Community

Hoera! WordPress 3.0 “Thelonious” is uit! Feestje! Upgraden maar!

Belangrijke wijzigingen? Een volledig nieuwe look voor de backend en Twenty-Ten vervangt Kubrick als default theme zijn de eerste dingen die opvallen. Maar belangrijker is dat Wordpres MultiUser en WordPress nu één zijn. Je kan dus meerdere blogs opzetten vanaf dezelfde installatie.

De, naar mijn mening, belangrijkste toevoeging is dat je naast pages en posts ook zelf je eigen inhoudstypes kunt bouwen. Da’s een eerste, bescheiden stap in de richting van wat Drupal’s kunstjes met content types en content fields. Drupal 7.0 heeft die begrippen nog verder doorgetrokken in zijn Fields API. Nu, als je naar de rauwe code van WordPress kijkt, dan zal je al snel merken dat daar (en elders) nog veel, heel veel, werk in gaat kruipen om een unified API te bouwen die op eenzelfde niveau staat. In versie 2.x waren er wel al een aantal plugins zoals PodsCMS, maar die bieden niet dezelfde flexibiliteit en gebruiksvriendelijkheid.

Een succesvol CMS is meer dan alleen maar de software. Het gaat ook om community. En dat heeft Matt Mullenweg duidelijk begrepen. Ze doorbreken de development cycle even om de focus te leggen op het verbeteren van documentatie (codex.wordpress.org), de plugin repository en what-not. WordPress.org kent immers het centrale begrip “issue queue” zoals dat op drupal.org bestaat, niet. Nochtans is een centrale plaats om bugs, features,… per project/module te melden dé kern van de zaak als het gaat om de participatiekracht van de community te maximaliseren.

Naar mijn mening blijft WordPress net dat: een uit de kluiten gewassen blogging tool waar Drupal ontegensprekelijk een flexibele blokkendoos of content management framework is. Wil dat zeggen dat WordPress ondergeschikt is aan Drupal? Verre van. Maar met WordPress stoot je gewoon veel eerder tegen grenzen dan met Drupal als het gaat om de implementatie van een site die veel meer wil zijn dan alleen maar een blog.

En ondanks de verbeteringen in WordPress 3.0 blijft het uitkijken naar wat de toekomst zal brengen.

Chicago, dat is natuurlijk Threadless, de on line eigenzinnige t-shirt shop. Of beter, de on line community rond t-shirts, fashion en design. Threadless is een internetbedrijfje met Google’esque allures dat met een heel eigen businessmodel. Iedereen kan zijn eigen t-shirt design insturen. De designs die als beste door de community worden beoordeeld, worden gedrukt en verkocht via de on line shop. En dat heeft zo zijn succes: dagelijks verscheept Threadless zo’n 1500 stuks via UPS.

Threadless heeft ook een shop in Chicago en daar trokken wij vandaag naartoe. Helaas was het aanbod daar wat aan de kleine kant, maar geen nood: we kregen het adres van hun hoofdkwartier/warehouse waar we rechtstreeks terecht konden. Threadless zit in een een pakhuis: je stapt binnen in een grote overdekte ruimte waar de stock wordt bewaard, de receptie en de open kantoren zich bevinden. En dat alles overgoten met een sausje van design, hipheid, jukeboxen, ping pong tafels, vintage tafels en stoelen en meer. We mochten plaatsnemen aan een paar opgestelde macs en via hun website onze keuze maken en betalen. Daarna moesten we ons bestelnummer afgeven aan de receptie. Nog geen vijf minuten later stonden we terug buiten met twee zakken vol t-shirts. Heerlijk! Het resultaat van mijn oogst vind je hieronder.

Bezoek ze even on line en bestel een leuke t-shirt! Een ware aanrader.

• Eldiz — Sur Eldiz, notre but est de créer un média féminin, c’est á dire pour les femmes par les femmes. Eldiz a donc été créé uniquement par des filles et vous pourrez les découvrir l’une après l’autre dans le billet qui sera consacré á chacune — (tags: blog community)
• BlueScreen Screen Saver v3.2 — Humor, jongens, humor!! It’s killing me… — (tags: humor funny microsoft)

Michel heeft zojuist aangetoond wat er scheelt met social networking tools en web 2.0. En dat bracht er mij toe om even te freewheelen. Bear with me…

Tegenwoordig schieten de virtuele communities uit de grond: Myspace, Flickr, Delicious en recent Youtube. Hun succes is gefundeerd op twee zaken:

• Content
• Social networking

Het eerste lijkt me duidelijk: een site zonder inhoud is niets waard. En dat geldt vandaag nog altijd. Het tweede is een relatief recent idee: probeer een community van mensen rond content op te bouwen. Die mensen kunnen dan interageren met het materiaal. En ze kunnen natuurlijk ook nieuwe content aanbrengen. Dat heeft een aantal fantastische tools met zich meegebracht: wat we nu Web 2.0 noemen. Het Net als een soort actieve coöperatie waarbij de internaut geen passieve consument is maar een actieve deelnemer.

Daar knelt volgens mij het schoentje: om deel te kunnen nemen in een gemeenschap moeten mensen zich tegenover elkaar kunnen positioneren. Wie is wie? Met wie wil ik wat delen? Met wie leg ik contact? Helaas zijn zowat alle Web 2.0 tools gebaseerd op een zeer simplistisch sociaal model waarin elke agent een pas rol krijgt toebedeeld op basis van losse appreciaties door andere agenten.

Voorbeeld: via Flickr kan je een lijstje van zogenaamde ‘contacts’ aanleggen. Mensen met wie je foto’s deelt. Je kan zelf ook ‘invites’ sturen naar mensen die je wil opnemen in je contactenlijstje en vice versa. Nu kan je drie dingen doen met je contacts:

• Een contact blijft een ongedefinieerde contact. Die kan slechts die foto’s zien die jij volledig publiek beschikbaar stelt.
• Je kan een contact promoten tot Friend zodat die meer foto’s kan zien. Foto’s die je voor je Friends ter beschikking stelt.
• Tenslotte is er ook Family. Het spreekt voor zich dat zij zowat al je foto’s kunnen zien.

Maar wat met kennissen of ‘mensen die je kent’ en die je iets meer wil tonen, maar toch ook niet zoveel als met je beste kameraad? En hoe zit het met die verre neef? Mag die gelijk al je foto’s zien omdat je hem tot je family rekent? Kortom, het sociaal model achter de contacten van Flickr weerspiegelt bijlange na niet de werkelijke wereld. En ook andere Web 2.0 services zoals Vox zijn in hetzelfde bedje ziek.

Een sociaal model dat de werkelijkheid haarfijn weerspiegelt opstellen laat staan implementeren is quasi onmogelijk. Het ligt ook heel moeilijk om een standaardset van voorgedefinieerde rollen te voorzien die voldoet aan alle noden van je gemeenschap. Mij lijkt het juist interessanter om mensen de middelen of basisblokken in handen te geven om hun contacten zelfgedefinieerde rollen te kunnen toekennen.

Wat dat betreft vind ik het FOAF project zeker de moeite waard om eens te bekijken. Het project biedt een aantal standaard basisblokken om mee aan de slag te gaan en je interacties met anderen rondom je te modelleren. Een implementatie van FOAF zou trouwens écht Web 2.0 zijn moesten er een API voorzien zijn zodat sociale contexten ook naar buiten toe kunnen worden geëxporteerd.

Natuurlijk zijn we nog zover niet. En het is ook maar een wild idee.