Kopen

We hebben een huis gekocht! Jawel. We kunnen het nog niet helemaal bevatten, maar we hebben een echt huis van baksteen met een dak, muren, ramen en een voordeur gekocht.

We huren sinds enkele jaren een ruim appartement in hartje Oostkamp. Louise gaat hier dichtbij naar school, dus verhuizen was niet meteen opportuun. Nu komt de overstap naar het middelbaar wel zo zoetjes aan in zicht. Dat betekent dus een andere school. Ondertussen vonden we voor onszelf ook wel dat de tijd rijp was om eens voorzichtig na te denken over een eigen huis.

De vastgoedmarkt betreden, daarvoor moet je je kieten smout’n. De prijzen en de kwaliteit van het aanbod gaan alle kanten uit. Toen we een paar weken geleden besloten om eens onze neus voorzichtig in de wind te steken, gingen we er nog van uit dat het maanden en maanden zou duren vooraleer we iets zouden vinden dat een beetje aan onze eisen zou beantwoorden.

Alleen draaide het helemaal anders uit…

Vlak na nieuwjaar wonnen we een eerste keer financieel advies in. Wat is ons budget? Hoeveel kunnen we lenen? Waar moeten we op letten? Daarna begonnen we de vastgoedwebsites in het oog te houden. Elke avond een half uurtje rond kijken om een idee te krijgen van wat je voor je geld kan krijgen. En dat viel op het eerste zicht nogal hard tegen. Het gros van de huizen zijn – om het zacht uit te drukken – in lamentabele staat. Makelaars zijn bedreven in het hanteren van eufemismen zoals “Op te frissen” of “Heeft potentieel”. Maar een renovatieproject, dat zagen wij helemaal niet zitten. Een betaalbare, afgewerkte woning vinden, dat zou dus een zeer stevige uitdaging worden.

Half januari besloten we om toch maar eens een teen in het water te steken. We hadden online een huis gezien dat qua prijs wel oké was en er op de foto’s nu ook niet zo onaantrekkelijk uit zag. Toevallig stond er in een parallelle straat een tweede huis te koop. Iets duurder, maar zeer recent gerenoveerd. “Ach.”, dachten we, ” Waarom ook niet?” En dus legden we twee afspraken op dezelfde dinsdagavond vast.

Onze eerste afspraak bracht ons naar het tweede, duurdere huis. Het was instant liefde zodra we een voet over de drempel hadden gezet. Een recent aangepakte arbeiderswoning. Ideaal voor ons drieën. Niet zo erg groot, maar wel zeer efficiënt ingedeeld. Een ruime, lichte leefruimte met moderne keuken, garage, vier slaapkamers, een mooie badkamer en een aangenaam terras. De eigenaars zitten zelf in het vastgoed en hadden eigenhandig de renovatiewerken aangepakt. En het is wel duidelijk dat ze op kwaliteit en afwerking mikten: op een lik verf en een poetsbeurt na, zijn er hoegenaamd geen structurele bouwwerken nodig. Na een half uur stonden we beiden uitgeschud op straat. Dat kon nu toch niet waar zijn dat we gelijk het eerste huis dat we bezochten, zouden kopen? We wisten niet goed wat we ervan moesten denken.

Dat andere huis, dat was het andere uiterste. Zodra we er binnen waren wisten we dat dit het niet was. Er zou bijzonder veel werk bij komen kijken om er enigszins ons ding van te maken. Het bevestigde alleen maar harder wat we vonden van het eerste huis.

We beseften gelijk dat we snel moesten beslissen. Het huis was nog maar pas op de markt, maar de makelaar liet weten dat er nog gegadigden waren. Na een korte nacht hakten we de knoop door. De volgende morgen belden we naar de makelaar: we brachten een bod uit op het huis. Die avond, nauwelijks 24 uur na ons eerste bezoek, zaten we terug in diezelfde fijne leefruimte om de eerste papieren te tekenen samen met de eigenaars. Die lieten ons gelijk weten dat ze het bod hadden aanvaard. Onze breinen konden amper bevatten hoe snel het allemaal ging.

In de voorbije dagen gingen we door een rush van papierwerk. De kredietaanvraag opstarten, een notaris kiezen, het stedebouwkundige dossier inkijken, de formele verkoopovereenkomst laten opstellen,.. Deze week was het dan zo ver. We hebben de compromis getekend. De volgende stap is het laten verlijden van de akte. En dan is het officieel ons huis.

Het huis zelf ligt in de Sint-Katarina wijk in Brugge. We gaan vlak buiten de Brugse stadswallen wonen. Je hoeft enkel de ring over te steken en je bent in het historische centrum van de stad. Dicht bij alles en iedereen. Een persoonlijke plus voor mezelf is dat we op een paar honderd meter van de klimzaal én het station gaan wonen.

Iets moois om naar uit te kijken. Dat zeker!

Hm. Ik heb dus zaterdagmiddag mijn vrouwelijk kantje laten spreken. Ik had hoognodig schoenen nodig. Dus ging het richting plaatselijke schoenwinkel. De winkel in kwestie staat bekend om de service. Je komt binnen, zet je in een comfy zetel en je wordt vervolgens geholpen door een persoonlijk toegewezen verkoopster die talloze schoendozen uit het depot sleurt en je meehelpt in je keuze.

Ik vat mijn exploot het beste zo samen:

• Eén uur bezig geweest
• Twee paar schoenen gekocht.
• Ik heb twee totaal verschillende voeten.
• Sommige fabrikanten hebben geen tussenmaatjes
• Wat ik on-ge-lof-e-lijk jammer vind want ik had een paar aan dat ik graag had willen kopen
• Ik heb nu een mooi bruinleren paar van Ecco waar ik, hopelijk, een paar jaar mee ga kunnen doen.
• Ik heb nu ook een mooi sportief beige paar van Geox
• De verkoopster vond mij géén lastige klant
• Niettegenstaande ik het waagde te vragen nog een paar uit het depot te halen
• Er naast mij twee koppels reeds 20 minuten zéér geduldig zaten te wachten.

En dan zeggen dat ik dat vroeger nooit graag heb gedaan! Voor mijn voetjes alleen maar het beste! Jaja!

Zo. Windows Vista, de opvolger van Windows XP, is vandaag uit. Je zou hem zo kunnen gaan kopen bij je computerboer en installeren. Alleen… loont het de moeite?

Persoonlijk ga ik het nog wat trekken met Windows XP. Ten eerste omdat ik graag zou willen afwachten welke kinderziektes er nog opduiken en welke oplossingen er zouden komen. Wanneer Service Pack 1 er is, lijkt mij het ideale ogenblik. Ten tweede heb ik het niet direct nodig. Ik kan voorlopig perfect uit de voeten met XP. Waarom dan weer een nieuw OS kopen? Ja, ik ben wel een gamer, maar ik heb niet de nieuwste hardware en nieuwe – dure – games zijn vaak niet aan mij besteedt. De kans dat ik binnen het komende jaar DirectX écht nodig ga hebben, lijkt me vrij klein. Tenzij misschien om Spore goed te draaien…

Tenslotte is er de prijs. De goedkoopste versie is géén 329 euro, maar 279 euro. En een upgrade vanaf een legale Windows XP kost je ‘slechts’ 129 euro. (klikkie!) Alleen is die ‘Basic’ versie zó gestript dat je er nauwelijks wat mee aankan als je een ‘power user’ bent. De ‘Home Premium’ is dan wel weer geschikt als je een gamer en een multimediafreak bent, schijnt het, en kost je inderdaad 329 euro. Persoonlijk zie ik wel iets in de Business editie, maar met 409 euro is die écht wel prijzig.

Op zich heb ik geen problemen met die prijzen, waar ik wél problemen mee heb, is de restrictieve licentie. Eén licentie per PC. Wil ik Vista dus ook installeren op mijn andere pc, dan mag ik opnieuw in de geldbuidel tasten. En dan zwijg ik nog over de strengere DRM en de moeilijkheden als je pc zélf wil upgraden en zo. Een dure grap dus die ik het liefst van al voor mij vooruit schuif.

Aha! Ik wist wel dat ik ze nog ergens had rondslingeren: een Standaard Boekhandel boekenbon van mijn verjaardag. Shame-on-me dat ik die niet eerder heb gebruikt! Nu loopt ze nog wel tot ergens in augustus volgend jaar, maar laten we de koe meteen bij de horens vatten en er eens een nuttig werk mee kopen. Ik dacht eerst aan Veritas van Sorti en Monaldi, maar ik heb dan toch besloten om er Jeffrey Zeldman’s Designing with Web Standards mee te kopen. Die mens is zo’n beetje de baas van A List Apart, dus dat kan geen slechte literatuur zijn.

Har. Straks trek ik naar de Mediamarkt. Enerzijds om daar één en ander te kopen voor mijn schat, anderzijds omdat ik op de uitkijk ben naar een aantal dominoblokken en een energiemeter. Of beter, een toestel dat je tussen een apparaat en een stopcontact steekt en vervolgens het aantal Wattuur (Wh) telt.

Een opmerking van collega Dries maakte mij duidelijk dat energie niet gratis is. Daar staan wij niet altijd bij stil, maar het is een feit dat we die duur betalen. Zo betaal ik op maandbasis een goeie 71 euro forfaitaire bijdrage. Het is dan maar logisch dat ik wel eens zou willen weten of ik zuinig ben, of eerder een verspiller. Op zich is de situatie zeer beheersbaar. Maar ik zou graag willen weten of ik toevallig niet ergens zwaar verlies op maak met sluipend energieverlies. Ik denk dan aan toestellen in standby en zo. Anderzijds zet ik nu al mijn TV volledig af als ik er niet naar kijk en trek ik van bepaald toestellen – koffiezet – de stekker zelfs helemaal uit het stopcontact. Naar het schijnt trekken bepaalde toestellen nog altijd hetzelfde vermogen als ze zelfs afstaan. Paranoia? Ik zou het wel eens willen weten!