Senioren

Reeds jaar en dag sjees ik door het land per trein. En een van de dingen die ik graag doe is mensjes observeren. Je ziet namelijk alles en iedereen op de trein. Studenten, ouders met bleirende kinderen, toeristen, voetbalsupporters,… en natuurlijk Senioren!

Het blijft soms een klasse appart. Ik herinner mij hoe kameraad TDW ze jaren geleden omschreef als de “Kamikazes van het Spoor”. Soms terecht, ik herinner me nog een voorval waar mij een wandelstok tussen de benen werd gestoken om te verhinderen dat ik eerst zou opstappen. Nu moet je weten dat de trein in kwestie in kopstation Antwerpen Centraal nog twintig minuten stil stond en dat ik en de dader in kwestie de enigen waren die wilden opstappen. Ik zweer het u, zo’n hardhouten geval, dat komt aan.

Afin, wat mij opvalt is dat senioren onderweg een soort uniforme dresscode hebben. De heren dragen een soortement vlak beige vest boven een lichtblauw of -roze hemd en een gelijk gekleurde broek met daaronder van die hagelwitte sportschoenen. De dames durven al eens manlief te kopiëren of dragen zo’n beige regenjas, met daaronder van die nylon kousen en zwarte, platte, orthopedische schoenen. Je zou haast denken dat het een bende is. Of een soortement sekte. Misschien hebben ze geheime rituelen of zo. Een geheime handdruk die enkel gekend is door vijfenzestigplussers.

Vanmorgen stapte er zo een groepje op. Een man of zes. Heel amusant om ze te zien twijfelen in welke richting de trein zou rijden (de andere richting dan waar ze vandaan kwam, duh!) en wie aan het raam zou zitten. Allen waren ze in het bleke beige gekleed. De treinrit ging de gemoedelijke discussie over onderwerpen zoals daar zijn: chronische slaapapneu, recente overlijdens, de kleinkinders,…

Ik moest een lach onderdrukken, het was zo keihard Man Bijt Hond.

Station Brugge. 7 uur deze morgen. Matthias stapt de gebruikelijke trein op richting Antwerpen… om vast te stellen dat de helft van de onderste coupé gereserveerd is. Geen erg. Dan zitten we maar in de andere helft om nog een beetje te dutten en zo wat slaap in te halen. Ik had de aangeplakte biljetten beter moeten lezen want nog geen vijf minuten later werden de plaatsen ingenomen.

Stel u voor: Een petanqueclub van 40 senioren die een dagje uit naar Antwerpen hadden georganiseerd en er niets beters op hadden gevonden om een flink stuk van een zeer drukke spitsuurtrein te reserveren. Dat het niet om de gedistingeerde rotaryclub ging viel meteen op. Het gezelschap was bijzonder luidruchtig en de coupé trok meer op een vismarkt dan een rustige treincoupé. Van storend gesproken!

De toon was bovendien meteen gezet: er waren plaatsen op overschot maar elke pendelaar die het waagde om er eentje in alle drukte te veroveren werd afgesnauwd met een plat West-Vlaams “Da’s iere wel gereserveerd ééé!” Om vervolgens de sjacosj neer te zetten in de zetel. Vriendelijk! Duidelijk het slag volk dat jongeren afsnauwt wanneer ze iets teveel lawaai maken maar zelf niet beseft hoeveel overlast ze veroorzaken.

In het verleden heeft kameraad T. reeds gesproken over senioren als zijnde kamikazes die niemand ontzien. Weliswaar sterk uitgedrukt maar toen ik vanmorgen met barstende hoofdpijn in Antwerpen arriveerde was dat het stereotype dat bij mij (nog maar eens) werd bevestigd.

Zouden de politici niet ineens daar iets aan kunnen doen? Stiltewagons zoals in Nederland? Of aparte “seniorentreinen” waar ze zoveel lawaai mogen maken als ze willen? Enfin ja, ’t is dat ik vind dat elementaire beleefdheid en respect meer een thema zouden mogen worden.