Paola
In tegenstelling tot anderen heb ik daarjuist het portret/interview met [tag]Paola [/tag]op één gezien. In een uurtje legde ze haar ziel bloot. En dat deed ze volgens mij op fantastische wijze.
Geen stijfdeftige toestanden. De koningin werd gevolgd in de marge van haar bezoek aan de Biënnale van Venetië . Daar ging ze op schok met een aantal van haar Italiaanse vriendinnen. Tussendoor werd ze ook nog eens geïnterviewd door vertrouwenspersonen. En uiteraard werd ook het VRT beeldarchief/het audiovisuele fonds van het Koninklijk Archief aangesproken.
Onze koningin laat weinig aan de twijfel over: ze spreekt heel vlot Nederlands én Frans. Zonder complexen of heel veel moeite. Ze was alvast zeer open over haar indrukken van ons kikkerlandje. We zijn een volk dat van feesten houdt, zeer creatief is, groots is hoewel we dat niet willen toegeven en toch ook heel wat vreemde tegenstellingen kennen. 175 jaar België vond ze één van de mooiste momenten als koningin. Verder bleef ze éigenlijk op bekende paden: voorliefde voor kunsten en de natuur. En natuurlijk de bijdragen die ze levert aan liefdadigheid.
Je mag natuurlijk niet verwachten dat ze politieke uitspraken doet. Dat mag en kan ze ook niet doen.
Leuker waren de beelden tussendoor. Hoe ze op de markten en bazaars van Venetië de waren van de marskramers staat de keuren en tussendoor over de prijs staat te discussiëren. Daar zag je eigenlijk hoe ze werkelijk was. Het kon je oma eigenlijk geweest zijn.
Uiteindelijk denk ik niet dat ze écht graag op de publieke bühne staat. Mediaschuw zou ik niet noemen, eerder gereserveerd. En dat vind ik eigenlijk ook wel goed, want uiteindelijk is ze waarschijnlijk dé grote kracht achter Albert.
