Vliegen

Piloot spelen en vliegen, dat sprak me als jongeling al enorm aan. Zelfs vandaag word ik enthousiast als er een vliegreis op het programma staat. Ik vertelde gisteren nog dat ik dolgraag aan het raampje zit tijdens een vlucht om naar buiten te kijken.

Als je van de real deal wil proeven, dan is Flight Simulator zo’n beetje het dichtste waar een gewone sterveling bij vliegen kan komen zonder allerlei dure investeringen.  Maar zelfs vandaag moet je het zo ver niet meer zoeken om eens van het zicht in de cockpit te kunnen genieten.  Youtube staat vol met filmpjes die piloten maken met gesmokkelde GoPro’s.

Steveo1kinevo is piloot op allerlei kleinere toestellen. Hij heeft een leutig kanaal vol filmpjes uit zijn cockpit. Als je er eens niets op TV is, dan is een kwartiertje met hem relaxed vliegen over de Bahamas even goed entertainment.

Toen ik klein was, wilde ik astronaut worden. Of toch iets met rakketten doen. Ik was wild van ruimtevaart en de helft van mijn boekenplank bestond uit boeken over de ruimte. Astronauten en kosmonauten waren mijn grote helden. Je kan je wel voorstellen dat ik geen oog toe deed toen Dirk Frimout richting hemel werd geschoten.

Toen ik klein was wilde ik archeoloog worden. Schatten ontdekken. Mummies opgraven. Howard Carter en Indiana Jones gewijs doorheen Egypte banjeren. Jaja, dat leek me wel wat. De andere helft van mijn boekenplank bestond dan ook uit boeken over geschiedenis en archeologie. Ok. Meer dan archeologie: wetenschapsgeschiedenis, filosofie en nog zoveel meer. Het kon me allemaal wel boeien.

Toen ik klein was wilde ik machinist worden. Rondrijden met een trein doorheen feeërieke landschappen, dat leek me wel wat. Zo’n trein, dat boezemde gewoon ontzag in. Ik had de Märklin set van mijn vader geërfd en ik heb er nog wat stukken bij aangeschaft. En ik had ook de hele uitzet van Lego. Uren ben ik zoet geweest met treintjes, wissels, transformators, uurschema’s enzovoorts. De catalogi van Märklin zetten alleen maar aan tot dromen.

Toen ik klein was wilde ik piloot worden. In een vliegtuig stappen en kunnen opstijgen naar eender waar leek me de ultieme vrijheid. Uren was ik zoet met het in mekaar prullen van vliegtuigjes uit karton. Het ene model al onzinniger dan het andere. En dan afsteken met elastiekjes en zo. Proberen te begrijpen hoe de draagkracht van een vleugel werkt. Lezen over de gebroeders Wright en die gekke Blériot die met een gevalletje van balsahout als eerste het Kanaal over vloog. Of over acrobatische toeren van de spitfires en de Slag om Engeland. God, dat waren pas wondertjes van techniek.

Het dichtste dat ik bij die dromen ben gekomen is geschiedenis studeren. Want die andere, tjah, daar heb je wiskunde voor nodig. Of veel geld. En ik heb geen van de twee. Vandaag ben ik dus historicus maar veel historisch onderzoek doe ik niet meer. Verre van zelf.

Tjah, reality kicked in.

Maar kansen komen en gaan. En dromen veranderen.  Ik ben Drupal developer en ben gedreven om het volgende interessante, leuke project te zien slagen. Ik denk na en ik bouw dingen waarvan ik tien of vijftien jaar geleden nooit had gedacht dat ik ze ooit zou bouwen. Als ik daar op terug kijk, dan denk ik: Ach, ik ben niet teleurgesteld over mijn jongensdromen, het was al héél leuk om ze te hebben. Het is minstens zo leuk om er vandaag nieuwe te kunnen koesteren door met open geest naar de toekomst te kijken.

Het eerste waar ik aan dacht toen ik dit zag was: vliegende tapijten! Dat en levitatierails, schone wagens en what-not. Het heeft ook wel wat weg van schaatsen dus waarom niet meteen een nieuwe sport?

Mja, er is wel nog het kleine detail dat supergeleiders enkel werken wanneer ze het absolute nulpunt qua temperatuur halen. Niet echt praktisch dus. Ik neem dat dat ook wel op te lossen valt.

Zo. We zijn ondertussen in de internationale zone in Zaventem. De check-in bij Delta Airlines liep vrij vlot. Toen we in de rij stonden werden we meteen aan ondervraging onderworpen. Hadden we wapens bij? Verboden producten? De security had duidelijk een hoog ‘you don’t mess with us’ gehalte.

Straks gaan we door alle security controles heen vooraleer we naar de gate gaan. Een spannend moment dus. En daarna: 9 uur op het vliegtuig richting Altanta. En daarna een binnenlandse vlucht richting Chicago alwaar we om 16u45 lokale tijd op O’Hare Intl. zullen arriveren.

Crash

’t Is dat ik deze flegmatieke Brit best wel weet te pruimen op de lichtbak. En Top Gear en Brainiac zijn natuurlijk geen shows voor mietjes…

Hij doet zo’n beetje wat kleine jongetjes zich altijd afvragen maar nooit kunnen/durven uitvoeren. Enfin, toen ik klein was, stelde ik mijzelf toch ongezond vaak de vraag “… Mooi… Maar kan het ook vliegen?” Met alle gevolgen, geheel voor eigen rekening.