Winter

Klimaatopwarming? Lijkt me dat we daar dezer tijden niet zo echt veel van mogen merken.  We zijn half februari en meneertje weer heeft nog niet bepaald zin om zich te beginnen gedragen.  Afin, eens stevig winteren mag wel eens.  Vergeten we niet dat we de voorbije jaren niet echt veel seizoenen hebben gekend. Ja, de bomen verloren hun bladeren, maar dat zal wel meer gewoonte geweest zijn dan iets anders.

Sneeuw dus. Veel sneeuw. Een mens is het niet meer gewend. Ja, vroeger toen wij klein waren. Ik herinner me dat we zelfs nog in de krokusvakantie sneeuwforten en sneeuwballengevechten hielden in de krokusvakantie. Dik plezier! En, ach ja, het viel niet mee om met de auto tot aan het werk te geraken, maar dat leek toen zo geen probleem.

Vandaag  het anders.

Oei. Het sneeuwt! Een paar centimeter valt er. En er staat 1000 kilometer file en het treinmateriaal legt het loodje. De media gaan op hun achterste poten staan want er moeten en zullen verantwoordelijken worden gevonden. Weermannen, ministers, strooidiensten,… We moeten toch iemand van kwade wil zijn geweest opdat  we niet op tijd op het werk geraakten?

Wel, op zo’n moment haal ik mijn schouders eens op, zet de TV af en denk ik terug aan vroeger. Lieve mensen, het spijt me zeer: we mogen dan wel ons kikkerland vol beton gegoten hebben, de waanzin van de dag moet nog altijd plooien voor de wetten van de natuur. En dus spreekt Bart meer dan wijze woorden.

Kijkt, als het sneeuwt: zet u dan met een kopje koffie en uw laptop voor een groot raam, zie af en toe eens buiten en denk terug aan uw kindertijd toen sneeuw voornamelijk sneeuwmannen en andere sneeuwdingen betekenden!

“En bij welke dienst zit je?” vroeg de bedrijfsarts van dienst. “BZ SA” antwoordde ik terwijl ik naar een kapstok zocht voor mijn jas. “Ga maar zitten.” zei ze kort terwijl ze een lange lijst van namen doorbladerde. Ik vermoed dat ik zowat de voorlaatste was en dat ze zowat de helft van het stadspersoneel moet hebben gezien.

Terwijl ik mijn mouw opstroopte vroeg ze nog of ik vroeger al geprikt was en of ik toen nergens last van had. “Neen. Helemaal niet.” Ik presenteerde bewust mijn linkerbovenarm. Van zo’n prik heb ik nadien altijd last van pijnlijke armspieren. Ik keek even weg terwijl ze de naald controleerde. Toen ik terugkeek was het al gebeurd. Zonder er iets van te voelen. De techniek staat voor niets. En oefening baart kunst. Geen minuut later sloot ik de deur van het provisoire kabinet op de dienst FI achter mij.

Ik kan er alvast weer de winter mee door.

Naar het schijnt ligt half Europa onder de sneeuw. En niet zo’n klein beetje. Hier in Antwerpen is het nougatbollen. Ja, er viel eergisteren iets ondefinieerbaars uit de lucht wat er wel iets van weg heeft.

Sinds 1999 ben ik zo’n beetje en reizende mens geworden. Flexibiliteit en al. Maar op de één of andere manier slaag ik er altijd in sneeuw te ontlopen. Als ik in Brugge ben, sneeuwt het met bakken in Antwerpen en vice versa. Gaah! Van een mooi winters tapijtje genieten, da’s ook al een hele tijd geleden.

Ach, met de skireis in het vooruitzicht hoef ik mij geen zorgen te maken. Er zal ruim aan mijn behoeften worden voldaan. Fancy a snowfight? Anyone?