Winkelen

Als vrijgezel gaat het leven, zoals voor iedereen, met ups en downs. Maar soms maakt een voorvalletje de dag geslaagd. Ik trok gisterenavond na het werk uit op boodschappenronde. Met het warme weer had ik een los hemd, knoopjes los en armen opgestroopt, met een t-shirt onder aan. Beeld u even de Cola Light man in, maar dan met een Ethiopische lijn, een pak bleker en een hemdje en je bent er.

In de Nationalestraat passeerde ik Julija’s Shop. Ik herinnerde me dat ik daar nog een bon moest kopen. Als ik de verhalen mag geloven is Julija’s shop zo’n beetje het Mekka voor de betere stofjes, wolletjes, garen en what not waarvan de gemiddelde creatieve vrouw zo’n beetje wild wordt. Ik toogde er redelijk decisief en onbeschaamd binnen.

De twee verkoopsters waren volop in discussie met een vrouwelijke klant, maar het gesprek viel meteen stil. Een man? Die zomaar onbezorgd binnen stapt? Hier? Het leek wel alsof ik terecht was gekomen in een visbokaal waar de vissen u met gigantisch grote vissenogen taxeren. Quasi direct toverden de drie gezichten die eerst nog verwondering registreerden, een brede glimlach terwijl blikken werden uitgewisseld.

Nadat ik duidelijk gemaakt had dat ik een cadeaubon nodig had, nam de jongste van de twee verkoopsters mij mee naar de kassa waar ze mij met pretoogjes bediende. Er werd nogal wat tijd genomen om de bon af te stempelen, in een zakje te steken, een kaartje te kiezen, het zaakje dicht te nieten en af te rekenen

Uiteindelijk stapte ik zelf de winkel terug buiten met een brede glimlach.

Vandaag moest ik nog een keer of wat aan het voorvalletje denken. Zo onbeschaamd flirten, dat is nu eens iets wat ab-so-luut niet in mijn aard ligt. Maar bij gelegenheid, op een impulsief moment, kan het wel eens verdomd leuk zijn en deugd doen. ’t Is dat we allemaal soms in een eigen visbokaal lijken te leven en met grote ogen naar de andere vissen in de andere bokalen kijken.

Ah! De halfjaarlijkse koopjesgekte. Epische taferelen in winkelstraten waar vrouwen strijden om de laatste afgeprijsde niemendalletjes, blèrende kinderen in poussettes, mannen die het eerste weekend van het jaar liever met hun sloffen voor de TV doorbrachten, kuierende bejaarden, ma-tu-vu dametjes die in dure tea-rooms op ’t Zand nippen van hun thee terwijl ze de trage mensenstroom richting winkelstraten aanschouwen… Jaja, ’t zijn weer solden!

Vanmiddag werd ook ik geslachtofferd. Boekhoudwerk aan de kant: tijd om aandacht te geven aan allerlei vestimentaire prioriteiten! Ik ben een fashionfasho:  wie mij kent weet dat ik niet bepaald oog heb voor kledij. Het is doorheen de jaren wel gebeterd. Maar excessief shoppen blijft nog altijd een strijdpunt.

Onder zachte dwang werd ik met stapels kleren richting pashokjes geleid. Resistance is futile: het is beter om te ondergaan dan om je te verzetten en je ervan af te maken. In het slechtste geval bekoop je dat met een half jaar prullen dragen waarvan je je afvraagt wat je bezielt heeft om er je bankkaart voor boven te halen.

Twee trends laten zich dit jaar trouwens optekenen in het hemdendepartement: felle, dikke strepen die vloeken met de achtergrond en houthakersmotieven allerlei. Een visuele aanslag zeg ik u!

Het eindresultaat? 3 acceptabele hemden en een nieuwe jeansbroek. Een mooi begin van het nieuwe jaar! En een direct kick in the ‘nads van mijn spaarvarken.

Ah ja, sinds een week of wat hebben we in Brugge eindelijk ook een fnac! In de drie verdiepingen van het voormalige ING kantoor op de Markt werd de volledige speelgoedwinkel geïnstalleerd. Vandaag zijn we eens gaan verkennen. En natuurlijk hadden we beter onze portefeuille thuis gelaten.

Ik heb gekocht: My name is red van Orhan Pamuk, The Kite Runner van Khaled Hosseini en van mijn schat heb ik een film gekregen, 1492: Conquest of Paradise. Zij heeft dan weer meteen een hoesje voor haar nieuwe iPod gekocht en een stevige pil van een fotoboek.

De nieuwe winkel had ook wel wat aantrok want ondanks het weer en het feit dat het zondagmiddag was, kon je er op de koppen lopen. En er worden nu nog een pak mini-optredens in het Fnac-café gegeven om de opening te vieren en al.

Ik mag mezelf trouwens ook sinds vanmiddag Fnac Lid noemen. Voor 10 euro tekende ik meteen voor drie jaar voordelen, kortingen en what-not. Mja, dat spaarvarken van mij begint ondertussen een Somalische lijn te krijgen.

Met een beetje geluk valt maandag een Billy voucher ter waarde van 100 euro in de bus. Nu is de vraag: hoe gaan we die besteden? Het moet via een on line winkel die Mastercard accepteert. Ik heb al enkele ideetjes…

• OSX Leopard. Voor de iBook.
• TextMate en CSSEdit licenties
• Shoppingspree op Steam
• Dagje Londen of Parijs.

Wat zouden jullie doen met 100 euro?

’t Is weer het laatste weekend van de solden. En Matthias kon nét niet ontsnappen aan de lijdensgang dat het slenteren door winkels is. Niet dat ik mag klagen want ik heb een aantal mooie dingen gekocht, maar ’t is dat ik de bittere kelk die eraan vooraf gaat liever aan mij laat passeren.

Wat ik haat aan shoppen?

Na een drietal winkels heb ik het wel gezien. Kleren, kleren en nog eens kleren. Mijn beperkt concentratievermogen is daar dus niet op voorzien. Tegen het einde van de middag vertoef ik meestal geestelijk elders.

Warmte! In de winter draag je best een warme vest, maar in de winkels wordt er gestookt dat het een lieve lust is. De warmte overvalt je en voor je het weet baad je in het zweet. Aangenaam is het dus zéker niet. Klimaatwetenschappers kunnen volgens mij niet om een dergelijke verkwisting van energie.

De massa! Kijk, solden dat betekent plunderende hordes. Atilla de hun is een watje vergeleken bij hoe sommige dames met kroost en al chargeren op de rekken vol kleren. En dan zwijg ik nog over bleirende kinderen, het gedoe bij de pashokjes en het gedrum tussen de rekken.

Het slenteren. Als er iéts vermoeiend is, dan is het wel traag vooruitstappen. Ik kan met gemak kilometers doorbomen zonder écht moe te worden, maar laat mij een ganse middag met een slakkegangetje winkelen en ik strompel met kapotte voeten naar huis.

Nochtans vind ik het best wel jammer dat ik shoppen niet leuk vind want achteraf ben ik altijd heel tevreden over mijn nieuwe aanwinsten. Bovendien kán ik überhaupt gemakkelijk kleren kopen. Naar het schijnt heb ik de goede maat en hoef ik niet veel moeite te doen om iets te vinden.

Tsjah…

Ik ben vandaag de Mediamarkt eens binnengelopen om te kijken naar de prijs van een [tag]Nikon D50[/tag]. Dit is de vierde winkel die ik bezocht heb en tevens de goedkoopste op dit moment: 666 euro voor een D50 body + 18-55 kitlens. In de duurste winkel zou dit pakket mij een 799 euro kosten. Enfin, ’t is dat ik mij voor een dergelijke aanschaf niét graag aan tweedehandstoestellen waag. Ja, ik weet het, je kan ze ook bestellen via het internet, goedkoper, maar ik vraag mij af hoe dat dan zit met garantie, herstellingen,… Dan nog liever in een (relatief betrouwbare) winkel.

Als iemand ze toevallig ergens nog goedkoper weet staan: laat maar weten!