Reflectie

Kerstavond 2016. We zijn er zo goed als klaar voor. We schuiven straks de voetjes onder tafel bij de schoonmama. Er wacht ons fondue, spelletjes, gezellig samen zijn en secret-santa-gewijs cadeautjes uitwisselen. En morgen mogen we nog eens hetzelfde doen bij mijn eigen ouders. Heerlijk! Iets waar we al lang ten huize naar uit kijken.

December is doorgaans een bijzonder drukke maand. En dat was ook dit jaar niet anders. Op het werk deden we van studiedag. En er waren een aantal deadlines die we moesten halen. Bij Marjan was er dan weer een kerstmusical. Tussendoor was er de jacht op cadeau’s, het inplannen van de kerstvakantie en nog zoveel meer. Meer dan voldoende om onszelf in te verliezen.

Even wel, December, dat was deze keer ook zeer veel reflectie. Want 2016 is in alles een vrij bewogen jaar gebleken, om het zacht uit te drukken.

Canvas heeft een online reeks “Grote vragen” waarin ze Mensen Met Een Gedacht een Grote Vraag stelt. Dirk de Wachter beantwoordde daarin toepasselijk op “Welke vraag zou iedereen zich minstens eenmaal moeten stellen?”

Ook weer dat moeten. Ik denk dat ons menselijk brein zo ontwikkeld is, dat het eigenlijk zonde is, zonde, dat het eigenlijk een schande is, als we geen vragen stellen over het bestaan. De ledigheid, de genotsvolle nietsheid waarin sommige mensen bestaan kan mij bijzonder ergeren. Dus, een soort zelfreflectie, nadenken over wat is dat hier voor een gedoe? Hoe kan ik een beetje zinvol bestaan? Hoe kan ik iets betekenen voor de ander? Hoe kan ik in dit tranendal, met alle miserie die je om je heen ziet iets doen voor de wereld? En ik bedoel niet al te onwaarschijnlijk geëngageerd, hoor, maar in de kleine dingen. Ik begrijp niet dat mensen zich dat niet afvragen. Ik begrijp dat niet. Of dat moet? Het is niet aan mij om te zeggen wat mensen moeten, maar ik begrijp niet dat je gewoon individueel doordendert zonder te zeggen: Oei, wat gebeurt hier? Waar zijn we bezig? Hoe kan ik iets betekenen?

En ik volg hem daar volledig in. Als we iéts van 2016 zouden mogen leren, dan is het toch wel dat. Want er zijn ooit jaren geweest dat ook ik domweg door het leven denderde zonder echt helemaal bij de zaak te zijn, in het hier en nu.

Kerstavond 2016. Dat is voor mij dus vooral heel erg bewust en dankbaar zijn dat ik dat kan en mag vieren met iedereen die mij nauw aan het hart ligt. Ik wens jullie tussen de hors d’oeuvres, de kerstlotto en de zangstondes een gelijkaardige reflectie toe.

Fijn, rustig en liefdevol kerstmis aan allen!

(foto: CC0 / Jez Timms)

Het jaareinde is altijd een tijd van zelfreflectie, terug kijken en vooruit blikken. We zijn een jaartje ouder en wijzer. Of we hopen althans dat we het zijn. Wat bracht 2013 en wat verhoop ik voor 2014?

2013 begon professioneel alvast not quite as expected. Een jaar geleden moest ik op zoek naar een nieuwe job. Waar ik nog altijd versteld van sta zijn alle kansen die toen werden aangeboden. Ik ben daar bijzonder dankbaar voor. Uiteindelijk heb ik een plek gevonden bij XIO in Gent. Ik heb heel wat nieuwe mensen ontmoet en ik mocht heel wat oude bekenden een stuk beter leren kennen. Ik kreeg in het afgelopen jaar heel wat uitdagingen voorgeschoteld. Het was aanpassen geblazen en opnieuw richting zoeken. Ik heb flink wat geleerd. Zowel over mezelf als over de technologie. Work in progress. Zo heet dat.

In het voorjaar verhuisde ik. Opnieuw. Ook dat was niet gepland, maar vlak na mijn ontslag ben ik blijven logeren bij de madame om er niet meer te vertrekken. Ik heb hooguit 8 maanden effectief in Ze Crib gewoond.

Wat belangrijker is, dat ik niet alleen introk bij mijn Madame, maar ook bij haar nageslacht. Veel tijd om daar echt vragen over te stellen was er niet. Het gebeurde gewoon.  Dat betekende ook dat ik met ’t Jonk bruggen moest leren bouwen. Meteen het diepe eind van het zwembad in. Had je me in 2011 verteld dat ik zo snel mee impact zou hebben op een kind, ik had je voor gek verklaard. Neemt niet weg dat ik het vandaag moeilijk zonder ’t Jonk kan voorstellen. Ze hoort er immers bij en ik ben daar vandaag bijzonder blij mee. Ook dat is work in progress.

En dan zijn er nog al die andere dingen die 2013 de moeite waard maakten.

• Ik hielp een handje mee in de eerste 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
• Ik haalde mijn voorlopig rijbewijs. Ik probeer zoveel mogelijk te oefenen. Ook dat is work in progress.
• Ik behaalde mijn KVB2 brevet voorklimmen.
• Ik trok naar Parijs, Praag en Amsterdam.
• …

Wat hoop ik voor 2014?

Ik wil mijn rijbewijs behalen. Het is niet meer van kiezen, maar van moeten. Ik woon net buiten de stad. Het is doenbaar met de fiets, maar ik heb in het laatste jaar flink wat kilometers in de benen gespaard. Bij mooi weer is het allemaal fun and games, maar in het winterseizoen is het huilen met de pet op.  Ik ben het moe om op weekendavonden afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben de wispelturigheid van het openbaar vervoer beu. Ik zou graag mijn vrijheid terug herwinnen. De hoogste tijd dus.

Ik hoop mijn schouderblessure te overwinnen. Sinds half oktober ben ik niet meer in de klimhal geweest. Ik hoop terug te keren, maar de weg zal gaan via een pak bijkomende oefening. En dat zal ook wel flink wat discipline en doorzetting vragen. Ik heb in het najaar ook de loopschoenen aangetrokken, maar ik mocht ze gelijk terug opbergen want dit najaar was een aaneenrijgen van verkoudheden en snotvallingen. Ik hoop dat 2014 beterschap mag brengen.

Ik zou graag iets meer mindful willen zijn. Ongetwijfeld wordt het nieuwe jaar ook een rollercoaster met zijn hoogtes en laagtes. 2013 leerde mij dat ik de dingen nog altijd iets te hard aantrek. Ik zou in 2014 willen leren iets meer afstand te nemen en los te laten. Het heeft weinig nut om te malen over ergernissen of verzuchtingen, klein en groot.

Er is natuurlijk nog zoveel meer. Maar als 2013 mij iets geleerd heeft dan is het wel expect the unexpected.

De laatste week van het jaar is er eentje waar gerust wat tijd voor reflectie mag worden gemaakt. En dus probeer ook ik er de laatste dagen wat meer mijn gedacht van te maken.

2008

Ik heb even in mijn archieven ingedoken op zoek naar schrijfsels aan de vooravond van 2008. Ik schreef toen dat durven het woord van 2008 zou zijn. Ondernemend zijn. Keuzes durven maken. Op mijn strepen staan en doen waar ik zin in heb. Wat is er daarvan terecht gekomen? Meer dan ik kon vermoeden eigenlijk.

Professioneel ben ik een totaal andere weg ingeslagen en heb ik van mijn passie mijn werk kunnen maken. Ik heb het mij nog niet beklaagd. Ik mocht een pak fijne, nieuwe collega’s en vrienden (beter) leren kennen en ik heb nieuwe kantjes van mezelf mogen ontdekken. Ik heb een goede kijk op mijn sterktes en zwaktes. Uitdagingen genoeg dus.

In 2008 heb ik een flink stuk wereld gezien. De Amerikareis met  T. was één van de hoogtepunten van het jaar. Zelf alles van scratch organiseren en plannen was een leerrijke ervaring. En de reis zelf was een flinke eyeopener. Toegegeven, de foto’s zijn nog altijd onverwerkt. Die hebben jullie nog te goed.

Ik heb dit jaar ook mijn Lief leren kennen. Ik prijs mij elke dag gelukkig dat ze er is.

En tenslotte is 2008 het jaar van de Verhuis naar Leuven. Ik heb het altijd heel aangenaam wonen gevonden in Antwerpen. Stiekem hoop ik er ooit nog terug te keren. Onbekend is echter onbemind. Ik ben benieuwd naar wat Leuven mij mag bieden.

Als ik de balans mag opmaken, dan is 2008 inderdaad een vol jaar geweest waarin ik flink wat heb ondernomen, meegemaakt en gezien. Een vraag die regelmatig terugkwam is deze: “Even serieus, wat wil ik nu eigenlijk écht doen?” Ik moet zeggen dat ik dit jaar dan ook andere verwachtingen en iets concretere doelstellingen heb dan vorig jaar.

2009

Natuurlijk gaan we op de ingeslagen weg voort in 2009. Wat zijn mijn voornemens voor het nieuwe jaar?

• Getting things done
  Procrastination is my middle name. Ik zou graag wat meer on top of things willen zijn. Mezelf beter organiseren en de dingen effectief aanpakken. Het gaat mij niet alleen om De Grote Ideëen en Plannen maar vooral de dagdagelijkse prutsen die ik soms chronisch uitstel omdat ik er geen zin of zo in heb. Leren efficiënt en gericht plannen en me daar ook effectief aan houden, dat wordt de uitdaging. Smetty’s talk op Barcamp2 vond ik dan ook right on the money.
• Rijbewijs behalen
  Oeps. Een voornemen dat 2008 niet heeft gehaald. Maar in het licht van het bovenstaande vind ik het rijbeijws dit jaar een absolute conditio sine qua non om 2009 met opgeheven hoofd mee te kunnen afsluiten.
• Anders leven
  Na 6 maanden extreem pendelen woon ik eindelijk wat dichter bij mijn werk en in een ruimer appartement. Zo  heb ik eindelijk een eigen keuken en dus zou ik graag wat meer en gevarieerder willen koken. Brabant lijkt me dan weer een uitgelezen fietsstreek als de dagen wat lengen en het wat warmer wordt. Niet onbelangrijk is dat de tijd die ik aan TV verspil op een streng rantsoen zal moeten. Ik ben benieuwd of digitale TV mij daarbij zal kunnen helpen.
• Ontdekken
  Nieuwe muziek en boeken. Ik zou eindelijk eens van de platgetreden paden willen trekken en nieuwe muziekgenres en artiesten leren ontdekken. En ik zou ook in 2009 eens wat sneller een boek willen vastnemen want dat viel de laatste jaren eigenlijk behoorlijk vies tegen.
• Projecten
  In 2008 vertrouwden Benjamin en Dries mij toe: Als je de tijd die je in TV kijken steekt, anders investeert, dan kan je best wel een succesvolle start-up uitbouwen. Niet dat ik meteen plannen heb (je weet maar nooit) Maar in 2009 wil ik werk maken van Achtduizend en Bruggelink. Het onderhouden van WP Mollom gaat uiteraard voort. Verder zou ik in 2009 mijn huidige host vaarwel willen zeggen en ga ik het volledige domein eens stevig onder handen nemen. Tenslotte zijn er nog andere veelbelovende plannen en projecten waar ik in 2009 werk van ga maken.

Ambitieus? Zeker. Rome is echter ook niet op één dag gebouwd. Ik wens alvast iedereen een fijn 2009 toe.