Mentale Gezondheid

Of hoe het dagelijks leven op een zucht en een wip kan veranderen. Zonder verplichtingen buitenshuis verloopt de tijd anders. Niet trager of sneller. Anders. Ik ben er nog niet uit of dat beter of slechter is.

We koken veel meer. Afin, we zijn tout court meer bezig met eten dan voorheen. We houden ook wel van lekker eten. En een goede maaltijd is belangrijk fundament voor de mentale gezondheid. We bestellen wekelijks bij Hello Fresh. Soms eens drie maaltijden, soms vijf. En we wisselen af met wat bestellen via Coruyt’s Collect & Go. Ook dat is een ontdekking: hoe veel het Web kan helpen om zo min mogelijk – of zelfs gewoon niet – in winkels te moeten komen. Zelfs de bakker heeft nu een webshop met afhaal aan de deur.

We wandelen. Soms eens naar Brugge, maar heel vaak gewoon ’s avonds in onze buurt. Vooral de stilte valt op. Of nee, het ontbreken van het dreinende, veel te aanwezige lawaai van auto’s. En hoe andere geluiden die plaats nu innemen. Vogels die zich nu duidelijk laten horen, of geluiden van mensen een stuk verder in de straat, of vanuit tuinen. Brugge is een spookstad. Het leven dat de toerisme brengt is zo goed als verdwenen. In de binnenstad is het net zo stil als op de kerkpleintjes van de polderdorpjes.

De onbestemde angst van een paar weken geleden is weggedeemsterd. In de plaats is er nu een vreemde mengeling van aanvaarding en eent tik verontwaardiging. Ik kijk nog maar eens per dag naar de nieuwsberichten. Sommigen lijken niets liever te willen dan elkaar en zichzelf te verscheuren. Een pandemie is een natuurfenomeen. Eentje die de illusie van absolute controle over de realiteit doorprikt. De mens en de maatschappij zijn minder maakbaar dan we onszelf wijs maken. Net daarin schuilt een kans om met meer empathie voor onszelf en anderen in deze tijden te leven.

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Toen ik mijn opzeg per mail gaf, deed ik dat met een mix van frustratie, teleurstelling maar ook enorme opluchting omdat ik zo eerlijk was tegenover mezelf. Leuk is het niet. Ik hier immers al zo lang naar uit keek.

Het plan is nu om in het komende jaar zoveel mogelijk in de zaal te oefenen op het voorklimmen. Leren vertrouwen op het materiaal, vertrouwen krijgen in mijn eigen klimervaring,… Het betekent ook veel vallen en mezelf zachtjes uit de comfort zone pushen. Vooral ook mezelf mentaal voor te bereiden en daar voldoende tijd voor vrij maken.

Volgend jaar is er een nieuwe kans.

Februari ligt achter ons. Tournée Minerale is achter de rug. Of ik een maand geen druppel heb aangeraakt? Yup! Challenge succesvol beëindigd. Het laatste glas sloeg ik op 27 januari achterover. Dat wil dus zeggen dat ik vrijdag 5 weken droog sta. Hoe ik me voel? In één woord: geweldig.

Wat ik na een dikke week schreef, klopt ook op het einde van de maand. Ik zit zowel mentaal als fysiek een stuk beter in mijn lijf. Scherper, lichter, helderder omschrijven het zo’n beetje. Ook al heb ik net een paar zeer drukke weken achter de rug, ik voel me een stuk beter uitgerust. Ik dronk voorheen geen hoeveelheden van betekenis, maar het verrast dat er toch een merkbaar verschil is met helemaal niks drinken.

Ga ik hier nu mee verder? Wel, er bestaat zoiets als de Jerry Seinfeld strategie om dingen vol te houden:

He told me to get a big wall calendar that has a whole year on one page and hang it on a prominent wall. The next step was to get a big red magic marker. He said for each day that I do my task of writing, I get to put a big red X over that day. “After a few days you’ll have a chain. Just keep at it and the chain will grow longer every day. You’ll like seeing that chain, especially when you get a few weeks under your belt. Your only job is to not break the chain.”

Ik heb net 5 onafgebroken weken achter de rug, ik heb tot nog toe niet echt het gevoel dat ik er onder de abstinentie lijdt, ik haal er toch wel mijn voordeel uit en ergens zou ik het stom vinden om een serie zomaar te doorbreken. Voldoende redenen vind ik om het gerust nog een tijdje te blijven volhouden, lijkt me.

En ondertussen is er op deze Aswoensdag een nieuwe challenge. Kathleen daagt iedereen uit mijn 40 dagen te bloggen. Elke dag van de Vasten een stukje schrijven. Dat lijkt me een leuke om te proberen. Meer informatie vind je terug op Tuttefrut. Ik heb ondertussen het startpakket dat ze de deelnemers toestuurde, doorgenomen: dikke aanrader! Morgen heb ik een snipperdag genomen. Er is een beetje tijd om wat te brainstormen over onderwerpen voor de komende maand. Go!