Pendelaar

Ik werk in een grote zaal die gevuld is met collega’s. Een verdieping lager zijn er werkateliers, gescheiden door een open trapgat. Vandaag werden er een boel gevulde archiefdozen verhuisd. Om de vijf minuten dokkerden karren voorbij. Het denderende geluid vulde onze zaal. Geen noise-cancelling hoofdtelefoon kan daar tegen op. Gelukkig is dat geen dagelijks gebeuren.

Volgende week schaffen ze de P-trein van 17u24 tussen Gent en Brugge permanent af. Ik neem die regelmatig met een collega die tussen-in afstapt. Een geëngageerde pendelaar ging rond met een online petitie om de trein toch te behouden. We hebben gelijk onze digitale handtekening gezet.

Ik werk aan een hobby project. De code staat op GitHub. Die willen we regelmatig uitrollen naar een server. Gelukkig zijn er GitHub Actions waarmee ik dat volledig kan automatiseren. Ik heb het net zo geconfigureerd dat we op gerichte momenten een versie naar een productie of test-omgeving kunnen sturen. Kostte heel weinig moeite.

Op de trein stapte er in Lokeren een groep chiromeisjes op. Ze hadden duidelijk – zeer tegen de zin van het opeengepropte pendelaarsvee – plaatsen gereserveerd. Zo ergens tussen Lokeren en Gent waagde er een moedige pendelaar het om nog één van de vrije zetels in te palmen. Dat was dan weer buiten de conducteur gerekend die met luide stentorstem riep.

Elaba, meneer, jaja, die plaatsen zijn gereserveerd. Da’s vér-bod-én om hier te zitten. U zal een ander plaatsje moeten zoeken.

Een uitspraak die op gejoel bij de chiromeisjes werd onthaald. De man bleek ietwat onverzettelijk en de conducteur trok dan maar zijn stoute schoenen aan.

Jaja, meneer, voor mijn part mag u blijven zitten. Als u dan wel de vuile kleren van week van al die meisjes hier gaat wassen.

Lekker luid zodat de ganse – overvolle – wagon het goed kon verstaan. Nog meer gejoel. Blijkbaar ging het om een midweekje van drie dagen.

Allez meneer, u hebt geluk, ’t is maar de was van drie dagen.

De moedige plooide uiteindelijk voor de overmacht en trok boekentas stevig in de armen geklemd en het hoofd ingetrokken tussen de schouders verder de trein in. Op zoek naar nog een plaatsje om even te kunnen uitblazen…

Vanmiddag werkbezoek aan de spiksplinternieuwe Alcatel building aan het Kievitsplein. Voor de pendelaars onder u: dat is die nieuwe blok die de laatste jaren verrees naast het Centraal Station. Onze groep kreeg er een ruime rondleiding. Ik had mijn camera mee en ik heb meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de marge een paar foto’s te maken…

Interessant was het wel. Veel opgestoken om zo’n hypermoderne kantoorblok van binnen te zien en uitleg te krijgen over tal van design en functionele keuzes.

Dat zou een nieuw woord moeten worden. Iedereen die tussen 7 en 9 en 16 en 18 niet op de baan moet zijn, zou thuis moeten blijven. Of toch zéker niet de trein mogen nemen. Na de staking van vorige week was het vanmorgen immers weer prijs.

Waar de trein Antwerpen – Oostende een jaar of twee geleden nog een oase van relatieve rust was, is met het gedoe rond de nieuwe uurregelingen tegenwoordig een heksenketel. In Brugge staat men al te dringen om een plaatsje. En de rest van de rit betert het er niet op.

Wat ik minder verdraag is dat er dan wordt toegelaten dat groepen bejaarden of klasjes een volledige wagon reserveren. De pendelaars die zo al spitsroeden lopen mogen elkaar nog wat intiemer leren kennen. Niet altijd een aangename ervaring.

Vandaar dus: spitsuurrespect. Ga je op uitstap naar pakweg Plankendael? Dan kan je toch op zijn minst een halfuurtje later vertrekken om de zaak niet nog extra te belasten…