Halloween

Ik ben er ondertussen zo’n beetje helemaal bovenop. Los van de pillen en het dieet that is. Dat laatste zorgt bij momenten wel eens voor psychopatische moordtrekjes. Wanneer iemand in een overvolle trein met vertraging naast me komt zitten met een grote, heerlijk geurende kebab bijvoorbeeld.

In ieder geval, het weekend heb ik alvast goed ingezet. De kookles moest ik andermaal laten voor wat het is om begrijpelijke redenen, maar als troostprijs kon ik naar de Week van de Radio in het Jeugdhuis. De vrienden van Villa Bota hadden er een avond met een live uitzending voorzien in hoog gezelschap: Kirsten Lemaire, Roos Van Acker en een mini set gebracht door Geike Arnaert. Ik heb er zeer van genoten en ik ben terug naar huis gekeerd met een pak mooie foto’s.

Ook vandaag is het nogal manisch aan het worden. Ik ben er dan toch toe gekomen om nieuwe schoenen te kopen. Eindelijk. De oude Geox zijn tot op de draad versleten. Hoog tijd voor iets nieuws. Onderweg kwam ik K. en M. tegen. Logisch gevolg: straks een avondje Halloween pret straks! ’s Middags mocht ik T. nog eens meetronen naar mijn nieuw appartement – waar ik nog steeds niet woon – om een lekkende afvoer te herstellen. Een klusje van niets. Maar het moest wel gebeuren. Ja, ik ben een goede huisbaas, ik! De laatste twee uur ben ik er zelfs nog in geslaagd om flink wat code te schrijven. Kortom, mijn zaterdag kan al niet meer stuk.

Ik denk dat ik morgen dan eerder wat ga lummelen. En hopen op wat zonnig weer!

Normaal laat ik mij niet snel meeslepen met Halloween. Het gezelschap waar ik gisteren in verkeerde daarentegen… Knappe dingen gezien! Ik heb slechts over drie dingen spijt. Ten eerste dat ik geen tijd had voor een treffelijk kostuum. Ten tweede dat ik veel te vroeg moest vertrekken. Ten derde dat ik mijn camera niet bij had. Efin, alvast oefenen tegen volgend jaar!

“… I got a giant growth on my pecker!” Zo’n beetje de tagline van vanavond. Eerst gaan kaarten met de Brugse vrinden. Vrouwe fortuna was mij overigens welgezind want ik kwam, zag en overwon! Daarna ging het richting jeugdhuis. Met een tussenhalte, weliswaar, wegens lekke fietsband. Niet handig zo rond 12u.

Het mooie aan het jeugdhuis is dat er zelfs een kleine cinema is ingericht! Dat wist ik zelfs geeneens! Er zijn een twintigtal cinemazetels geïnstalleerd, een stevige audioinstallatie, een beamer en een doek. Meer moet dat niet zijn om naar een B horror te kunnen kijken. De bezetting was overigens maar droevig: nu ja, vier man was voldoende om het gezellig te maken!

De filmkeuze ging uit naar Bubba Hotep (meteen ook de enige uit de selectie gehuurde films die wilde werken op het DVD toestel). Het verhaal is volledig van de pot gerukt: een Egyptische mummie komt terecht ergens in Texas en spookt in het rusthuis waar Elvis Presley zijn laatste dagen slijt, lijdt aan syfilis en terugdenkt aan zijn gloriedagen. Uiteraard maakt Elvis nog één keer een comeback om de bewoners van Shady Rest te redden. Veel meer moet dat niet zijn. Laat ons zeggen dat we goed gelachen hebben. Engelse ondertitels voor de ‘hearing impaired’ zijn trouwens ronduit hilarisch als je naar een slechte horror zit te kijken.

Mocht u het zich nog afvragen: de quote in de titel komt uit de film.

Daarjuist werd ik, jawel, drie (!) keer opgeschrikt door vreselijk gerucht. Een blik door het raam leerde mij dat er een horde verkleede kinderen, jongeren,… met van die lichtgevende neonstokjes door de straat trokken. Ja hoor…

Trick or treat!

Ik zag tussen de gordijnen door hoe drie figuren voor onze deur bleven staan en overlegden wie ze zouden lastig vallen. Een begeleider riep ze gelukkig tot de orde en stuurde ze verder de straat in. Ik zei ‘gelukkig’ want ik ben geen fan van Halloween en ik heb daar zo mijn redenen voor.

• The obvious: ’t is nog géén 31 oktober. Ik vind het vre-se-lijk irritant wanneer dat groepjes opgeschoten pubers komen bedelen in de week ervoor en erna.
• Halloween is een angelsaksisch feest. Hoewel in oorsprong heidens en Noord-Europees, hebben wij daar dus nauwelijks uitstaans mee. Tien jaar geleden was dat één van die vele curieuze feesten die ze in Amerika hebben en op zijn best was dat een reden om tijdens een stormachtige vrijdagavond naar horrorfilms te kijken. Dat het hier tegenwoordig zijn ingang vindt is vooral te danken aan populaire cultuur en dominante media.
• Op dat laatste terugkomende: zoals Valentijn een Hallmark feestdag wordt genoemd is Halloween vooral een commerciële gelegenheid. ’t Is dat Six Flags net iets té veel zijn thema-attracties in deze tijd van het jaar promoot.
• Ik ben dan wel niet heiliger dan de paus, ik vind 1 en 2 november nog altijd belangrijker. Toch ben ik bang dat er een dag zal komen dat jongeren wel zullen weten wanneer het Halloween is maar nog nooit van Allerheiligen en Allerzielen zullen gehoord hebben. Of ze zien die dagen louter als extra vakantiedagen. Net als 11 november bijvoorbeeld.

Neen. Voor mij hoeft het niet al dat gedoe. En dan nog drie keer na mekaar! Dan liever Drie Koningen vieren! De heidenen…