Much Ado About Nothing
Heb ik vanmiddag in de Fnac aangeschaft:
Met dank aan Tom en Veerle voor de onverwachte cadeaubon.
Hier had ik even nood aan! Dit liedje maakte net mijn dag goed. Dit is een versie gebracht door straatmuzikanten van over de hele wereld en werd opgenomen met nauwelijks meer dan een laptop en een paar microfoons. Ondertussen is er een hele internetbeweging uit opgestaan: Playing for change! Ze hebben zo al zeven opnames gemaakt.
Gisteren zagen we in Cine Lumière oscarwinnaar The Reader met in de hoofdrollen Kate Winslet, Ralph Fiennes en David Kross.
De film verhaalt hoe Michael, een Duitse jongen, eind de jaren ’50 een verhouding heeft met een oudere, ietwat naïeve, vrouw, Hanna. Michael studeert talen en literatuur. Hij leest Hanna in bed Homeros, Tsjechov en andere grote namen voor. Ergens blijft Hanna afstandelijk en op het einde van de zomer vertrekt ze zonder bericht. Midden de jaren ’60 studeert Michael in Heidelberg rechten. In die tijd worstelen de oudere en de nieuwe, jonge, na-oorlogse Duitse generaties met de schuldvraag: hoe had het zover kunnen komen? Michael woont een aantal processen bij waarbij de nazibeulen worden berecht. Tijdens een proces ontdekt hij Hanna op de beklaagdenbank: blijkt dat zij een bewaakster was in Auschwitz. Meer nog, gaandeweg wordt voor Michael duidelijk dat Hanna eigenlijk analfabete is…
Persoonlijk vond ik de film de moeite waard. Ik vond het een verfrissende kijk op de gebeurtenissen. Niet wat er gebeurt is staat centraal, wel de gevolgen: de schuld van Hanna, het onbegrijpelijke dat ze niet echt inziet dat ze iets fout heeft gedaan maar vooral de verscheurde ziel van Michael: aan de ene kant wil hij mee in de loutering die na-oorlogs Duitsland ondergaat maar tegelijk worden zijn gevoelens daar ook slachtoffer van: hij kan nooit goedpraten wat zij gedaan heeft. Aan de andere kant kent hij Hanna wel als persoon en kan hij niet anders dan ook wel sympathie en verbondheid voelen. Het gegeven zorgt voor een spanning die doorheen de film blijft hangen en nooit echt gebroken wordt. Het hoogtepunt is het proces van Hanna waarin ze met de hand op tafel de rechter terugbijt: ‘wat had u dan gedaan?’.
Het beste vond ik dat er in de film geen beelden van de oorlogstijd zitten. Het gebeurde domineert de film, maar door de drama’s in de kampen en Hanna’s wandaden niet expliciet te tonen krijgen ze ook iets zeer abstracts mee. Dat helpt alleen maar meer om je in te leven in Michaels karakter en te begrijpen waarom hij het er zo moeilijk mee heeft.
Ik denk dat er weinig valt aan te merken op de acteerprestaties: die waren gewoon goed. Terecht dat Kate Winslet een oscar won. Qua fotografie, camerawerk,… kan ik alleen maar zeggen: degelijk werk.
The Reader is zeker een aanrader voor wie van de andere film houdt. Toen we deze week besloten om naar de film te gaan was de andere optie Valkyrie. Ik heb mij alvast zeker niet beklaagd dat we niet voor die laatste hebben gekozen.
Ik denk niet dat ik zonder muziek kan. Ik loop altijd wel met mijn iPod rond en als ik mijn hoofdtelefoon op heb, dan zit ik in mijn eigen muzikale cocon. Muziek is mijn ding. Meer zelfs, in een grijs verleden heb ik nog piano en een pak andere instrumenten gespeeld. Heerlijk was dat.
Zoals dat gaat stopte de muziek toen ik naar de universiteit trok. Andere prioriteiten en zo. De afgelopen jaren heb ik nauwelijks nog achter het klavier gezeten. Ergens mis ik dat ook wel. Maar laat ik dat gemis tot nog toe nog nooit zo sterk hebben gevoeld als afgelopen vrijdagavond.
De Comma organiseert regelmatig jamsessions: gooi een paar instrumenten op het podium – of breng ze zelf mee – en laat wie zin heeft improviseren. De usual suspects deden alvast hun ding op hun gitaren en drum. Er stond ook een keyboard redelijk eenzaam te wezen. Ik moest mezelf wat overwinnen. Zou ik? Doe ik het? Kan ik het nog? Zit het er nog in? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de laatste 20 minuten stond ook ik op het podium lekker mee te jammen. Het klonk volgens mij nergens naar maar daar stoorde niemand zich echt aan. Ik hoorde ook niet echt wat ik deed omdat de frontmonitor nogal stil stond.
Misschien moet ik toch maar eens wat meer tijd maken om terug een instrument vast te pakken? Gisteren liet ik alvast Bart Peeters’ Grote Gitaarboek der Lage Landen door mijn handen glijden… Al was het maar dat een dag slechts 24 uur telt.
Ah ja, sinds een week of wat hebben we in Brugge eindelijk ook een fnac! In de drie verdiepingen van het voormalige ING kantoor op de Markt werd de volledige speelgoedwinkel geïnstalleerd. Vandaag zijn we eens gaan verkennen. En natuurlijk hadden we beter onze portefeuille thuis gelaten.
Ik heb gekocht: My name is red van Orhan Pamuk, The Kite Runner van Khaled Hosseini en van mijn schat heb ik een film gekregen, 1492: Conquest of Paradise. Zij heeft dan weer meteen een hoesje voor haar nieuwe iPod gekocht en een stevige pil van een fotoboek.
De nieuwe winkel had ook wel wat aantrok want ondanks het weer en het feit dat het zondagmiddag was, kon je er op de koppen lopen. En er worden nu nog een pak mini-optredens in het Fnac-café gegeven om de opening te vieren en al.
Ik mag mezelf trouwens ook sinds vanmiddag Fnac Lid noemen. Voor 10 euro tekende ik meteen voor drie jaar voordelen, kortingen en what-not. Mja, dat spaarvarken van mij begint ondertussen een Somalische lijn te krijgen.
Jay! Britney Spears’ sex tape? You really want to see it? Well, unfortunately I don’t have it and I can’t dig up all the green to get it from the dude who actually does have it. But then again, if you are american and you did take the liberty and the effort to search for this infamous tape, surely you can watch this video with, among others, Jennifer Aniston, Halle Berry, Ellen DeGeneres, Sarah Silverman and many others.
Afterwards, I would strongly encourage clicking one of these links.
Tubeday! Omdat ik volgende week bij hun optreden in het Sportpaleis aanwezig zal zijn met onder andere zij en hem. En omdat ze onlangs, eindelijk, hun eigen video voor één van hun beestigere songs hebben gemaakt: Viva La vida van Coldplay.
Overigens vind ik de fotografie van de clip een fijne interpretatie van Delacroix’ La Liberté guidant le peuple.
In Brighton kocht ik mezelf Transcending CSS: The fine art of web design van Andy Clarke. Een heel mooie uitgave van ietwat omvang met fantastische foto’s en vooral heel veel plaatjes van websites en web design.
Tegenwoordig neem ik het boek mee op de trein. Als ik geen behoefte heb aan een dutje, dan neem ik het wel ter hand. Intrigerend geschreven en vooral heel leuk om in te kijken.
Blijkbaar intrigeert het enorm, want van tijd betrap ik mijn medereizigers op steelse – soms een tikje jaloerse -blikken over mijn schouder. En dan ben ik toch maar wat blij dat ik in een business zit waar creativiteit troef is en elke dag nieuwe schatten van grafisch ontwerp of ingenuiteit brengt. Daarvoor doen we het toch.
Gisteren sloten de mannen van Midijayski het jaarlijkse door Het Entrepot georganiseerde Vama Veche festival af.
Al wie fan is van midipersiflages van jaren ’80 en ’90 hits, men reppe zich naar hun MySpace pagina. Live zijn het trouwens ware podiumbeesten. Te tam om recht te staan dus werden er halverwege stoelen het podium gesleurd. En met een Vedett in de hand, twee laptops en een mengpaneeltje gingen ze er stevig tegen aan.
« Vorige blogposts Pagina 6 van 15 pagina's Volgende blogposts »