Verwachtingen

Ah! 2011. Wat een bevreemdend jaar is me dat geworden. Het is het jaar waarin absolute lows met opperste ups werden gecombineerd. Het werd een jaar waarin mijn voornamelijk dingen te beurt vielen die ik helemaal niet verwachtte. Het was op zijn minst een bijzonder confronterend jaar. Maar ook een bijzonder leerrijk jaar waarin ik een paar belangrijke levenslessen heb gekregen.

Nummer één: Vermijd Grootse Verwachtingen. Niks zo erg als beginnen zweven om dan opeens keihard met de voetjes op de grond te worden gezet. Het leven valt nu eenmaal moeilijk te controleren. Je kan wel een eindje vooruit kijken, maar geen vol jaar. Niks staat in steen gebeiteld.

Nummer twee: Ken jezelf. Gnooti Seauton. In mijn hoofd zitten een pak ideeën en dingen die ik zou willen doen of bereiken. Soms lijkt het alsof de pot met goud verdacht dicht bij is. In werkelijkheid ben ik ook maar een mens met beperkingen. Het is niet erg om “neen, dat gaat niet zomaar.” te zeggen tegen anderen en al helemaal niet tegen jezelf.

Nummer drie: Leer geduld te hebben. Ik ben een ongelofelijk ongeduldige mens. Ik zie de dingen graag vooruit gaan. Gedreven zijn, dat heeft zo zijn goeie kanten. Maar snel ongeduldig worden, daarvan word ik dus ongedurig. Ik heb geleerd dat ik de dingen soms moet aanvaarden zoals ze zijn en dat verandering pas op zijn eigen tijd komt. En niet met een druk op de knop.

Nummer vier: Trek het u allemaal niet zo hard aan. Ja, de wereld vandaag is een tranendal. Ja, ik heb geen auto. Ja, ik heb wat tegenslag gehad… Maar ik ben wel gezond. En aan de basisbehoeften is ruimschoots voldaan. Leren relativeren is de boodschap.

Nummer vijf: Savour the moment. Waarmee ik niet wil zeggen: leef van dag tot dag maar wel dat het soms de moeite loont om ook bewust te genieten van de kleine momenten. Leren content zijn met wat je hebt.

2011 is het jaar waarin ik die lessen heb geleerd. The Hard Way. En het mooie is dat ik er vergeleken bij begin dit jaar, me er een stuk bewuster van ben. Het blijft wel een dagelijkse oefening om ze voor mezelf te herhalen, maar ik doe dat graag. Ook in 2012.

Tegenwoordig is dat de eerste vraag die mensen mij toewerpen. Of ik al verhuisd ben. En jammer genoeg is het antwoord ‘neen’. De huurster wijkt maar niet. Ondertussen zijn we drie maanden verder en blijven er nog drie over. Haar zoektocht levert geen resultaat op. Of beter, het aanbod voldoet niet aan de verwachtingen. Om het zacht uit te drukken.

All quiet on the Western front, dus.

Ik hoop dat ze voor eind februari alsnog verhuisd geraakt. Maar met elke week die er verstrijkt, begint die hoop wat af te brokkelen. Wie al eens iets gehuurd heeft, weet dat er toch al eens wat tijd kan verstrijken tussen iets vinden en effectief verhuizen. Elke dag dunt het veld aan huurwoningen die in aanmerking kunnen komen verder uit.

Ondertussen voelt het wachten wat aan als limbo. Ik val zo ergens tussen in. Wetende dat er verandering op komst is, terwijl ik nog altijd met een stevig been in de laatste zeven jaren van constant onderweg zijn sta. Nu eens hier, dan weer daar. Harde keuzes maken en met mijn hoofd een paar keer tegen de muur lopen. Dat heeft me gebracht waar ik vandaag ben. Op heel wat vlakken heb ik er veel uit opgestoken, op andere heb ik het gevoel dat mijn leven nog volop in de startblokken staat. En ja, het is bijzonder frustrerend dat ik bepaalde hoofdstukken voorlopig nog niet kan afsluiten.

Mja, kijkt, ik ben een geduldige mens, ik. Moet ook wel zo onderhand.

(*Gni* De knoert van een DT fout in de titel is verholpen.)

Ah, jeugdherinneringen. Dingen die ik als klein ventje meemaakte en die top de dag van vandaag nog altijd diepe indruk hebben nagelaten. Tron is er zo eentje. Ik weet niet meer hoe oud ik moet zijn geweest. Een jaar of 6? Geen idee. Maar ergens tijdens een kerstvakantie werd Tron op TV uitgezonden.

Die befaamde lightcycle scène. Die bliepgeluidjes. Die abstracte kostuums. De beroemde scène waarin Flynn in het spelletje wordt ‘gedigitaliseerd’.  Heerlijk. Ik ging volledig op in de wereld van Tron. Niet dat ik nu ook weer zo van die pakjes wilde zoals de Tronguy, maar ergens vermoed ik dat mijn fascinatie met computers daar misschien wel zijn kiem zal hebben gehad.

Ik heb uiteindelijk Tron welgeteld éénmaal in mijn leven gezien. Tijdens mijn tienerjaren heb ik nog eens een paar pogingen gewaagd, op zoek bij de betere videoverhuurzaken maar de film leek nergens deel uit te maken van het gamma. Jammer. Zelfs tegenwoordig, met de Intertubes gevuld met minder legaal spul heb ik uiteindelijk nooit de behoefte gevoeld op zoek te gaan naar dat stukje jeugdsentiment.

En dus ben ik razend benieuwd naar wat Tron Legacy gaat brengen. Niet dat ik nu meteen bij de première al in de bioscoop wil zitten. Maar het is wel een gebeuren waar ik reikhalzend naar uit kijk. Alleen, tjah, hoge verwachtingen, daar kan men moeilijk aan tippen.

In ieder geval komt op 7 december de Tron Legacy Soundtrack uit. Volledig gemaakt door de heren van Daft Punk. Een betere keuze zou ik niet hebben kunnen maken. Als je een beetje zoekt, dan vind je in de cloud wel al een volledige streaming versie van de soundtrack. Ik kan u zeggen: ze stelt niet teleur. Ik vond de soundtrack van Inception al bijzonder zwaar de moeite, maar wat Daft Punk doet, dat gaat toch nog een stuk verder. Puur genieten.

“The Grid. A digital frontier. I tried to picture clusters of information as they move through the computer. What did they  look like? Chips? Motorcycles? Were the circuits like freeways? I kept dreaming of a world I’d never see. And then. One day. I got in!”