Warmte

Jullie hebben ook de collectieve saunasessie overleefd? Mooi. Ik was zelfs zo gek om met J. ter klimmuur te trekken. Het nieuwe materiaal schreeuwde om uitgetest te worden. De eerste bevinding is dat ik een goeie koop heb gedaan. De nieuwe schoenen bieden veel meer grip. Gedaan met prakken alsof je op ijsblokken aan het klimmen bent. Volgens J. klom ik een stuk zelfzekerder. Mijn voeten zagen wel af. Ze waren al wat gezwollen door de warmte en in nauwe schoentjes gaat het snel van kwaad naar erger. No pain, no gain. De gordel is ook goedgekeurd. Bij het zekeren had ik nu een pak meer steun in mijn rug in tegenstelling tot de el cheapo gordels die ik in de zaal huurde.

Met het werk trokken we gisterenavond op bezoek bij een bevriend communicatiebedrijf vlakbij. Waar bij ons de mannen in de meerderheid zijn (2 dames aan boord), is het bij hen net het omgekeerd (1 man in dienst). Het werd een gezellige bedoening met hapjes en babbels. En grappige opmerkingen zoals daar zijn:

Hé, rijdt gij met een break? Mwa, neen. Een break is zo… familie.

Of:

Wij hebben een chocoladefonds. Voor crisismomenten.

Maandagavond deed ik er dan weer 2,5 uur over om van Brussel-Noord in Antwerpen te geraken. Ze mogen het ontkennen wat ze willen, maar tot zover heb ik deze wetmatigheid kunnen observeren: treinmaterieel functioneert optimaal tussen 5 en 25 graden. Gaat het kwik erboven of eronder en je kan er prat op gaan dat vertragingen, kommer en kwel uw deel zullen zijn. O ja, en als het regent natuurlijk ook. Tot zover houdt die wetmatigheid nog altijd stand.

Mag ik even uitwijden over een verschijnsel waar we de laatste dagen allemaal onderhevig aan zijn? Zweet! Jawel!

Het is het vochtige goedje dat uw huid op deze nogal warme dagen weet uit te persen en dat hoogst verguisd wordt. Het hoopt zich op in allerlei lichaamsholten waar we het niet liever niet hebben, het plakt, het stinkt en het kriebelt. Met van tijd stevig douchen gaan we het zaakje te lijf. En als dat niet helpt dan wapenen (de meesten onder) ons zich maar met een flinke bus deo.

En toch is zweet meer dan een mix van H20 en allerlei minderalen.

Ondanks de warmte werk ik dezer dagen in het zweet mijns aanschijns. Onderschat dat niet, programmeren, want met een deadline in het vooruitzicht op zoek gaan naar de meest efficiënte oplossing is geen sinecure. Zweet gegenereerd door hard labeur heeft ergens wel iets nobels.

Niets kent zoveel heroïek als het zweet van een sportmens. Van een atleet die een marathon loopt tot een coureur die een col hors categorie weet te bedwingen. Hun zweet dragen ze als een ereteken waaraan men hen kan onderscheiden als zij die een bovenmenselijke prestatie wisten neer te zetten.

We worden allemaal wel eens geconfronteerd met het koud zweet. Je kent dat wel. Rillingen gaan over je rug en opeens voel je je huid jeuken. Voor je het weet rollen de zweetdruppels over je lijf. Ongeacht of het koud of warm is buiten. Examens, de eerste kus, trouwen, de geboorte van je eerste kind, de dood van je (groot)ouders,… Sowieso zweet een mens zich door al die momenten heen.

En dan is er natuurlijk nog het angszweet. Het is er direct. Onmiddellijk. Stante pede. Geen ontkomen aan. Je trekt wit weg en je voelt je poriën zo prikken terwijl de angst om zich heen slaat. Pas als je terug bij je positieven komt valt opeens op dat je lijf nogal wat vocht kwijt wilde. Een mens wordt zich dan meteen van bewust dat hij meer dan ooit leeft.

Koortszweet is wel het laatste wat we willen. Je ligt te rillen in bed terwijl je lijf het gevecht aangaat tegen wat het ook is dat je ziek maakt. En van het ene op het andere moment voel je hoe je lichaam de temperatuur opeens lanceert naar ongekende hoogtes. Badend in het zweet lig je dan wakker met een koud compres op je voorhoofd.

Tjah, zweet… can’t live with it, can’t live without it.

’t Is weer het laatste weekend van de solden. En Matthias kon nét niet ontsnappen aan de lijdensgang dat het slenteren door winkels is. Niet dat ik mag klagen want ik heb een aantal mooie dingen gekocht, maar ’t is dat ik de bittere kelk die eraan vooraf gaat liever aan mij laat passeren.

Wat ik haat aan shoppen?

Na een drietal winkels heb ik het wel gezien. Kleren, kleren en nog eens kleren. Mijn beperkt concentratievermogen is daar dus niet op voorzien. Tegen het einde van de middag vertoef ik meestal geestelijk elders.

Warmte! In de winter draag je best een warme vest, maar in de winkels wordt er gestookt dat het een lieve lust is. De warmte overvalt je en voor je het weet baad je in het zweet. Aangenaam is het dus zéker niet. Klimaatwetenschappers kunnen volgens mij niet om een dergelijke verkwisting van energie.

De massa! Kijk, solden dat betekent plunderende hordes. Atilla de hun is een watje vergeleken bij hoe sommige dames met kroost en al chargeren op de rekken vol kleren. En dan zwijg ik nog over bleirende kinderen, het gedoe bij de pashokjes en het gedrum tussen de rekken.

Het slenteren. Als er iéts vermoeiend is, dan is het wel traag vooruitstappen. Ik kan met gemak kilometers doorbomen zonder écht moe te worden, maar laat mij een ganse middag met een slakkegangetje winkelen en ik strompel met kapotte voeten naar huis.

Nochtans vind ik het best wel jammer dat ik shoppen niet leuk vind want achteraf ben ik altijd heel tevreden over mijn nieuwe aanwinsten. Bovendien kán ik überhaupt gemakkelijk kleren kopen. Naar het schijnt heb ik de goede maat en hoef ik niet veel moeite te doen om iets te vinden.

Tsjah…