Tarantino

Eergisteren gezien en goed bevonden. Tarantino doet het hem weer en levert met Inglorious Basterds een fijne stukje entertainment af. Je kan deze film nog het beste samenvatten als een fijne verzameling absurde verhaallijnen, dolkomische personages, situatiehumor, bloed – véél – bloed, wervelende actie en een wel zeer vrij interpreatie van de Tweede Wereldoorlog. Dat alles gegoten in het typische Tarantinorecept waarbij de film in stukken is verhakt, voorzien werd van een sfeervolle soundtrack die niets met het onderwerp te maken heeft en de vierde muur tussen personages en publiek die meer dan eens sneuvelt.

De keuze van de acteurs was zonder meer stuk geslaagd. Mij zal vooral kolonel Hans Landa nog lang bijblijven. Hij komt absoluut niet over als de stereotiepe SS’er. De man valt zo op door zijn schijnbare empathie voor zijn slachtoffers. Hij is extreem beleefd, zeer geciviliseerd en zeer geïnteresseerd in het welbevinden van de ander. Met een glimlach drijft hij je in de hoek om dan genadeloos toe te slaan. Meer dan eens al hij je met verstomming slaan. Werkelijk the nazi you love to hate. Natuurlijk speelt ook Brad Pitt mee als Lt. Aldo Raine. Aldo moet in niets onderdoen voor de wreedheid en bruutheid van Landa al is hij iets minder beschaafd en een stuk voortvarender. En dan is er nog Mélanie Laurent die Shosanna Dreyfus speelt. Een ménage-à-trois is altijd interessanter dan slechts  twee protagonisten. Meer ga ik er niet over vertellen.

Wie het artikel in de Humo van een paar weken geleden gelezen heeft, weet wat hem of haar te wachten staat. Uiteindelijk is Inglorious Basterds vooral een stijloefening. Er zijn een aantal scènes – zoals de beruchte kelderscène – waarbij de spanningsboog tot in het extreme wordt gedreven. De ganse film is in feite gedraaid in functie van die scènes waar alle energie in samenkomt.

Misschien een waarschuwend woordje. Wie Tarantino kent zal zeker genieten. Anderen raad ik aan om eerst Pulp Fiction of Reservoir Dogs te kijken. Met Inglorious Basterds wordt de typische Tarantino manier van werken immers een stuk verder verfijnd. Met wat achtergrondkennis over de man zijn werk wordt het dubbel zo hard genieten.

In ieder geval een aanrader!

Van veel koken kwam er niet in huis. Vanavond zijn we naar Hostel gaan kijken. Eentje in het genre Tarantino. Althans, zo wordt ie verkocht want Eli Roth, de regisseur, is fan en volgeling van. Over de film kan kort zijn: een horrorfilm zoals er tien in een dozijn zijn. Een paar aandoenlijk, naiëve jongelingen, een paar moordzuchtige maniaken en een hoop afgehakte ledematen en véél bloed. Meer moet dat niet zijn.

Doorgaans ben ik géén fan van het horrorgenre, maar films met maniakale moordenaars kan ik wel pruimen. Waarom? Omdat die films uiteindelijk zo surreëel worden dat ze in het belachelijke vervallen. Zo zat de ganse zaal te bulderlachen met een gek die niet goed kon kiezen tussen een pistool, een kettingzaag en nog wat ander speelgoed.

O ja, ik wil niet véél weggeven, maar slachtoffers van dienst zijn drie Amerikanen die op zoek zijn naar vrouwelijk schoon. Bij momenten waande ik mij dan ook eerder in een slechte pornofilm dan in een horrorfilm.

Uiteindelijk is de film in zijn geheel vooral voorspelbaar en zonder véél verhaal. Om nog maar te zwijgen van het fluteinde. Ideaal als je van bloed en lijken houdt, niet ideaal als je graag ook nog een beetje inhoud wilt.

Kortom, in te mijden film.