Virus

Februari is een lamlendige maand. Donker, koud, kil. En alsof dat niet genoeg is, wordt iedereen ook nog eens ziek. Sommige jaren weten we daar aan te ontsnappen, maar in 2025 is het goed raak. Alle drie zijn we in de laatste drie weken ziek geworden.

Ikzelf kreeg twee weken geleden een stevige griep. Ik ben wel ingeënt, maar het smerige virus heeft me toch goed te pakken. Enkele dagen hoge koorts, en sindsdien geraak ik niet uitgerust, en heb ik last van mijn bovenste luchtwegen. Morgen trek ik naar de dokter om die persistente hoest aan te pakken.

Hopelijk betert het snel in de komende weken. Nog wel geteld 2 maanden voor ik vertrek richting Spanje.

Hoe het tegenwoordig gaat met lijf en leden? Breek me de bek niet open! De laatste weken ben ik een beetje op de sukkel geraakt.

Begin oktober heb ik het klimmen weer moeten laten voor wat het is. De ontsteking in mijn rechterschouder stak zijn lelijke kop terug op. Na twee weken pijn heb ik het tijdens een doktersbezoek op tafel gegooid. Ik kreeg rust, veel ijs en ontstekingsremmers voorgeschreven. En een kine-kuur. Wegens praktischer ben ik te rade gegaan bij de kinesist op het einde van de straat. Voorlopig houdt hij het op duwen, trekken en sleuren op de schouder om de boel los te krijgen en het genezingsproces te activeren. Zijn verdict: zolang ik klim zal ik daarnaast nog extra oefeningen moeten doen met gewichten. Het is niet de bedoeling om een spierbundel te worden, wel om mijn schouderspieren aan te scherpen. Anders zal ik altijd blijven sukkelen met ontstekingen. Urgl.

Zo goed als ik wat gerecupereerd geraakte van de verkoudheid, werd ik, en een pak collega’s, geveld door een bijzonder gemeen buikvirus. Ik heb twee dagen rillend in de zetel doorgebracht terwijl ik overleefde op thee en cracotten. Gelukkig verdween het beestje even snel als het zich in mijn maag had genesteld.

Door al dat geziek heb ik sinds half oktober geen 100 meter meer gelopen in mijn looptenue. Ik hoop binnenkort terug de loopschoenen te kunnen aanbinden en rustig aan opnieuw van start te gaan.

Ligt het aan mij of het tegenwoordig écht niet meer te houden van de mailspam? Viagraleurders en beursspeculanten laten het niet na mijn persoonlijke mail als die op het werk meer en meer te vervuilen. Het straffe is dat die laatste al over een zeer sterke filter beschikt. ’t Is pas sinds de laatste maand of twee, drie dat ik de dag begin met het aantreffen van een vijftal spamberichten. Niet de grote massa, maar wel tekenend genoeg om er eens een boompje over op te zetten!

Eigenlijk wordt spam geautomatiseerd aangemaakt. Louche commercanten betrouwen daarvoor op virusschrijvers. Het ongedierte dat zij schrijven maakt van een onbeschermde pc een spamrobot die – zonder dat de eigenaar het merkt – massaal berichten verstuurt duizende mailadressen.

Zulke robots werken tegenwoordig in steeds intelligenter wordende netwerken die botnets noemen. Het gaat om duizenden pc’s waarvan de rekenkracht ongemerkt door de spammer kan worden misbruikt om spam te sturen maar ook om massaal websites aan te vallen. Of om commentspam overal na te laten.

Vandaag nog las ik dat de intelligentie van het ongedierte en de botnets zelfs duurzaam zouden worden. Dus we zijn er nog niet meteen van af. En dergelijke vuiligheid zullen we er waarschijnlijk moeten bijnemen nu de ganse wereld ‘plugged in’ wordt. Wat ik wel wil duidelijk maken is dat dit geen ver-van-mijn-bed probleem is. Spam bestaat bij de gratie van de zovele onbeschermde pc’s die op het internet aangesloten zijn en waar spammers gretig gebruik van maken. Een antivirusprogramma installeren is dus iets wat ze zelfs zouden moeten verplichten als het van mij afhing. Ondertussen probeert ook Microsoft (naast andere besturingsysteembouwers) er iets aan te doen: Vista belooft het een stuk moeilijker te maken om een pc te kapen. Ik ben benieuwd…