Zaal

Ik trok nog een laaste keer aan mijn sigaret. De peuk lichtte op in het duister van de nacht. Het oranje straatlicht overstemde eigenlijk alles inclusief de laatste sterren. Ik duwde de peuk uit in één van de assenbakken en keek nog even rond. In het portaal stonden nog twee ineengedoken figuren. De weeë geur van een joint vervulde de lucht. Een blik op mijn uurwerk vertelde mij dat het tijd was.

Film. Niet zomaar film maar cult. Op live muziek. Dat wilde ik beleven. De locatie, een gebouw waar in een recent geleden nog een stapelplaats huisde, was er meer dan geschikt voor. Muren gevuld met half afgescheurde, scheefgeplakte affiches werden rood belicht door een paar spots. Uit een projector gleden beelden over het anders kale beton. Ik stapte een donkere zaal waar doorgaans hippe feestjes werden gegeven, binnen. Op de parterre waar ooit oude industriële machines stonden maar tegenwoordig op de meest doordeweekse zaterdagavond bier en andere alcoholische drank wordt gemorst, waren nu cinemazetels opgesteld. Het publiek vulde de plaatsen maar half. Op de mezanine stonden een stuk of wat mensen leunend tegen de reling. Schaduwen in het donker.

Ik was wat aan de late kant want de performance was al begonnen. Op het podium waren vier jongens geconcentreerd tussen drums, synthesizers, mengtafeltjes, gitaren en micro’s. Achter hen werden op een groot scherm scènes uit een film geprojecteerd. Een Japanse western. Qua contradictie kan het Sergio Leone’s spaghettiwesterns overtreffen. Ik nam de trap naar beneden en nestelde mij knus in een zetel. De pint die ik aan de bar had gekocht zette ik naast mij neer. Twee rijen voor mij zat er een koppeltje. Ze hadden meer oog voor elkaar dan voor de film. Zij had een zakje pindanootjes mee waar hij af en toe een paar uitplukte.

Het geluid van de film werd voor rekening van de band op het podium genomen. Terwijl ik op hun elektronische soundscape werd weggevoerd, ontvouwde zich een drama op het scherm achter hen. De slechterik, compleet met ooglap en snor in schoensmeer, had dan wel een Japanse schone geschaakt, de held rekende genadeloos op een crescendo van elektro met hem af. Ik genoot van de laatste noten terwijl de aftiteling over het publiek rolde. Het koppeltje stond al snel op. Hij keek vragend naar haar. Zij knikte en ze gingen samen naar de bar om wat na te praten met vrienden. Ik besloot te blijven zitten in het gezelschap van mijn glas bier. Te wachten op de volgende voorstelling. Het programma was goed gevuld en de avond was nog jong.

Gisteren een danspasje gewaagd op het dansfestival Benenwerk. De ganse binnenstad van Brugge werd omgetoverd tot één grote dansvloer. Ik trok eerst richting Belfort waar er een Boombalinitiatie was.

Niet dat ik nu zo’n folkadept ben, laat staan dat ik een groot danser ben (*hum*), maar ik moet zeggen: het beviel me zeer. Ik heb mij vooral gewoon laten meevoeren en merken dat ik mezelve weer eens zwaar had onderschat. De danspasjes zelf zijn helemaal niet aartsmoeilijk dus toegankelijk voor jong en oud. Uiteindelijk stond de ganse zaal vol met dansende mensen wat soms tot chaotisch taferelen leidde, maar het was best wel zeer aangenaam. Voor herhaling vatbaar dus.

Daarna ging het over de Burg en de Vismarkt richting Astridpark om met een frisse pint in de hand te genieten van de Salsa. Het viel mij op dat er echt wel veel verschillende locaties en evenementen aan de gang waren! Het is de eerste keer dat ik naar Benenwerk kon komen en ik moet zeggen: een geslaagd initiatief! Ik doe dit niet vaak maar toch: proficiat stad Brugge en alle bijhorende organisaties. Meer van dattum!

Foto’s uiteraard op in een Flickrsetje

Het is weer de tijd van de [tag]communiefeestjes[/tag]. Slechts weinigen kunnen eronder uit wanneer weer eens een neefje gevormd wordt. Ik mocht gisteren naar een feestje in Koekelare. Dat ligt zo ongeveer hier. Er was gekozen voor een zaal waar er onder andere gebolderd werd.

Dit oeroude [tag]volkspel[/tag] wordt gespeeld op een soort concave baan en een goot op elk uiteinde en met houtten kaasbollen. De bedoeling is dat de spelers hun bollen zo positioneren op de baan dat je punten scoort en het je tegenstander zo moeilijk mogelijk maakt. Aan het spel is een rijk verenigingsleven verbonden.

We mochten zelf spelen. Het spelletje blijkt verdomd moeilijk te zijn. En je gaat er eigenlijk ook in op. De vorm van de baan zorgt ervoor dat je geen idee hebt waar je bol uitkomt. Uiteindelijk moet ik zeggen dat ik mij beestig heb geamuseerd. Volgende keer kegelen?