opera kwam brengen vroeg het publiek zich enkel nog af hoe de gevreesde Simon Cowell hem vakkundig de grond in ging boren. Tot het moment dat hij begon te zingen…

Paul bracht Nessun Dorma uit Puccini’s Turandot. Overbekend en zeker geen beginnerswerkje. Maar de bravourre en de kracht die de man opeens uitstraalde maakte hem twee minuten later dé favoriet van de show. De tot de nok gevulde studio ging na de eerste noten volledig uit zijn dak en zelfs de jury wist niet waar ze het hadden. Enfin, een waar kippenvelmoment. Paul Potts bleek zwaar overschat en onder zijn voorkomen schuilt een getalenteerde operazanger.

Ondertussen is de man een waar internetfenomeen geworden met hele schare fans. Gisteren breidde hij een vervolg met Con Te Partiró.

Bij deze dus: Paul Potts!

Update: ondertussen lees ik juist dat de man toch wel een operaopleiding heeft genoten. Trrr… volksverlakkerij? Hell yeah! Maar de manier waarop hij het aanpakte zonder écht opvallend te doen zorgde er wel voor dat niemand het zag aankomen. Mooi gedaan!

• naughtysvn.tigris.org
  (tags: Subversion nautilus Linux)

Zoals jullie konden deduceren was ik vanmiddag in Brussel. Meer bepaald op de Reyerslaan in het Huis. Toen ik daar rond vijven terug buitenkwam plensde de regen er met bakken uit. Ik had al een keer in mijn leven een straat in een kolkende rivier zien veranderen maar wat ik vanmiddag zag was wel heel spectaculair: de volledige avondspits in hartje Brussel die knarsend tot stilstand kwam in een zondvloed van regen. Putjes die het water niet meer konden slikken en voetpaden die tot kolkende waterlopen verwerden. Tot aan de bushalte aan Meiser geraken had dan ook héél veel weg van canyoning.

En ik nog vanmorgen twijfelen of ik mijn jas en paraplu niet best gewoon thuis zou laten. Ik kwam hoe dan ook doorweekt terug thuis in Antwerpen. Nu. het positieve is dan weer dat pollen uit de lucht gewassen zijn: tijd om de ramen hier vol open te gooien en de zuurstof terug bezit te laten nemen van mijn leefruimte! Hoera!

Hollanders die hartje Brussel aan de halte botanique in gebroken Engels aan de buschauffeur vragen waar de Kruidentuin zich bevindt.

Altijd goed voor gegrinnik bij de medepassagiers. Vooral dan wanneer die buschauffeur in koeterengels antwoord ‘Ies over dèèèr’

Niet dat ik zo hard ga verwoorden als Michel, maar ik deel zijn sentiment wel. Vlaanderen maakte een flinke ruk naar rechts. Jammer? Zeker! Want dit resultaat geeft mij het gevoel dat Vlaanderen vooral in zichzelf wil keren. En de uitleg dat de kiezer ‘iets anders’ wil? Wel, die vlieger gaat niet echt op. Het was opvallend hoe snel de oude koppen uit 1999 opeens terug hun opwachting maakten: Tony Van Parys, Marc Eyskens, de Van Rompuy brothers en zelfs Luc Martens!

Mijn angst is dat greep van de oude garde achter de schermen bij CD&V in grote mate het ‘goede bestuur’ zal gaan bepalen. Mijn vrees is dat we nu 4 jaar zullen blijven trappelen.

Aan de andere kant, de nederlaag kwam niet onverwacht en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik soms ook wel vragen had bij de richting die Paars soms insloeg. Mij lijkt het duidelijk dat de voeling met de burger al een hele tijd verloren was. Getting your priorities straight en al. Nu, het is ook wel zo dat de invloed van de media ook wel een serieuze rol speelt: de manier waarop interactie tussen het politieke en het journalistieke veld gebeurt roept toch vragen op. Meer dan ooit werd er gepeuterd naar oneliners en scoops. Yves Leterme speelde het handig door niet in zijn kaarten te laten kijken. Daarnaast vond ik de ‘kanseliersverkiezingen’ ruim overroepen. Leterme is meer dan ooit door de media gemaakt: de man kreeg het platform en werd reeds weken geleden als gedoodverfde winnaar naar voren geschoven. Geen wonder dat men dan massaal op hem gaat stemmen. Hetzelfde met de omstreden on line ‘stemtesten’ die met een beperkte set gepolariseerde vragen vooral een ongenuanceerd beeld gaven van de eigen politieke overtuiging.

Nu is het dus afwachten op wat er gaat gebeuren…

Weer een vaste waarde die verdwijnt: binnenkort sluit de Flemish Record Shop in Brugge haar deuren. Wie het Vlaamse levenslied een warm hart toe draagt ging daar zijn plaatjes zo’n beetje halen. De winkel in kwestie had alles in huis: prullaria allerhande, posters, goedekope muziekinstrumenten en natuurlijk een uitgebreid aanbod aan cd’s! Frans Bauer, Jo Vally, Willy Somers, Laura Lynn, Luc Steeno,… allen hadden er een stek voor hun promotiemateriaal. De enige reden waarom ik er af en toe eens binnenliep was omdat je er tussen de goedekope DVD’s ook wel eens de betere film of serie voor een zacht prijsje op de kop kon tikken. Jammer…

• Mr. Lee CatCam
  Camera + Cat = fun!
  (tags: photography cat camera)
• Blogjam presents: Neil Armstrong – The Truth
  We cannot *beep*-ing believe your on the *beep*-ing moon!
  (tags: humor)

Nu we toch bezig zijn met celebgossip: Alanis Morissette coverde My Humps van Black Eyed Peas ster Fergie. Beter zelfs: ze maakte er tout court een parodie van. In het nogal upbeat origineel is nauwelijks te verstaan waar Fergie over zingt. De videoclip laat anders weinig aan de verbeelding over.

Alanis Morissette zette de tekst op een balladmelodie zodat die uiterst verstaanbaar wordt. Het effect is ronduit hilarisch. Vooral dan omdat opeens blijkt dat My Humps eigenlijk een vreselijk anti-feministische song is. De videoclip die ze er gelijk bij maakte, is zo’n beetje de kers op de taart.

Het plan vandaag is om mijn belastingsbrief in te vullen, de papieren die daartoe nodig heb terug te vinden en nog wat andere werkjes te verrichten. Maar natuurlijk: eerst gaan we stemmen! Bollekens kleuren en al…

Sinds vandaag bezit ik over mijn eigen exemplaar van De Kolonisten van Catan! Hoera! Ik had al veel gehoord en gelezen over dit cultgezelschapspelletje, maar het nog nooit gespeeld. Tot kameraad WebsterMC zijn exemplaar meehad op skireis. Na één spelletje was ik verkocht. Ik vind dit inderdaad één van de betere spelletjes die ik de laatste jaren heb gespeeld… en ik vond het zo goed dat ik toch ook wel een eigen doos ging aanschaffen. En dat was dan vandaag.

We hebben gelijk al even een stevig potje Kolonisten gespeeld en ik heb mij ab-so-luut niet verveeld. Meer van dattum dus!