Ervaring

Ik ben een beetje aan het rondlezen en ik kwam op  Saying “No!” uit van Jason Santa Maria. De man is een topdesigner uit New York en is één van die talenten die reeds websites mocht bouwen voor de Groten der Aarde. Zijn artikel gaat over neen leren zeggen. Bekijk vooral eerst even de 20 minuten durende opname gemaakt naar aanleiding van Creative Mornings.

Voor mij is het een redelijke _eye opener. _Hier is een grote meneer met pakken talent en ervaring die met dezelfde problemen geconfronteerd wordt. Je krijgt van alle hoeken enthousiaste vragen om mee te doen, te engageren, tijdelijk of op lange duur. En iedereen staat voor hetzelfde probleem: durf maar eens neen te zeggen! Wel, Jason heeft met vallen en opstaan leren “Neen!” zeggen. En dat hoort iedereen uiteindelijk te leren.

De voorbije jaren heb ik van alles geprobeerd. Als jonge twintiger ben je op zoek naar jezelf, er is een informatie revolutie aan de gang en je wil elke kans grijpen die je kan om ervaring op te doen, door te groeien, geld te verdienen,… Niks mis mee. Maar voor je het weet werk je van ’s morgens tot ’s avonds en verlies je jezelf in je eigen engagementen.

En op een dag kom je uiteindelijk je eigen grenzen tegen.

Hoezeer de kansen ook voor het rapen liggen. Vaak moet je keuzes maken. En dat is wat Jason wil vertellen: je kan overal “Ja!” tegen zeggen. Maar “Neen!” is minstens zo belangrijk. Het laat je toe om ruimte te creëren voor de dingen die er voor jou uiteindelijk toe doen. Is een “Neen!” daarom negatief? Helemaal niet, want dankzij een “Neen!” kan je je aandacht beter verdelen onder die dingen waar je een volmondig “Ja!” tegen zei. Met een duidelijk “Neen!” toon je even goed wie jij bent en hoe je in mekaar steekt.  Een “Neen!” hoeft ook niet exclusief of permanent te zijn. Ook als is ze klaar en duidelijk, door deuren te sluiten zet ze misschien andere open. Zowel voor jou als de tegenpartij.

Zullen mensen je er op aan kijken? Misschien. Maar sinds ik “Neen!” langzaam ben beginnen leren gebruiken, heb ik ontdekt dat het allemaal best wel meevalt. Zolang je “Neen!” maar in zijn context plaatst. En als ze in alle eerlijkheid wordt uitgesproken, dan wordt iedereen uiteindelijk er beter van.

Het kan dus. Twee mannen die zonder vrouwelijke begeleiding gaan shoppen. In hartje Antwerpen nog wel. Dat gebeurde dus gisterenmiddag. Kameraad B. had een nieuwjaarskostuum van doen en ik wilde gewoon wat propere dingen scoren. Dus trokken we vol goede moed richting Meir.

Alleen, kledingsadvies op zelfstandige basis geven heb ik nog nooit écht gedaan. Ik zou moeten betrouwen op de jaren ‘ervaring’ die ik had opgebouwd toen ik, meer dan mij lief was, allerhande kledingswinkels werd binnengesleurd en pashokjes met stapels artikelen werd ingeduwd.

Nu is het zo dat ons mannelijk instinct vrij snel in actie trad. Je neemt iets uit het rek, je beschouwt het kritisch en neemt het mee waarna al snel de nood vervalt om ook nog andere dingen gelijk uit te proberen. Bovendien viert onzekerheid hoogtij: hoe fout is de combinatie die je vast hebt? Passen de kleuren? Is het wel het juiste model? Mag het een maatje meer of minder zijn? Zal het wel passen bij het jasje dat je natuurlijk niet bij hebt? Stress mensen, stress! Want als je mening wordt gevraagd, wil je toch niet het foute advies geven. En terwijl je staat te wachten bij de pashokjes heb je het gevoel dat je door de aanwezige dames ook nog eens zelf wordt getaxeerd.

Zo eindigde B. al snel met een donkere broek, bordeaux hemd en lichte pull. Vraag was natuurlijk of de keuze de test van zijn wederhelft zou doorstaan die avond. Gelukkig was dat het geval. Blijkbaar viel het al bij al wel mee. Oef! Ik ben blijkbaar toch geen zo’n slechte raadgever als ik vreesde te zijn. De jeansbroek en de twee nieuwe hemden die ik in de Celio heb gekocht zullen dan ook wel geen absolute ramp zijn.

De vele verafschuwde strooptochten tijdens de solden uit het verleden hebben mij dan iets onverwachts bijgebracht: een zeker gevoel om vrij aanvaardbare kledingkeuzes te maken.

Zo, de batterij is binnen bij de Apple store. Hoewel ik verhalen gehoord heb dat ze die batterijen niet zouden aanvaarden was dat hier nochtans geen probleem. En dat het vier tot zes weken zou duren? Mij zeiden ze dat er maandag een transport was en dat ik eind volgende week normaal gezien een nieuwe batterij zou krijgen.

De ervaring leert natuurlijk dat er een verschil is tussen wat de verkopers zeggen en wat Apple daadwerkelijk zal doen. In ieder geval spaar ik een goede 100 dollar uit op een nieuwe batterij, en daar doen we het toch voor.

Welke hostingprovider is volgens jullie de beste? We zijn hier op de arbeid een beetje op de uitkijk. Graag jullie ervaringen gehoord. Zelf dachten we aan Protagonist, maar naar het schijnt is die toch ook niet de meest ideale om je HTML aan toe te vertrouwen. Leef jezelf in de commentaren uit!