Revalidatie

Volgende maand onderga ik een exploratieve kijkoperatie aan mijn rechterschouder. De chirurg gaat het scheurtje in het gewrichtskapsel herstellen en littekenweefsel weg halen. De ingreep duurt op zich ongeveer een uur waarna ik een nacht in het ziekenhuis moet door brengen. Aangezien het mijn allereerste keer onder het mes is, is het een beetje een big deal.

Nu heb ik wel een goed idee hoe zo’n operatiekwartier er van binnen uit ziet en hoe het er daar allemaal aan toe gaat. Maar het vooruitzicht om zelf als lijdend voorwerp op de tafel te liggen, da’s toch andere koek.

Ik mag rekenen op een aantal weken intensieve revalidatie om mijn arm opnieuw te leren gebruiken. Ik ben rechtshandig dus dat betekent dat ik in de eerste weken zeer beperkt zal zijn. Daarna zou het beter moeten gaan. Al zullen dagdagelijkse bezigheden zoals fietsen of een doos tillen niet voor meteen zijn.

Actief terug sport beoefenen is iets voor de lange termijn. Terug klimmen? Daar denk ik momenteel zelfs niet eens aan. Alles zal afhangen van wat de chirurg precies moet doen en hoe het herstel verloopt.

De beslissing om te opereren is al een hele tijd geleden gevallen. De agenda voor april is blanco om volledig te kunnen concentreren op herstellen.

In ieder geval is de hoop dat er een eind komt aan drie jaar sukkelen met een pijnlijke arm.

Lees ik gisteren nog dit stukje bij Ishku, dan krijg ik vandaag bij thuiskomst gelijkaardig nieuws te horen.

Vroeger, toen ik nog klein was, namen mijn ouders al eens een oppas. Dat was altijd dezelfde en ze kon ons zo bezig houden dat we onze ouders niet misten. Niet echt. Later, toen zij net lerares was, gaf ze mij bijles wiskunde. Ik bakte werkelijk niets van al die cijfertjes. Ik kreeg kop nog staartdeling aan al die cijfertjes. Met ijzeren discipline maar ook met veel begrip loodste zij mij door de getallenleer in de basisschool. Regel van drie, meetkunde, cijferen,… ze wist het mij allemaal zo eenvoudig duidelijk te maken. En ik ben haar daar altijd heel erg dankbaar voor geweest.

Vandaag is ze directrice en het is inderdaad al een hele tijd geleden dat ik nog van eens wat nieuws van haar had gehoord. Je weet wel: het Leven. Thuis kreeg ik nu net te horen dat er bij haar een tumor is gevonden. Een grote. Eerst had ze last van haar oren en dachten de dokters dat het gewoon een oorontsteking of zo was. Maar dan bleek dat het veel meer is dan dat. Begin december moet ze onder het mes voor een zeer risicovolle operatie. Misschien wel met blijvende gevolgen. En dan heel lang revalideren. Dat staat nu al vast.

Het doet inderdaad wel raar. Ze had haar leven opgebouwd en helpt kinderen met leerachterstand. En nu blijkt ze doodziek te zijn. Letterlijk. Those who least deserve it… denk ik dan zo.

Hoge mate van suckage in ’t leven…