Oscar

Zou Leonardo DiCaprio ooit verwacht hebben een Oscar te winnen met een film waarin hij zo weinig dialoog had? Je zou denken van niet. Nochtans draagt hij The Revenant met een ijzig sterke perfomance.

Alejandro González Iñárritu – die vorig jaar eerste whammy scoorde met Birdman – slaagt er in het onwaarschijnlijk waargebeurde verhaal van Hugh Glass op de pelicule te zetten. Slagen want volgens Wikipedia is The Revenant een film die bijna 15 jaar in de maak geweest.  De eisen die Iñárritu dan ook stelde aan de crew, de acteurs, het materiaal,… schijnen bijzonder hoog te zijn geweest. Maar het resultaat mag er meer dan zijn.

The Revenant neemt je 155 minuten mee in de Amerikaanse wildernis anno 1820. Spoorzoeker Hugh Glass loodst een groep pelsjagers terug naar huis. Helaas werkt het geluk niet echt mee: eerst wordt de groep gedecimeerd door indianen, dan wordt Glass zelf aangevallen door een grizzly beer. Tenslotte wordt hij door zijn overlevende maten voor dood achter gelaten.  Glass weet echter uit zijn ondiepe graf te ontsnappen en vat een barre terugtocht aan.

Filmtechnisch zit deze prent geweldig in mekaar. Wijdse, haarscherpe beelden van ongerepte prairies, oerbossen, woeste canyons doorkerft met wilde rivieren, granieten berggraten,… Pure visuele grittyness.  De film speelt zich af in de winter en je voelt kan de scherpe ijskoude wind en de sneeuw bijna op je voelen vallen.  Respect voor de acteurs want zij duiken halfnaakt of getooid in een berenvel in wild ijswater, rollen door de sneeuw of warmen zich bij een paar gloeiende kooltjes.  De dreigend donkere soundtrack van Ryuichi Sakamoto sleurt de personages steeds verder mee in de waanzin van de eenzaamheid en de reddeloosheid te midden het natuurschoon.

Hoewel DiCaprio en Hardy slechts in een paar scènes echt tegenover elkaar staan, spelen ze voortreffelijk de rol van geharde frontiersmen die wel wat kunnen hebben. Ik druk me nog zacht uit als ik beweer dat de lichamen van de personages op de proef worden gesteld. Deze film is niet iets voor mensen met een zwakke maag: er werd niet op een tonnetje kunstbloed meer of minder gekeken. Iñárritu neemt meteen alle twijfel weg: enkel de sterkste overleeft het.

Het verhaal zelf heeft dan weer niet zodanig veel om het lijf. Het leitmotiv is onversneden wraak. Hugh Glass wil zich wreken op Fitzgerald en die gedachte houdt hem gedurende de hele beproeving in leven. Is dat niet wat dunnetjes? Niet echt, zolang die wraak maar op een geloofwaardige wijze wordt volbracht. De enige zijlijn is die van een ontvoerde dochter van een indiaans stamhoofd, maar die wordt naar het einde toe wat afgehaspeld. Nu, het ligt ook niet in de context om het verhaal verder uit te spinnen dan nodig door meer personages toe te voegen of ze verder uit te diepen. Iñárritu weet hier de balans goed te bewaren.

Aanrader? Zeker en vast. Maar verwacht ook geen doordeweekse actiefilm. Dit is een prent waar je toch wat moeite voor moet doen om van te kunnen genieten. Anders blijf je ofwel op je honger zitten, ofwel kom je enigszins ongemakkelijk uit je stoel.

Gisteren gingen we naar Birdman (or the Unexpected Virtue of Ignorance) in de Studio Skoop. Deze prent van Alejandro González Iñárritu sleepte onlangs nog de Oscar voor beste film in de wacht. Is ze ook echt zo goed?

De film opent met een single shot 10-minuten durende take doorheen de coulissen van Broadways’ St James Theatre. De kijker wordt meegevoerd in een meesterlijk in beeld gebracht ballet van personages, locaties en emoties op het ingehouden percussiewerk van Antonio Sanchez. Daarmee is de toon gezet voor een film met de lichtvoetige gravitas van een boksmatch in de brousse.

Centraal staat Riggan Thomson, een gesjeesde blockbuster acteur die na twintig jaar na zijn rol als actieheld Birdman achter zich wil laten en een nieuwe adem zoekt op de theaterplanken in een werk van Raymond Carver. Riggan heeft zowat alles geïnvesteerd in deze productie, maar helaas wil het allemaal niet zo vlotten. Birdman blijft hem achtervolgen. Soms zien we de veren van de actieheld in de hoek van het beeld terwijl hij met giftige woorden de waanzin in Riggans’ brein injecteert. Ondertussen doorprikt de realiteit Riggans’ droomwereld keer op keer. De previews zijn desastreus en zijn omgeving zet zich steeds meer tegen hem af.

Iñárritu brengt de Riggans’ val prachtig in beeld. De dialogen tussen Riggan Thomson en de gladde stand-in Mike Shiner (Edward Norton) laten je op het puntje van je stoel zitten. De actrices in Riggans’ gezelschap (Naomi Watts en Andrea Riseborough) brengen hem met hun magistraal gespeelde onzekerheid alleen maar verder naar de afgrond. Je kan niet anders dan afkeer voelen voor de op gewin gefocuste producer Jake (Zach Galifianakis) en de volledig zelf ingenomen critica Tabitha (Lindsay Duncan) Finaal is er Riggans’ afgekickte dochter (Emma Stone) die enigszins de stem van de rede lijkt te vormen, maar op geen enkel moment tot hem lijkt door te dringen.

Michael Keaton speelt de rol van zijn leven. Terugblikkend op ’s mans carrière had hij even goed zichzelf kunnen vertolken. Uiteindelijk liet ook hij de Beetlejuice/Batman franchise voor wat het was, twee decennia geleden. Wat dat betreft is dit geen beter statement over de artistieke uitdagingen die een acteur doorheen zijn carrière steeds opnieuw aan gaat.

Must see? Must see!

Gisteren zagen we in Cine Lumière oscarwinnaar The Reader met in de hoofdrollen Kate Winslet, Ralph Fiennes en David Kross.

De film verhaalt hoe Michael, een Duitse jongen, eind de jaren ’50 een verhouding heeft met een oudere, ietwat naïeve, vrouw, Hanna. Michael studeert talen en literatuur. Hij leest Hanna in bed Homeros, Tsjechov en andere grote namen voor. Ergens blijft Hanna afstandelijk en op het einde van de zomer vertrekt ze zonder bericht. Midden de jaren ’60 studeert Michael in Heidelberg rechten. In die tijd worstelen de oudere en de nieuwe, jonge, na-oorlogse Duitse generaties met de schuldvraag: hoe had het zover kunnen komen? Michael woont een aantal processen bij waarbij de nazibeulen worden berecht. Tijdens een proces ontdekt hij Hanna op de beklaagdenbank: blijkt dat zij een bewaakster was in Auschwitz. Meer nog, gaandeweg wordt voor Michael duidelijk dat Hanna eigenlijk analfabete is…

Persoonlijk vond ik de film de moeite waard. Ik vond het een verfrissende kijk op de gebeurtenissen. Niet wat er gebeurt is staat centraal, wel de gevolgen: de schuld van Hanna, het onbegrijpelijke dat ze niet echt inziet dat ze iets fout heeft gedaan maar vooral de verscheurde ziel van Michael: aan de ene kant wil hij mee in de loutering die na-oorlogs Duitsland ondergaat maar tegelijk worden zijn gevoelens daar ook slachtoffer van: hij kan nooit goedpraten wat zij gedaan heeft. Aan de andere kant kent hij Hanna wel als persoon en kan hij niet anders dan ook wel sympathie en verbondheid voelen.  Het gegeven zorgt voor een spanning die doorheen de film blijft hangen en nooit echt gebroken wordt. Het hoogtepunt is het proces van Hanna waarin ze met de hand op tafel de rechter terugbijt: ‘wat had u dan gedaan?’.

Het beste vond ik dat er in de film geen beelden van de oorlogstijd zitten. Het gebeurde domineert de film, maar door de drama’s in de kampen en Hanna’s wandaden niet expliciet te tonen krijgen ze ook iets zeer abstracts mee. Dat helpt alleen maar meer om je in te leven in Michaels karakter en te begrijpen waarom hij het er zo moeilijk mee heeft.

Ik denk dat er weinig valt aan te merken op de acteerprestaties: die waren gewoon goed. Terecht dat Kate Winslet een oscar won.  Qua fotografie, camerawerk,… kan ik alleen maar zeggen: degelijk werk.

The Reader is zeker een aanrader voor wie van de andere film houdt. Toen we deze week besloten om naar de film te gaan was de andere optie Valkyrie. Ik heb mij alvast zeker niet beklaagd dat we niet voor die laatste hebben gekozen.