Deadlines

Hé kijk! Het is ondertussen augustus! En dus is het een maand geleden dat ik een nine-to-five leven achter mij liet. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje Alice in Wonderland. Elke dag is een nieuwe ontdekking en brengt verrassingen.

Ik bepaal zelf mijn dagindeling. Tot nu toe hield ik mijn gewone werkritme van vroeger aan. Ten laatste om 9 uur zit ik achter mijn bureau. Ik hou een lunchpauze van een halfuurtje en ’s avonds stop ik wanneer ik er zin in heb. Of zolang ik betaald kan werken natuurlijk. Dat laatste is wel heel erg bepalend. Elk uur dat ik betaald kan werken – zelfs al is dat om tien uur ’s avonds – pikte ik mee. Juli was immers een opstartmaand met vooral veel kleine opdrachtjes.

Ondertussen ben ik volop op zoek naar klanten. Communicatie is écht wel belangrijk. Ik spreek actief bedrijven aan waarvan ik denk dat ze wel een freelancer kunnen gebruiken. Ik heb een aantal contacten kunnen leggen. Zo was ik afgelopen woensdag was ik in Gent voor een aantal kennismakingen. En vorig weekend was ik invaller voor de afwerking van een website die dringend on line moest. Racen tegen een deadline maar de klant was tevreden. Dat geeft wel een boost.

Het meest bevreemdende is dat leven als een freelancer iets is waar je mee opstaat en gaat slapen. Als beginner heb je nog zoveel te bewijzen en sta je eigenlijk nog nergens. Of beter, je staat aan het begin van een weg waar jezelf aan timmert. En je kan maar ergens komen door er constant mee bezig te zijn en te maken dat je een bang up job doet.

Benieuwd wat er verderop nog in de konijnenpijp zit!

Even naar adem happen want deze week was druk. En da’s een understatement. Er moest een project worden afgewerkt. Deadlines gehaald. Code gereviseerd. The whole shebang. En dat betekende even alles geven. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En dan komt een mens al eens tot conclusies. Dat de nieuwe job, waar ik volgende week toch alweer 4 maanden geleden ben ingerold, echt wel hetgeen is wat hij het liefste doet. Dat het een ongelofelijke kick is om uiteindelijk je werk live te zien gaan. En dat het websites maken veel meer is dan prullen met code en het opzetten van steriele systemen. Dat het daadwerkelijk een gebruiksinstrument is waarlangs mensen met elkaar in interactie kunnen gaan in de meest verscheiden vormen. Dat je werk uiteindelijk een levend geheel blijkt te zijn.

Heerlijk!

Wat nog heerlijk is, da’s Coldplay in het Sportpaleis aan het werk zien. Ondertussen al de vierde keer dat ik ze bezig zag. Chris Martin is één van die weinige artiesten die, hoe hoog het podium mag zijn, toch de zaal in vuur en vlam weet te zetten, voluit grappen en grollen maakt, en een ongelofelijke energie weet uit te stralen. Zijn Nederlands vaart er alleen maar wel bij, kan ik jullie vertellen. Ondertussen was mijn stem na het derde nummer reeds schor gezongen en was de ellende van het urenlange rechtstaan, vermoeidheid en wachten zeer snel vergeten. Een fantastische afsluiter van een vrij memorabele week.

En nu zit ik hier op een zondagmiddag, helemaal leeg. Naast mijn muis ligt mijn internationaal paspoort een dikke enveloppe gevuld met Amerikaanse en Canadese dollars. Nog 8 dagen. Nog even deze zondagmiddag naar adem happen en dan ben ik er helemaal klaar voor.