Eid

Vorige week viel er een kaartje in de bus. Het was een vriendelijke uitnodiging van De Overheid om mijn identiteitskaart te laten vernieuwen. Zo’n digitaal geval vind ik namelijk bijzonder praktisch. Je kan er immers meer mee doen dan alleen maar je belastingbrief invullen. Ik denk dan aan het digitaal aanschaffen van je NMBS ticket. Niks geen gedoe met een loket en een papier dat je kan kwijt geraken. Het staat mooi geregistreerd op je kaart. ’t Is een beetje jammer dat ze dan wel een aparte MoBiB kaart zullen invoeren in plaats van dat te koppelen aan je eID. Peter heeft daar onlangs nog een mooi boompje over opgezet.

Zoals dat gaat mocht ik meteen nog eens pasfoto’s laten maken. Ik ben gelijk naar de fotograaf geweest. Ze zijn er vriendelijk en lang moet je er niet wachten. Even de stoel op, in de lens kijken en ’t is zo gepiept. Het was wel even de vingers kruisen dat ik door het regenweer geen indruk zou nalaten als een natte, geslagen hond. ’t Viel allemaal nog wel mee. Ik zal met een gerust hart de komende jaren mijn pas mogen tonen zonder mij in allerlei bochten te moeten wringen. Dat was wel wat anders met mijn internationaal paspoort: die foto werd genomen de ochtend na mijn afscheidsfeestje bij een vorige werkgever. Ge kent dan: wallen onder de ogen, uitgebluste blik,… Hmgr!

Donderdagavond gaat het richting districtshuis. De laatste keer heb ik daar uren verloren om mij te domiciliëren. Je staat er in een ellenlange rij te wachten, het is er een drukte van jewelste en je hoort  en ziet er zo ongeveer alle mogelijke talen en culturen die je kan verwachten in een kleine wereldstad. Not my cup of tea. Naar het schijnt zou het sneller gaan als het is om een identiteitskaart te vernieuwen.

Ik ben waarschijnlijk één van die laatste mensen die nog met een oud paspoort rondloopt. Niet langer meer want ik heb eind vorig jaar mijn oproepingsbrief ontvangen om hem in te ruilen voor een elektronische pas of EID. Vandaag was het dan eindelijk zover: via de fotograaf – lang leve digitale fotografie en instant druktechnieken – ging het richting gemeentehuis. Veel meer dan een krabbel, betalen en het afgeven van de foto’s was er niet aan. Alleen jammer dat mijn oud paspoort nog niet zo héél erg oud is. Het blijft immers nog maar eens in de buidel tasten.

Hoewel ik achter vooruitgang sta, ben ik toch wat sceptisch over het elektronisch paspoort. De idee is dat met een lezer en je pincode je persoonsgegevens automatisch worden uitgelezen en verwerkt. Dat is interessant wanneer je bijvoorbeeld je je belastingsaangifte digitaal wil indienen of langs het ondernemersloket loopt. Maar hoe betrouwbaar is zo’n systeem? Welke gegevens worden er nu precies uitgelezen? Wordt identiteitsdiefstal en fraude niet heel erg gemakkelijk? En wat met Big Brother? De verplichting om je met je EID te identificeren maakt het heel erg makkelijk om gewoontes en mensen te volgen. Bijvoorbeeld welke boeken je ontleent uit de bibliotheek (wat al lang geen fictie is!) tot zelfs de DVD’s die je huurt in de videotheek.

Met de praktische voordelen komen er ook een pak nieuwe problemen. Ach, misschien loop ik wel hard van stapel. Zolang men maar niet Minority Report gewijs overal retinascanners installeert…