Kapper

Zo. Ik ben geknipt en gekapt. Mijn haar, daar durf ik al eens lastig van worden.  Doorgaans draag ik mijn haar graag een ietsje langer, maar als het te lang wordt, dan valt er een bles voor mijn ogen en dreig ik af te stevenen op, wel, een soortement nektapijtje. Er is een sweet spot waar mijn haar niet te lang is, maar ook niet te kort.

Het is ’s morgens altijd het hartje bang vasthouden of ik geen bad hair day ga hebben. Ik heb dunne, bruine manen met eigen willetje. Die durven dan wel eens alle kanten uit staan. Of ze vallen gewoon compleet plat. Een coupe zonder veel volume geeft dat dan. Nu, ik zou daar gel en wax en dingen in kunnen doen. En dan met een haardroger allerlei truuken uithalen. Ik ken er die daar ’s een heel ochtendlijk ritueel van maken. Zelf ben ik nogal praktisch ingesteld: de tijd die ik in de badkamer spendeer, dat moet geen kleine eeuwigheid duren. En haarproducten, daar blijf ik liever van wegens hoe gezond kan dat ook maar zijn. In de ideale wereld: wassen, drogen en proper kammen. Meer moet dat niet zijn.

Nu, het valt allemaal eigenlijk best wel mee. De haarlijn is in de loop der jaren weliswaar onvermijdelijk wat geweken, maar niets om dramatisch over te doen.

Wat wel een moeilijkheid blijft is een goede kapper vinden. Sinds jaar en dag ging ik vroeger naar eentje in de gemeente. Hoewel de mens degelijk werk afleverde, was het resultaat veelal ouwbollig. Of gewoon kort. Zeg maar coupe jatte. Ik ben een paar maanden in hartje Brugge naar een, wat heet trendy en hip, salon geweest. Loungy muziek, Ché en Menzo achteloos op de kaptafels en dartele jonge knipdeernes die de scharen hanteerden. Het probleem is dat ik elke keer moest diets maken wat ik wilde terwijl de kapster van dienst niet altijd met veel vertrouwen aan de slag ging. Het salon dat ik vandaag bezocht werd uitgebaat door wat meer ervaren knipdames die gewoon de schaar en scheermes ter hand nemen en gewoon hun job doen zonder dat ik daarvoor meticuleuze aanwijzingen moest geven. Hey, ik kreeg zelfs een glaasje cava voor de Dag van de Klant! Volgende kreeg ga ik nog eens terug want zoals dat heet: je kunnen bevestigen met een evenwaardige prestatie.

Help! Ik was dus van plan om deze week even bij mijn kapper binnen te steken. Reeds 2 decennia ga ik om de zoveel weken bij dezelfde coiffeur voor een eenvoudige coupe casserolle. Alleen, sinds ik in Antwerpen resideer ben ik verplicht om ’s zaterdags een gaatje in de planning te voorzien voor een kappersbeurt. Niet eenvoudig want de zaak durft al eens afgeladen te zitten. Zoals nu. Een week voor Pasen. En ik had het kunnen weten.

Het gevolg is dat mijn manen vrij lang aan het worden zijn en hier en daar toch eens mogen worden bijgetrimd. Liefst deze week.

Ik zoek dus een (heren)kapper in Antwerpen. Iemand die mij er een goede kan aanraden? (Hermaaaaan!)

Ik vraag eigenlijk niet veel: kort, proper en vooral makkelijk te onderhouden. Niet dat het nu coupe militaire of zo moet zijn. Maar ingewikkelde constructies die elke morgen een uur onderhoud met brushing, gels en watnogallemaal vragen, daar moet je bij mij niet mee afkomen.

Ik sta open voor suggesties…

Oké, laat dat werkschuw maar vallen. Ik zit al de ganse week te brielen met Excel (help!), procesmodellen en allerlei andere cijfertjes. Maar dat ik drrrringend naar de kapper moest, dat stond buiten kijf.

Kijk, ik heb het niet zo op lang haar. Beter gezegd, mijn eigen haar. Zeker als het lang is. Dat kruipt in mijn oren, voor mijn ogen, valt uit waar het niet moet uitvallen en wordt bovendien extreem snel vettig. Om nog maar te zwijgen van het gedoe om het ’s ochtends in de plooi te krijgen. Elke dag is momenteel een bad hair day bij mij. En gel is al helemaal niet aan mij besteed. Een propere, korte én bedwingbare snit, daar ga ik dus voor!

Nochtans, als ik mij schat mag geloven, dan ben ik beter lang dan kort. Ik gun haar het voordeel van de twijfel. Oordeelt u zelf maar…