Initiatief

Ze hebben dat ondertussen wel goed gedaan, de dames. Mijn feedreader kleurt vandaag volledig roze. Van de 70+ madammen die meedoen met de Wijvenweek (what’s in a name) zitten er immers een pak in mijn Google Reader. De gevolgen laten zich dus raden. Niettemin, een leutig initiatief.

Om toch een beetje tegengewicht te bieden: een website speciaal voor mannen. Manly men. Big toys for big boys en al.

Kijk meteen ook eens in hun productcataloog voor al het leuke speelgoed!

In mijn werk is het belangrijk dat je initiatief en vindingrijkheid toont. Dat betekent dat als een probleem of een vraag zich aandient, ik mij eerst zo goed mogelijk probeer te informeren, die informatie verwerk en er dan een antwoord op probeer te verzinnen.

Als – momenteel – enige projectmedewerker betekent dat ik wel over wat vrijheid beschik om zelf oplossingen te bedenken en ze af te stemmen met de projectleider. Minstens één persoonlijke verrijking die ik aan deze job zal overhouden, is dat ik er niet voor terug zal deinzen om zelf het initiatief te nemen.

In casu betekent dat dat ik al snel eens naar telefoon of mail zal grijpen om met de andere collega’s iets te organiseren of om antwoorden te krijgen. Zelfs al moet ik daarvoor bij Amerikaanse vakgenoten zijn. Dat probeer ik ook in mijn dagelijkse leven toe te passen. Zo probeer ik daarjuist op een website te komen van een high profile bedrijf om wat meer info te krijgen. Helaas krijg ik steeds een blanco venster te zijn of een time-out. Shame! Nu wil ik écht wel die informatie en heb ik via hun – gelukkig wél werkend – contactformulier een mailtje gestuurd. Ik ben benieuwd naar het antwoord!

Trouwens, het legt wel degelijk af om vragen te stellen: het toont de bevraagde dat er wel degelijk interesse is en met de feedback kan die zijn dienst, product,… verder verbeteren. Kortom, niet tevreden of zit je met een vraag of twijfel? Aarzel dan niet om te bellen, mailen, schrijven… Assertiviteit rocks!

Momenteel is er 0110… en ik ben niet aanwezig. Ik zag het eigenlijk zelfs niet zitten om af te zakken naar Gent of Antwerpen. Nochtans draag ik het initiatief best wel een warm hart toe. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

Ik ben allesbehalve een racist. Ik respecteer de gekleurde medemens zonder meer. Gelijkwaardigheid boven alles. Ik heb de boodschap allang begrepen en daarvoor hoef ik dat écht niet uit te schreeuwen. Neen, ik doe dat op mijn eigen bescheiden manier, elke dag weer. In mijn samenwerking met mijn allochtone collega’s op het werk, bijvoorbeeld. Of door de verkeersregels te respecteren en niet domweg door het rood te stappen. Of – tijdens mijn studententijd – een babbeltje te slaan met uitbater van pittabar Deniz 2 in de Overpoort. Zo’n dingen.

Ik zie ook het nut niet in om mensen met een andere mening het tegendeel te bewijzen. In internetdiscussie’s die nooit eindigen, tenzij op gescheld, bijvoorbeeld. Of zelfs in mijn kenissenkring bij mensen door persoonlijke ervaringen of uit ongenoegen. Waarom zou ik dan moeten verwachten dat 80.000 Vlamingen dat zouden kunnen? Er is nu eenmaal een probleem en verdraagzaamheid is maar één stap in een lang proces dat leren samenleven heet.

Tenslotte ben ik ook niet de persoon die snel aan dergelijke volksbewegingen deelneemt. Zelfs al geven grote namen gratis optredens. Neen, als het hierop aan komt, wil ik ondanks het idealisme, vooral een realist zijn. Vlaanderen heeft een probleem. En de oplossing, die moeten we elke dag terug opnieuw verdienen.