School

De school van mijn madame deed gisteren van jaarlijkse kerstmusical. Die ging door in een polyvalente zaal van de stadsbibliotheek. Elk jaar geeft iedereen van de allerkleinsten tot de zesdejaars het beste van zichzelf op de bühne. De weken die vooraf gaan staan in het teken van noeste arbeid en repeteren. Na alle verhalen over de zoektocht naar de juiste jongen/meisje voor deze of gene rol, of langs Vlaamse wegen scheuren met een kofferbak vol fake “sneeuw” mocht het resultaat er absoluut zijn.  75 minuten show met feetjes, monsters, dwergen, soldaten, mensenwezens en, natuurlijk, de kerstman. Tenslotte zorgde een groep van vaste vrijwilligers voor een warme, live muzikale begeleiding.  ’t Is machtig om te zien hoe van zo’n schoolstuk, dankzij liefde en inzet van een team toegewijde mensen, een heel mooi moment wordt gemaakt voor iedereen.

Voor mij en Louise is die middag zo’n beetje traditie aan het worden. Wij nemen dan onder ons tweetjes de bus naar Brugge. Avontuur want zo vaak neemt Louise de bus niet. We zitten dan speciaal helemaal achteraan omdat dat gewoon de leukste plaats is om te zitten. Die busrit, da’s een halfuurtje tegen het raam geplakt naar buiten kijken, vragen stellen over waarom de motor van de bus stil valt (start/stop bus tegenwoordig!) en giechelen wanneer de bus door de bochten zwaait. We smikkelden een broodje smos in een veel te drukke Hema. Even een stressmomentje. Gingen we wel op tijd zijn? Aan de toiletten was het natuurlijk aanschuiven geblazen. Madammen met duizend shoppingbags en bedrukt kijkende ouders met dreinerige kinderen. U weet wel. Ik had wat marge ingebouwd, dus we waren dus helemaal op schema toen we de Hema uit liepen. Dan ging het naar de Biekorf voor de show. Nadien trakteerde ik haar en mezelf op een warme wafel bij Oyya. Smoefelen op een bankje langs de straatkant. Da’s zo’n beetje vaste prik geworden. De bus liet nog even op zich wachten, dus was er wat tijd om even te snuisteren in haar lievelingswinkel, de Flying Tiger. De busrit terug was al evenveel avontuur als de heenrit. Deze keer zat ze vol met kerstshoppers die hun slag thuis hadden gehaald. Mensjes kijken vanop de achterbank dus. En gewoon nagenieten van een heel fijne namiddag.

Omdat iedereen die tegenwoordig invult ga ik dan ook maar over tot spontane schuldbekentenissen…

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Niet bepaald. Dat had alles met de sfeer te maken. Ik zat dan ook op een college met een reputatie. Niet dat ik geen vrienden had, maar ik was ook niet bepaald the popular kid on the block. Eigenlijk keek ik best wel uit naar de dag dat ik het achter de rug zou hebben.

Wat was je lievelingsvak op school?

Cultuurvakken, geschiedenis op kop. De appel valt niet ver van de boom en ik koos bewust voor Grieks-Latijn. Wat dat betreft had ik ook goede leerkrachten en treffelijke punten. De lessen esthetica en geschiedenis waren zo’n beetje de hoogtepunten van de week.

De klassieke talen kwamen daarachter. Hoewel niet altijd even eenvoudig vond ik Ovidius en Tacitus werkelijk de bom. Ik heb hier ook nog schriften vol vertalingen van Homeros liggen!

Wat was je minst favoriete vak op school?

Wiskunde en vakken zoals fysica of biologie. Ik zat dan ook in klas met mannen die tegenwoordig doctorandi zijn in de zuivere wiskunde of de kwantumfysica. Dat betekende dat kneusjes al vroeg werden gelost. Alle bijlessen ten spijt was ik altijd gebuisd. Bovendien kregen we 6 uur wiskunde op 4 uur tijd. Nochtans vind ik wiskunde op zich best wel leuk. In de laatste twee jaren zat ik samen met een “normale” klas, kreeg ik 3 uur wiskunde en kon ik beter volgen, maar de schade was wel geleden. Ondertussen heb ik mij met mijn diploma Toegepaste Informatica zwaar gebroken met het verleden.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Voornamelijk schrijfgerief. Brol zat er niet in. Bovendien verloor ik altijd de helft van wat er in mijn pennenzak zat zodat ik van tijd tot tijd enkel aangewezen was op een stomp potlood of leentjebuur moest spelen.

Wat heb je gedaan op je “honderd/vijftig dagen”?

Wij moesten zeer braaf zijn. Geen bloem of eieren en het gebruik van confetti was aan banden gelegd. Bovendien organiseerde school een zwaar zuigend optreden van een entertainer. Gelukkig hadden we zelf ook een optreden in de namiddag georganiseerd: een persiflage op Alles kan beter. Ik speelde Rob Van Oudenhoven, dat waren mijn five minutes of fame op school. Veel heb ik ’s avonds niet gefeest: ik zat in die week met een zware griep. Dat ik sowieso meedeed met de school was tegen doktersbevel. Uiteindelijk werd het een bioscoopje met kameraad B. Als ik mij goed herinner hebben wij deze film gezien. Enfin ja, niets spectaculairs dus.