Raspberry Pi

In den beginne waren spelconsoles geen onderdeel van het meubilair. Dus ook geen onderdeel van onze jeugd. En ze zouden het ook nooit echt worden. Op mijn twaalfde kocht ik mezelf een Gameboy. Geweldig ding. Hele vakanties en mijn duimen heb ik versleten. En daarna werd er verder ge-game-d op de PC. Eerst die van vader, later die van mezelf.

Maar dus, een spelconsole. En dingen die terug komen.

Inceptie

Op mijn vorige job had een collega een heuse arcade bak in een hoek gezet. Compleet met joysticks en grote kleurrijke knoppen. Onder het houten framework stak er een oude PC waarop MAME, emulator software, overuren draaide.

O ja. Mijn Raspberry Pi werd eerder deze week geleverd. Er landde een mooie kartonnen doos van SOS Solutions. In de doos zat de Pi en een aantal kabels. Ik moest enkel maar de stroom & de TV aansluiten, een toetsenbord en een muis opduikelen en de SD kaart inklikken.

Mijn Pi werd geleverd met OpenELEC, een Linux distributie die dienst doet als Mediacenter software. Ook qua software moest ik dus niets extra’s installeren. Zodra ik de stroom aansloot schoot er leven in de Pi.

Ik spreek er al lang van: een personal media center! Op mijn eigen appartement is het er ook niet echt van gekomen om iets te bouwen. Nu, mijn TV & Belgacom abonnement werden onlangs naar Het Lief verhuisd.  Gisterenavond zat ik me andermaal te vergapen aan de uitgebreide setup van T. De hoogste tijd dus om daar verandering in te brengen.

De kern van zo’n Media center is een HTPC. Ik zou natuurlijk voor Apple TV kunnen gaan, maar vind het leuker om zelf te kunnen knutselen. Dit lijkt me een mooi persoonlijk project. En dus heb ik mij vandaag een Raspberry Pi besteld met alle toeters en bellen. Klein, licht, zuinig en voorzien van alle noodzakelijke aansluitingen. Ideaal. Het besturingsysteem is Linux based & de software is open: ik kan het dus helemaal naar mijn hand zetten.