Verdraagzaamheid

Momenteel is er 0110… en ik ben niet aanwezig. Ik zag het eigenlijk zelfs niet zitten om af te zakken naar Gent of Antwerpen. Nochtans draag ik het initiatief best wel een warm hart toe. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

Ik ben allesbehalve een racist. Ik respecteer de gekleurde medemens zonder meer. Gelijkwaardigheid boven alles. Ik heb de boodschap allang begrepen en daarvoor hoef ik dat écht niet uit te schreeuwen. Neen, ik doe dat op mijn eigen bescheiden manier, elke dag weer. In mijn samenwerking met mijn allochtone collega’s op het werk, bijvoorbeeld. Of door de verkeersregels te respecteren en niet domweg door het rood te stappen. Of – tijdens mijn studententijd – een babbeltje te slaan met uitbater van pittabar Deniz 2 in de Overpoort. Zo’n dingen.

Ik zie ook het nut niet in om mensen met een andere mening het tegendeel te bewijzen. In internetdiscussie’s die nooit eindigen, tenzij op gescheld, bijvoorbeeld. Of zelfs in mijn kenissenkring bij mensen door persoonlijke ervaringen of uit ongenoegen. Waarom zou ik dan moeten verwachten dat 80.000 Vlamingen dat zouden kunnen? Er is nu eenmaal een probleem en verdraagzaamheid is maar één stap in een lang proces dat leren samenleven heet.

Tenslotte ben ik ook niet de persoon die snel aan dergelijke volksbewegingen deelneemt. Zelfs al geven grote namen gratis optredens. Neen, als het hierop aan komt, wil ik ondanks het idealisme, vooral een realist zijn. Vlaanderen heeft een probleem. En de oplossing, die moeten we elke dag terug opnieuw verdienen.

Bon. Wat lezen we Hier?

Gecensureerd wegens geschreven in een vlaag van verontwaardiging…

Wat ik wil zeggen is dat er tegenwoordig een zwaar NIMBY syndroom hangt over Vlaanderen. Iedereen moet Verdraagzaam zijn en Respect tonen voor de medemens maar blijkbaar stopt dat op de hoek van de straat of de achtertuin. Speelpleintjes, dagmoeders, jeugdhuizen, zwembaden,… blijkbaar produceren ze teveel decibels. De Jeugd moet Respect hebben voor zijn omgeving en zich bij voorkeur in stilte met de xbox bezigen.

Des te schrijnender vind ik dit berichtje omdat ik durf te wedden dat diezelfde mensen een aantal dagen geleden even verontwaardigd waren over de moord op Joe en dat ook zij op de wekelijkse koffieklets of op het werk bezigden dat de hedendaagse waarden gestoeld zijn op individualisme en materialisme.

Aan de andere kanten worden er wel comités van Wijzen opgericht om studies over Waarden te produceren. Mij gaat het al lang niet meer om Verdraagzaamheid met grote V. Je weet wel, verdraagzaamheid tegen minderheden en zo. Mij gaat het om de kleine ergernissen die Vlaming ertoe aanzetten om in zichzelf te keren. En de laatste jaren zijn dat er allemaal meer geworden. Om nog maar te zwijgen van dit berichtje dat mijn punt alleen maar illustreert.

O ja, op het gevaar af mijn vingers te verbranden aan mijn uitspraken: wij wonen naast een dagmoeder. Ik heb jaren op mijn kamertje geblokt terwijl er buiten kindjes krijsten in een plonsbadje in juni. Wraakroepend? Hell yes! Protesteren? Hell no! Ik vind uiteindelijk best wel fantastisch dat de buurvrouw zich engageert om kinderen op te vangen en hen een leuke middag te bezorgen.