Herstel

Volgende maand onderga ik een exploratieve kijkoperatie aan mijn rechterschouder. De chirurg gaat het scheurtje in het gewrichtskapsel herstellen en littekenweefsel weg halen. De ingreep duurt op zich ongeveer een uur waarna ik een nacht in het ziekenhuis moet door brengen. Aangezien het mijn allereerste keer onder het mes is, is het een beetje een big deal.

Nu heb ik wel een goed idee hoe zo’n operatiekwartier er van binnen uit ziet en hoe het er daar allemaal aan toe gaat. Maar het vooruitzicht om zelf als lijdend voorwerp op de tafel te liggen, da’s toch andere koek.

Ik mag rekenen op een aantal weken intensieve revalidatie om mijn arm opnieuw te leren gebruiken. Ik ben rechtshandig dus dat betekent dat ik in de eerste weken zeer beperkt zal zijn. Daarna zou het beter moeten gaan. Al zullen dagdagelijkse bezigheden zoals fietsen of een doos tillen niet voor meteen zijn.

Actief terug sport beoefenen is iets voor de lange termijn. Terug klimmen? Daar denk ik momenteel zelfs niet eens aan. Alles zal afhangen van wat de chirurg precies moet doen en hoe het herstel verloopt.

De beslissing om te opereren is al een hele tijd geleden gevallen. De agenda voor april is blanco om volledig te kunnen concentreren op herstellen.

In ieder geval is de hoop dat er een eind komt aan drie jaar sukkelen met een pijnlijke arm.

Oh! Juist. Ik heb mijn lens nog altijd niet terug. Da’s toch ook al dik twee maanden geleden sinds ik die met UPS richting hersteller heb verstuurd. Vandaag dan nog maar eens bellen met zaakvoerder Peter. Niet dat ik elke dag aan de telefoon hang, ik heb daar een paar weken over laten gaan.

De man wist mij vandaag te vertellen dat de lens onder waarborg naar Nikon is gestuurd en dat dat 3 tot 6 maanden duurt vooraleer die hersteld is.

Excusiert?

Drie. Tot. Zes. Maanden

Jawel.

Nu heb ik hierin niet écht te kiezen. Het ding was kapot en ik kon véél geld uitgeven voor een snelle herstelling. Geld dat ik niet heb. Maar drie tot zes maanden is toch ook wel lichtelijk overdreven. Misschien ligt het ding nu ergens in een warehouse in Shanghai stof te vergaren tot het in één of andere obscure Chinese sweatshop wordt bekeken. Praktijken dus die ik op zijn minst dubieus vind.

Nu stel ik het ondertussen wel al sinds medio april zonder lens en staan mijn fotografische activiteiten dus op een bijzonder laag pitje. Zolang het mij maar niks kost: geen probleem. Ik kan het nog wel even uitzitten. Maar mocht ik in het najaar een niet herstelde lens vergezeld van een extra factuur terug krijgen, dan ga ik toch even bij een aantal instanties aankloppen.

To be continued dus.