Architectuur

Op 2 mei vindt er een Pecha Kucha Night Brugge plaats! Wannes F., Robbie B. & Stijn B. en mezelve zijn we sinds begin februari in de weer. In Gent worden er al langer Pecha Kucha Nights georganiseerd, dus we vonden het meer dan de hoogste tijd om ook in Brugge er eentje te organiseren.

Wat is een Pecha Kucha?

Pecha Kucha, of “chit-chat” in het Japans, is een presenteerwijze waarbij een onderwerp in 20 slides met voor elke slide 20 seconden wordt toegelicht. Het idee is dat je zo een PechaKuchaNight kan organiseren met een pak sprekers die elk een korte powertalk geven. Het concept werd oorspronkelijk uitgevonden door het architectenbureau Klein-Dytham in Tokio en heeft sindsdien de wereld veroverd.

Deze week vond nog de PechaKuchaGhent editie 13 plaats. Natuurlijk zijn wij ook daarheen afgezakt: het smaakte naar meer!

Meer info: http://www.pechakucha.org/

Welke onderwerpen?

Wel, doorgaans worden de sprekers gezocht in de wereld van innovatie, creativiteit, architectuur, cultuur, design, fotografie,… We zijn er van overtuigd dat ook Brugge een pak creatief talent in huis heeft en we wilden met onze eerste PechaKuchaNight een forum bieden.

Wie komt er allemaal?

We hebben een mooie, diverse line-up. Voor elk wat wils.

– Jeffrey Vanhille, meubelhermaker
– Seppe Van den Berghe, muzikant, illustrator en grafisch ontwerper
– Wim Ballieu, Balls & Glory
– Kirsten Willem, conversation manager Club Brugge
– Davy Denduyver, student Beeldende Vormgeving
– Pierre Muylle, directeur van MADmusée
– Frederik Lamote, Romantify
– Pieter Van Eenoge, zelfstandig illustrator
– Maud Bekaert, letterbeeldhouwster
– Lien Dereere, Burlesque artieste

Praktisch?

Alle communicatie vind je terug op Facebook. Voor de eerste editie is er een event pagina waar je je op kan inschrijven. Het hoeft natuurlijk niet, je bent immers vrij welkom. De toegang is gratis. Maar als je even laat weten of je komt, hebben wij een beter idee hoeveel toeschouwers we mogen verwachten. En er is natuurlijk ook een fanpagina!

We doen dit natuurlijk niet alleen. Onze avond wordt ondersteund door Villa Bota / Het Entrepot in kader van de World Wide Week. Een initiatief waarbij beide organisaties de deuren open gooien voor het brede publiek. Zowel virtueel als in ’t echt.

Onze #PKB1 gaat door op 2 mei vanaf 20h in Villa Bota // Astridpark 8 // 8000 Brugge.

Ik was gisteren on the job in het MoMu of ModeMuseum van Antwerpen. Of beter: vergadering in de bibliotheek van het MoMu. Ik moet zeggen, dit is toch zeker één museum dat ik graag nog zou willen doen. Mode is niet zo erg mijn ding, maar ’t is in de Nationale straat tussen de winkels van iconen zoals Dries van Noten. Tjah… De architectuur van het gebouw vond ik al fantastisch. En mode is niet meteen mijn ding. Maar het zag er toch allemaal zeer uitnodigend uit. Neem nu dit stukje van de inkomhal…

Niet meteen mijn beste foto. Maar mijn volgende doortocht zal mijn D50 mij wel vergezellen…

Dit weekend opende het gerenoveerde Sint-Felixpakhuis voor het eerst zijn deuren voor het grote publiek. Het Pakhuis, een beschermd monument, huisvest onder andere het pas verhuisde Stadsarchief (nu Felixarchief) en een filiaal van de Openbare Bibliotheek. Voor de duidelijkheid: het archief opent zijn deuren pas begin oktober wanneer alles terug op zijn plooi is gevallen. Dat alles ging samen met heel wat festiviteiten, rondleidingen, optredens van bekende antwerpenaars, toespraken en recepties. Als nieuwbakken ‘bewoner’ van het gebouw was ik er uiteraard bij. Op zaterdag vond ik even de tijd om met mijn D50 rond te dwalen en enkele sfeerbeeldjes te maken…

Het was de eerste keer dat ik er met mijn toestel in full force gebruikte. De foto’s die wél gelukt zijn, zijn vooral gelukstreffers. Fotograferen is duidelijk niet zo eenvoudig en zal mij nog wat oefening en moeite kosten…

Keulen vat ik samen in enkele woorden: Peter’s Brauhaus, Kölsch, Schweinehaxen, Dom, Chocolademuseum, terrasjes, rondleidingen,… Het was beestig. Het is de tweede keer dat ik nog maar in Duitsland terecht kom and I like it a lot. Wat mij opvalt is de properheid die ze daar aan de dag leggen. Je merkt dat bijvoorbeeld aan het landschap. Hier staat alles kris kras door elkaar gebouwd. Vaak verkrot en zonder veel zorg. In Nederland is het tegendeel waar. Maar daar is alles zo volgebouwd en gepland dat niets nog natuurlijk lijkt. En dat komt vreselijk benepen over. [tag]Duitsland[/tag] is gewoon de gulden middenweg: een glooiend landschap met velden, hier en daar een kerktoren onder zo’n typisch dorp uit de streek. Alles ziet er gewoon ‘af’ uit. Keulen zelf is dan weer platgesmeten in de oorlog. Daar hebben architecten handig van gebruik gemaakt: de stad is één groot experiment van post-moderne architectuur. Op de Dom na is er niets er écht ouder dan 50 jaar. Of het zijn de vele kerken die gereconstrueerd werden.

Enfin, foto’s van de trip naar [tag]Keulen[/tag] van afgelopen vrijdag vind je via mijn flickrding.

P.S. Waar zo’n reis allemaal niet goed voor is: het plafond van Peter’s Brauhaus doet nu dienst als mijn nief banner. Huzzah!