Bloed

Kijk, hier wordt een mens dus zo triestig van hé! Gisteren nog gevierd als een held, vandaag niet meer dan een afvallige. Vinokourov is betrapt op bloeddoping! Voor de niet-ingewijden: bloeddoping is bloed met een hoog hematocrietgehalte aftappen (bv. bij een hoogtestage), bewaren en vlak voor een wedstrijd terug toedienen. Het effect mag er duidelijk zijn. Bloeddoping is uiteraard opspoorbaar én verboden.

Toen ik gisteren naar het tourjournaal keek, had ik hetzelfde gevoel als bij Landis vorig jaar na zijn fantastische remonte: te mooi om waar te zijn. Na de pech van de voorbije weken leek het mij net iets te fantastisch dat hij zo kort op elkaar twee ritten won, zo laat nog in de tour. Met – naar verluidt – goed dertig draadjes in zijn knieën.

Na al die tijd zou een je inderdaad denken: ze hebben het eindelijk geleerd. Duidelijk dus niet. Nochtans vind ik de koers een schone sport. Coureurs die afzien, heldenstrijd, heroïek, bloedend de eindmeet overkomen,… je weet wel. Veel meer nog dan bij het voetbal. Het is maar logisch dat Astana zich terugtrekt. Daarmee verliezen ze ook Klöden en Kashechkin uit de top tien in het klassement. Jammer, jammer, jammer. Waarom kan het allemaal niet proper?

Van veel koken kwam er niet in huis. Vanavond zijn we naar Hostel gaan kijken. Eentje in het genre Tarantino. Althans, zo wordt ie verkocht want Eli Roth, de regisseur, is fan en volgeling van. Over de film kan kort zijn: een horrorfilm zoals er tien in een dozijn zijn. Een paar aandoenlijk, naiëve jongelingen, een paar moordzuchtige maniaken en een hoop afgehakte ledematen en véél bloed. Meer moet dat niet zijn.

Doorgaans ben ik géén fan van het horrorgenre, maar films met maniakale moordenaars kan ik wel pruimen. Waarom? Omdat die films uiteindelijk zo surreëel worden dat ze in het belachelijke vervallen. Zo zat de ganse zaal te bulderlachen met een gek die niet goed kon kiezen tussen een pistool, een kettingzaag en nog wat ander speelgoed.

O ja, ik wil niet véél weggeven, maar slachtoffers van dienst zijn drie Amerikanen die op zoek zijn naar vrouwelijk schoon. Bij momenten waande ik mij dan ook eerder in een slechte pornofilm dan in een horrorfilm.

Uiteindelijk is de film in zijn geheel vooral voorspelbaar en zonder véél verhaal. Om nog maar te zwijgen van het fluteinde. Ideaal als je van bloed en lijken houdt, niet ideaal als je graag ook nog een beetje inhoud wilt.

Kortom, in te mijden film.

Straks wordt mij bloed geprikt. Ik kijk er niet bepaald naar uit, maar het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn. Kwestie om te zien in welke mate de pillerij die ik sinds september slik, mijn lever aangetast heeft.

Ik heb overigens een ganse middag zitten vasten en er ligt een lekker groot stuk marsepein met veel amandel (Sinterklaas) op mijn bureau.

Baaaaah!