Kasten

De eigenaars van de meubels kwamen vandaag op bezoek. En in één moeite hadden ze volk mee dat het wel zag zitten om drie kasten, het bed met bijhorende nachttafeltjes, een marmeren tafel en matching stoelen mee te nemen. En zo geschiede. Mijn appartement is nu werkelijk leeg. Maagdelijk canvas om van te beginnen als ik zo lyrisch mag zijn.

Verder zag ik vandaag ook de meneer van de vloeren. Blijkt dat er wat kinken uit kabels moeten worden gehaald. Knopen doorgehakt en zo. Met betrekking tot de plinten bijvoorbeeld. De muren zijn behangen en daarna beschilderd. En dat behang komt aan de huidige plinten. Maar de plintjes die ik eerst op het oog had zijn een stuk lager dan het papier. Probleem want zo krijg je een lelijke streep onbewerkte muur. Dus de bestelbon moeten aanpassen naar hogere plinten. Nog minder leuk nieuws: blijkt dat de sales man de ruimte verkeerd te hebben ingeschat. Als in: kleiner dan het eigenlijk is, wat dus een hogere eindfactuur zal opleveren. Niet dat er zwaar met de budgettaire potten wordt gesmeten, maar ook niet echt wat heet een aangename verrassing.

En zo staat er op de todo lijst een nieuw puntje te blinken: een vies tapijt afsteken en omzichtig plintjes ontmantelen.

En wat deed je in 2005? Boeken in kasten lezen en daar dan over bloggen. Of zoiets. i. haalt nog eens een gouwe ouwe van stal: het neem-een-foto-van-uzelve-in-een-kast-en-gooi-het-online-stokje. De archieven van mijn blogje halen maart 2005 net niet, maar ik heb er wel degelijk toen aan meegedaan.

Anyhoes. Zo deden we dat toen:

’t Is dat ik nu net geen camera in de buurt heb, dan zou ik dezelfde foto nog eens maken. Maar dan 3 jaar later.

Zo. De eerste dag heb ik gehad. De cursussessie voor onze nieuw document management systeem was een uurtje vroeger gedaan dus ik was wat eerder thuis dan vroeger. En daar zat ik dan in een ruimte en met meubels waar ik niet helemaal vertrouwd mee ben. De kasten staan bovendien leeg en heel wat zaken zijn nog ingepakt. Die eerste momenten waren absoluut niet de meest aangename. Ik ben dan ook nooit op kot of zo geweest.

De koelkast was ook niet bepaald de hoorn des overvloeds dus al snel ging het richting Delhaize voor het nodige. Die eerste avond serveerde ik mezelf een steak met kruidenboter en groentensla. Kameraad Vincent arriveerde midden in mijn maaltijd. Hij woont al een klein jaartje in Antwerpen. We maakten uiteindelijk een wandeling die uiteindelijk eindigde in het Pakhuis.