Treinreis

Reeds jaar en dag sjees ik door het land per trein. En een van de dingen die ik graag doe is mensjes observeren. Je ziet namelijk alles en iedereen op de trein. Studenten, ouders met bleirende kinderen, toeristen, voetbalsupporters,… en natuurlijk Senioren!

Het blijft soms een klasse appart. Ik herinner mij hoe kameraad TDW ze jaren geleden omschreef als de “Kamikazes van het Spoor”. Soms terecht, ik herinner me nog een voorval waar mij een wandelstok tussen de benen werd gestoken om te verhinderen dat ik eerst zou opstappen. Nu moet je weten dat de trein in kwestie in kopstation Antwerpen Centraal nog twintig minuten stil stond en dat ik en de dader in kwestie de enigen waren die wilden opstappen. Ik zweer het u, zo’n hardhouten geval, dat komt aan.

Afin, wat mij opvalt is dat senioren onderweg een soort uniforme dresscode hebben. De heren dragen een soortement vlak beige vest boven een lichtblauw of -roze hemd en een gelijk gekleurde broek met daaronder van die hagelwitte sportschoenen. De dames durven al eens manlief te kopiëren of dragen zo’n beige regenjas, met daaronder van die nylon kousen en zwarte, platte, orthopedische schoenen. Je zou haast denken dat het een bende is. Of een soortement sekte. Misschien hebben ze geheime rituelen of zo. Een geheime handdruk die enkel gekend is door vijfenzestigplussers.

Vanmorgen stapte er zo een groepje op. Een man of zes. Heel amusant om ze te zien twijfelen in welke richting de trein zou rijden (de andere richting dan waar ze vandaan kwam, duh!) en wie aan het raam zou zitten. Allen waren ze in het bleke beige gekleed. De treinrit ging de gemoedelijke discussie over onderwerpen zoals daar zijn: chronische slaapapneu, recente overlijdens, de kleinkinders,…

Ik moest een lach onderdrukken, het was zo keihard Man Bijt Hond.

Het is weer zomer en dat betekent dat het Spoor zijn klassieke eendeksrijtuigen inruilt voor dubbeldekkers. De idee is om zo de grote jaarlijkse zondvloed aan dagjesmensen richting kust op te vangen. Een lovenswaardig initiatief maar de ervaring vandaag brengt mij er toe toch twee jaarlijks recurrente kanttekeningen te maken.

De zetels in de dubbeldekkers zijn naar het schijnt ergonomisch verantwoord. Niettegenstaande ik de NMBS dankbaar ben dat ze zo’n interesse vertoont in de gezondheidstoestand van mijn onderrug, moet ik toegeven dat de rotdingen mij meer rugbrekens opleveren dan dat ze een rustgevende invloed hebben. Probeer maar eens in zo’n zetel in te dommelen zonder op de schoot van de persoon tegenover u neer te kletsen. Om nog maar te zwijgen van die irritante bobbel in het midden van de zetel. Je kan ook niet vooruitzakken want de zetels staan zo dicht bij elkaar dat een ietwat uit de kluiten gewassen manspersoon al snel met zijn knieën in zijn nek zou moeten zitten. Grote turn off dus.

De bagagerekken in de dubbeldekkers zijn voornamelijk ornamenteel. Een goedgevulde boekentas vereist al enig propwerk. Een valies of tas met kleren wegstouwen is al helemaal een utopie.

Enfin, op zich zijn dat geen onoverkomelijkheden.

Desondanks was het vanmorgen eerder afzien. Al snel werden mijn medereizigers en ik geconfronteerd met een onaangename geur. In eerste instantie dacht ik aan het zwetende beleg op de zompige boterhammen van één of andere ambtenaar die een paar coupés verder aan het ontbijten was. Maar uiteindelijk kon ik er toch een vinger op leggen: iemand had een hele tijd geleden de treincoupés verwisseld voor het toilet. De schoonmaakploeg moet blijkbaar er niet in geslaagd zijn om het zaakje volledig weg te werken want de geur was overduidelijk blijven hangen. Natuurlijk treft de onwelvoegelijkheid van anderen de NMBS geen schuld. Doorgaans zijn de rijtuigen van de NMBS – afhankelijk van de lijn – relatief proper. Maar echt acceptabel kan een mens het moeilijk noemen.

Uiteindelijk vind ik wildplassen een vorm van desrespect, ja zelfs vandalisme. Ik hoop dat de dader betrapt kon worden en een stevige boete aan zijn/haar broek heeft gehad. ’t Zal hem/haar leren de pantalon/jupe te laten zakken en de sluizen te ongevraagd open te zetten.

Gisteren zijn we op uitnodiging van Liesbeth op uitstap geweest in [tag]Zottegem[/tag] en omstreken. Een leuke middag zonder meer. De treinreis naar ginder bracht ons in stations zoals daar zijn: het befaamde Balegem-Dorp en Balegem-Zuid. Verder hebben we het graf van Graaf [tag]Egmont[/tag] (ja, die van Egmont en Hoorn die op de Brusselse markt een kopje kleiner werden gemaakt) bezocht en Sint Maria [tag]Horebeke[/tag]. Tegelijk hebben we van die eerste ook zijn gekloofde halswervel die een rustplaats in het stadhuis van Zottegem kent, bezichtigd. Onze kaartleescapaciteiten brachten ons dan weer tot uithoeken in de [tag]zwalmstreek[/tag] en leerde ons nieuwe kantjes kennen. De dag eindigde in een restaurant alwaar ik een pasta met scampi’s heb genuttigd. En uiteraard bestaan daar ook foto’s van die je kan terugvinden op mijn flickrding!