Finale

Gisteren mocht ik de finale van het provinciale rockrally concours Westtalent bijwonen. Meer zelfs. Ik had een all-access pasje weten te scoren als fotograaf. En dat zorgde voor een fantastische avond.

Ik heb heel wat veelbelovende dingen gezien waaronder Jack and Jane met een aantal supermooie covers van o.a. Queens of the Stone Age en Regina Spektor, Steven H. met een kruising tussen West-Vlaamse hiphop en SOS Piet (I kid you not, een kok op het podium!), Low Vertical, Henri Prosper, Kasbar, The Future Dead en natuurlijk de ultrajonge winnaars Steak no 8. Backstage zag je dat de zenuwen gierden, maar op het podium brachten ze de meest psychedelische rock in een vlekkeloze set. En die kon het publiek fel smaken.

Afsluiter van de avond waren de jongens van QuiOui met hun intimistische elektropop. De vorige keer dat ik hen zag, speelden ze in de kleine zaal van Het Entrepot. Nu stonden ze in de grote zaal. Vraag was of hun sound hier tot hun recht zou komen. Ze waren wat gespannen maar brachten het er zeker niet slecht vanaf. Ook nu weer wisten ze het publiek mee te voeren op een fantasierijke stroom van klank. De tweede plaats hebben ze hier meer dan verdiend.

Westtalent, (Het Entrepot) JH Comma, 28 oktober 2007.

Een massa fijne optredens gezien waaronder PQ, Trip Mondaine (yet another revelation! Keep up the good work!) en Johnny and the Cavemen. Ik heb ook even gebabbeld met Jelle Vermeersch: toffe mens! Verder heb ik ook geleerd dat oordopjes een must zijn en dat afgaande op het eindresultaat, oefening inderdaad flink wat vrucht afwerpt. Op 1 december is er de finale in Het Entrepot. Met een beetje geluk krijg ik een plaatsje vlak voor het podium. Hoezee!

O ja, ik heb nog niet alle foto’s verwerkt. ’t Is nog maar een eerste selectie…

Eens om de vier jaar tijd lukt het mij langer dan een paar minuten te interesseren voor voetbal: tijdens de wereldbekerfinale. Nochtans schakelde ik pas in zo rond de 80ste minuut. 1 – 1 gelijkspel. Tjah. Niets gemist, denk ik dan. Ze wisten het anders wel te rekken: verlengingen én strafschoppen. Toch nog goed voor een dik uur voetbal op de buis.

Het was anders wel an eventfull hour. Losse handjes en zo. Klapstuk was toch wel de kopstoot van Zizou. De man speelt de bekerfinale als allerlaatste match. Een prachtig einde van een carrière. En dan tóch weten te verknallen door te vrágen naar een rode kaart. Er zal nog over geschreven worden, denk ik zo.

En de winnaar? Die had het wel verdiend, dunkt me. De italianen waren de betere ploeg vond ik zo. Goed gespeeld, spannendste t-shirts, stoerste borstkas en al. En om na 115 minuten geen missers te maken bij de strafschoppen: kudos. Er mag dus al wat gefeest worden in Rome, dunkt me. En het WK? Wel, ik ben blij dat het erop zit: eindeljik terug een min of meer reguliere programmering op de buis.