Kleding

Ah! De halfjaarlijkse koopjesgekte. Epische taferelen in winkelstraten waar vrouwen strijden om de laatste afgeprijsde niemendalletjes, blèrende kinderen in poussettes, mannen die het eerste weekend van het jaar liever met hun sloffen voor de TV doorbrachten, kuierende bejaarden, ma-tu-vu dametjes die in dure tea-rooms op ’t Zand nippen van hun thee terwijl ze de trage mensenstroom richting winkelstraten aanschouwen… Jaja, ’t zijn weer solden!

Vanmiddag werd ook ik geslachtofferd. Boekhoudwerk aan de kant: tijd om aandacht te geven aan allerlei vestimentaire prioriteiten! Ik ben een fashionfasho:  wie mij kent weet dat ik niet bepaald oog heb voor kledij. Het is doorheen de jaren wel gebeterd. Maar excessief shoppen blijft nog altijd een strijdpunt.

Onder zachte dwang werd ik met stapels kleren richting pashokjes geleid. Resistance is futile: het is beter om te ondergaan dan om je te verzetten en je ervan af te maken. In het slechtste geval bekoop je dat met een half jaar prullen dragen waarvan je je afvraagt wat je bezielt heeft om er je bankkaart voor boven te halen.

Twee trends laten zich dit jaar trouwens optekenen in het hemdendepartement: felle, dikke strepen die vloeken met de achtergrond en houthakersmotieven allerlei. Een visuele aanslag zeg ik u!

Het eindresultaat? 3 acceptabele hemden en een nieuwe jeansbroek. Een mooi begin van het nieuwe jaar! En een direct kick in the ‘nads van mijn spaarvarken.

Het kan dus. Twee mannen die zonder vrouwelijke begeleiding gaan shoppen. In hartje Antwerpen nog wel. Dat gebeurde dus gisterenmiddag. Kameraad B. had een nieuwjaarskostuum van doen en ik wilde gewoon wat propere dingen scoren. Dus trokken we vol goede moed richting Meir.

Alleen, kledingsadvies op zelfstandige basis geven heb ik nog nooit écht gedaan. Ik zou moeten betrouwen op de jaren ‘ervaring’ die ik had opgebouwd toen ik, meer dan mij lief was, allerhande kledingswinkels werd binnengesleurd en pashokjes met stapels artikelen werd ingeduwd.

Nu is het zo dat ons mannelijk instinct vrij snel in actie trad. Je neemt iets uit het rek, je beschouwt het kritisch en neemt het mee waarna al snel de nood vervalt om ook nog andere dingen gelijk uit te proberen. Bovendien viert onzekerheid hoogtij: hoe fout is de combinatie die je vast hebt? Passen de kleuren? Is het wel het juiste model? Mag het een maatje meer of minder zijn? Zal het wel passen bij het jasje dat je natuurlijk niet bij hebt? Stress mensen, stress! Want als je mening wordt gevraagd, wil je toch niet het foute advies geven. En terwijl je staat te wachten bij de pashokjes heb je het gevoel dat je door de aanwezige dames ook nog eens zelf wordt getaxeerd.

Zo eindigde B. al snel met een donkere broek, bordeaux hemd en lichte pull. Vraag was natuurlijk of de keuze de test van zijn wederhelft zou doorstaan die avond. Gelukkig was dat het geval. Blijkbaar viel het al bij al wel mee. Oef! Ik ben blijkbaar toch geen zo’n slechte raadgever als ik vreesde te zijn. De jeansbroek en de twee nieuwe hemden die ik in de Celio heb gekocht zullen dan ook wel geen absolute ramp zijn.

De vele verafschuwde strooptochten tijdens de solden uit het verleden hebben mij dan iets onverwachts bijgebracht: een zeker gevoel om vrij aanvaardbare kledingkeuzes te maken.

Hm. Shoppen en tussentijdse solden in de JBC… Het zat er al lang aan te komen en eronderuit ging ik toch niet komen. Wel, dan maar van een nood een deugd gemaakt. Het is algemeen geweten dat ik een modefasho ben maar persoonlijk ben ik de laatste jaren ervan overtuigd geraakt – zij het te vuur en te zwaard – dat ietwat stijlvolle kledij toch ook alleen maar kan zorgen voor een positieve uitstraling… Met shoppen zal ik dan ook altijd wel een haat-liefdeverhouding hebben…

De score zover: een broek, een pull en twee t-shirts. Jeuj!